Τρελοποδόσφαιρο


Ανδρέας Λαγωνικάκης by stokegeo
02/10/2022, 08:05
Filed under: Ελληνικό ποδόσφαιρο, Παίκτες

Ο πρώτος Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Αυστρίας είναι ο Ανδρέας Λαγωνικάκης! Αλλά, αυτό είναι μόλις ένα από τα πολλά και σημαντικά τα οποία κατάφερε στην καριέρα του αυτός ο εξαιρετικός μέσος!

Άλλωστε, κατάφερε και πέτυχε σε όλους τους συλλόγους που αγωνίστηκε, κερδίζοντας παράλληλα τίτλους και μαζί την καταξίωση και το χειροκρότημα. Ας θυμηθούμε την δική του ξεχωριστή ποδοσφαιρική ιστορία!

Τα πρώτα του βήματα στον «βασιλιά των σπορ» ο, γεννημένος το 1972, άσος τα έκανε στον Κεραυνό Κερατέας. Ήταν μεσοεπιθετικός, όμως στην σταδιοδρομία του προσέφερε και σε άλλες θέσεις στην μεσαία γραμμή μα και στην άμυνα. Διακρίθηκε για το καθαρό του μυαλό, την ωριμότητα στο παιχνίδι του και την θαυμάσια τεχνική του.

Το 1990 μετακόμισε στον Πανιώνιο, όπου αγωνίστηκε ως το 1994 (με 86 συμμετοχές και 17 γκολ) τραβώντας πάνω του τα βλέμματα μεγαλύτερων ομάδων. Εν τέλει, πήγε στον Παναθηναϊκό!

Μέχρι το 1999 φόρεσε τα πράσινα και ήταν βασική επιλογή, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα (1995, 1996) και ένα Κύπελλο Ελλάδος (1995), ενώ του δόθηκε η δυνατότητα να αγωνιστεί στον κορυφαίο ευρωπαϊκό συλλογικό θεσμό, το Τσάμπιονς Λιγκ.

Είχε συνολικά 144 εμφανίσεις και 7 τέρματα με το «τριφύλλι». Κι όταν ήλθε η πρόκληση της μεταγραφής στο εξωτερικό, την άρπαξε! Μετακινήθηκε στην Αυστρία και εντάχθηκε στην Ραπίντ Βιέννης!

Υπήρξε παίκτης των «ασπροπράσινων» έως το 2002, με την απόδοσή του να κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα. Μέτρησε 100 εμφανίσεις και 12 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις με τον ιστορικό βιεννέζικο σύλλογο, δίχως να κατακτήσει μαζί του κάποιο τρόπαιο.

Κατόπιν, γύρισε στον Πανιώνιο, έγινε ο αρχηγός του, πρόσθεσε στο ενεργητικό του στους «κυανέρυθρους» άλλες 46 παρουσίες και 4 γκολ και το 2005 άφησε το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, επιλέγοντας να γυρίσει στην πρώτη του ομάδα, τον Κεραυνό, με τα χρώματα του οποίου το 2008 κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια.

Σε εθνικό επίπεδο, χρίσθηκε διεθνής με την Εθνική Ελπίδων και την Ολυμπιακή μας ομάδα, αλλά όχι με την Ανδρών.

Μετά το τέλος της καριέρας του, ο Ανδρέας Λαγωνικάκης δούλεψε ως σκάουτερ στον Πανιώνιο, στην ΑΕΚ και στον Παναθηναϊκό, ενώ τώρα ανήκει στο τμήμα σκάουτινγκ των ακαδημιών του «τριφυλλιού», των οποίων υπήρξε στέλεχος και σε παλαιότερες περιόδους.



Οι «αράχνες» και τα δέκα τους Κύπελλα! by stokegeo
25/09/2022, 09:11
Filed under: Ομάδες

Η Σέλτικ είναι η ομάδα που έχει στο παλμαρέ της τα περισσότερα Κύπελλα Σκοτίας από κάθε άλλη, 40 τον αριθμό, ενώ κέρδισε για τελευταία φορά το τρόπαιο το 2020.

Δεύτερη στη σχετική λίστα, με 34 επιτυχίες, είναι η «αιώνια» αντίπαλος των «Καθολικών», η Ρέιντζερς, η οποία πήρε το έπαθλο για τελευταία φορά φέτος, το 2022.

Τρίτη στην κατάταξη είναι, με 10 κατακτήσεις, η Κουίνς Παρκ, η οποία, όμως, πανηγύρισε για τελευταία φορά το Κύπελλο… το 1893, ενώ έπαιξε για τελευταία φορά στον τελικό του το 1900!

Η ομάδα της Γλασκώβης είναι η αρχαιότερη ολόκληρης της Σκοτίας, με έτος ίδρυσης το 1867. Στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής της, δε, ήταν πολύ δυνατή – τόσο δυνατή, ώστε στο πρώτο διεθνές ποδοσφαιρικό παιχνίδι στα χρονικά, αυτό μεταξύ Σκοτίας και Αγγλίας που έγινε στις 30/11/1872, η σκοτσέζικη ενδεκάδα απαρτιζόταν αποκλειστικά και μόνο από παίκτες της Κουίνς Παρκ!

Επίσης, η Κουίνς Παρκ ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της χώρας, το 1873, ενώ την ίδια χρονιά κέρδισε και το πρώτο Κύπελλο Σκοτίας που διοργανώθηκε ποτέ.

Με το φοβερό σύνολο που είχαν τότε οι «αράχνες» πρώτευσαν και στα δύο επόμενα τουρνουά (1875, 1876). Στην συνέχεια η Βέιλ οφ Λέβεν τους πήρε τα σκήπτρα και κατέκτησε τις επόμενες έξι διοργανώσεις. Ωστόσο, τη δεκαετία του 1880 επανήλθαν… δριμύτερες και έκαναν δικά τους τα Κύπελλα Σκοτίας των χρόνων 1880, 1881, 1882, 1884, 1886 και 1890.

Φθάνουμε, λοιπόν, στη χρονιά 1892/93. Η Κουίνς Παρκ, ούσα η κάτοχος του τίτλου και πολύ ισχυρή, συντρίβει διαδοχικά τις Κάουλερς (5-2, εκτός, Α’ γύρος), Κιλμάρνοκ (8-0, εκτός, Β’ γύρος), Χαρτς (1-1 εκτός, 5-2 εντός στη ρεβάνς, ημιτελικά) και Μπρόξμπερν Σάμροκ (4-2, εντός, ημιτελικά) και περνά στον τελικό, όπου σήκωσε την δέκατη «κούπα» της λυγίζοντας την Σέλτικ με 2-1 σε επαναληπτικό στο «Άιμπροξ» (σ.σ. στο πρώτο ματς οι «Καθολικοί» είχαν νικήσει με 1-0, αλλά το αποτέλεσμα ακυρώθηκε λόγω κακών αγωνιστικών συνθηκών).

Έκτοτε, όπως είπαμε και παραπάνω, η Κουίνς Παρκ ξαναπήγε μόνο μία φορά σε τελικό Κυπέλλου, το 1900, γνωρίζοντας την ήττα με 3-4 από τη Σέλτικ. Από τότε μέχρι σήμερα, «ξηρασία»!

Μεγάλο, ή, μάλλον, τον μεγαλύτερο, ρόλο σε αυτό έπαιξε το γεγονός ότι ο ιστορικός σύλλογος της Γλασκώβης, στα πρώτα 152 χρόνια της ζωής του, δηλαδή μέχρι και το 2019, ήταν πλήρως ερασιτεχνικός και όχι επαγγελματικός. Αυτή του η ιδιαιτερότητα αποτυπωνόταν και στο motto του, το οποίο εξακολουθεί να υπάρχει στο σήμα του: «Ludere causa ludendi», που σημαίνει «Να παίζεις για την χαρά του παιχνιδιού»! Για πολλά χρόνια, το κλαμπ ήταν το μόνο ερασιτεχνικό που συμμετείχε στις, επαγγελματικές, λίγκες της Σκοτίας. Δεν είναι εύκολο να πάρεις τον οποιονδήποτε τίτλο, όταν όλοι οι υπόλοιποι είναι φουλ επαγγελματίες κι εσύ ερασιτέχνης…

Έστω κι έτσι, όμως, τόσα και τόσα χρόνια μετά το όνομα της Κουίνς Παρκ βρίσκεται ακόμη εκεί, σταθερά, στην τρίτη θέση του πίνακα με τις περισσότερες κατακτήσεις του Κυπέλλου Σκοτίας, χάρη στην εκπληκτική επίδοση που έκανε στα τέλη του 19ου αιώνα η πανίσχυρη ομάδα που τότε διέθετε και η οποία απολάμβανε, εκτός από το παιχνίδι και τίτλους!

Η ίδια εκείνη σπουδαία ομάδα, πρέπει να ειπωθεί, είναι και η μοναδική σκοτσέζικη που έχει λάβει μέρος στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας, κάτι που κατάφερε δύο σερί χρονιές, το 1884 και το 1885, χάνοντας σε αμφότερες τις περιπτώσεις το τρόπαιο από την Μπλάκμπερν (με 1-2 και 0-2 αντίστοιχα).



Ο Μαροκινός θρύλος, Μουσταφά Χατζί! by stokegeo
18/09/2022, 06:05
Filed under: Παίκτες

Υπήρξε κάποτε ένας παίκτης από το Μαρόκο που «τρέλανε» με το ταλέντο του τον ποδοσφαιρικό πλανήτη, ενώ μέχρι σήμερα θεωρείται ένας από τους κορυφαίους άσους που ανέδειξε η χώρα του. Μιλάμε για τον Μουσταφά Χατζί!

Ο Μουσταφά Χατζί γεννήθηκε στο Μαρόκο στις 16 Νοεμβρίου του 1971, αλλά σε ηλικία δέκα ετών μετανάστευσε μαζί με την οικογένειά του στην Γαλλία. Εκεί έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα και στα 19 του χρόνια υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την Νανσί. Στη γαλλική ομάδα παρέμεινε για πέντε χρόνια, παίζοντας ως επιθετικός μέσος σε 134 αγώνες και σημειώνοντας 31 τέρματα.

Οι εμφανίσεις του με τα χρώματα της Νανσί τράβηξαν την προσοχή των εκλεκτόρων των «μικρών» ομάδων της Εθνικής Γαλλίας, που προσπάθησαν να τον πείσουν να αγωνιστεί με τα χρώματα των «τρικολόρ», όμως εκείνος αρνήθηκε προτιμώντας να εκπροσωπήσει την χώρα όπου γεννήθηκε. Έτσι, συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 με το Μαρόκο, που όμως δεν τα πήγε καθόλου καλά και αποκλείστηκε με τρεις ήττες (ο ίδιος αγωνίστηκε σε όλα τα ματς, στο ένα ως βασικός και στα άλλα ως αλλαγή).

O Μουσταφά Χατζί με τη φανέλα της Εθνικής Μαρόκου

Το 1996 ήρθε η πρώτη του μεγάλη μεταγραφή, στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας. «Εκεί έμαθα τι είναι πραγματικό ποδόσφαιρο», έλεγε αργότερα και πρόσθετε: «Ήμουν συνηθισμένος να παίζω μπροστά σε περίπου 5.000 θεατές. Εκεί παίζαμε μπροστά σε 60.000 θεατές, και στις προπονήσεις είχαμε 3.000 – 4.000 θεατές. Ήταν μια μεγάλη περιπέτεια». Μια περιπέτεια που τελείωσε σύντομα, αν και είχε μια «γεμάτη» χρονιά στην Πορτογαλία, με 3 γκολ σε 27 συμμετοχές.

Επόμενος «σταθμός» της καριέρας του ήταν η ισπανική Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, όπου είχε την τύχη να συνεργαστεί με παίκτες όπως ο Μπεμπέτο και ο Μάουρο Σίλβα. Στην Ισπανία έμεινε για δύο χρόνια, παίζοντας σε 31 παιχνίδια και σημειώνοντας 2 γκολ.

Το καλοκαίρι του 1998, όσοι δεν είχαν μάθει ακόμα τον Μουσταφά Χατζί, τον έμαθαν. Ο Μαροκινός χαφ αγωνίστηκε με την Εθνική ομάδα της χώρας του στο Μουντιάλ της Γαλλίας, αφήνοντας άναυδους τους πάντες με την εμφάνισή του κόντρα στην Νορβηγία, όπου άνοιξε το σκορ με ένα πολύ όμορφο γκολ. Αυτό το γκολ τον έκανε διάσημο και αποτέλεσε το «εισιτήριό» του για τον μαγικό κόσμο της Πρέμιερ Λιγκ, έστω κι αν το Μαρόκο δεν κατάφερε ούτε αυτήν την φορά να περάσει στον δεύτερο γύρο του Μουντιάλ. Μάλιστα, ο Χατζί αναδείχθηκε καλύτερος Αφρικανός Ποδοσφαιριστής για το 1998, κυρίως χάρη στις εμφανίσεις του στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Το 1999, μετά από δύο χρόνια στην Ισπανία, πήρε μεταγραφή για την αγγλική Κόβεντρι, όπου έγινε ιδιαίτερα αγαπητός στους οπαδούς της ομάδας. Για χάρη του Χατζί, αλλά και του συμπατριώτη του, Γιουσέφ Τσίπο, που επίσης αγωνιζόταν στην Κόβεντρι, οι φίλοι της ομάδας για ένα διάστημα είχαν κάνει μόδα στο γήπεδο το φεζ, το παραδοσιακό μαροκινό καπέλο!

Μετά από δύο «γεμάτες» σεζόν, με 13 τέρματα σε 62 αγώνες, ο Χατζί άφησε την Κόβεντρι το καλοκαίρι του 2001, αμέσως μετά τον υποβιβασμό της από την Πρέμιερ Λιγκ και πήγε στην Άστον Βίλα, σε βάρος της οποίας είχε πετύχει τρία γκολ την προηγούμενη χρονιά. Με τους «χωριάτες», όμως, δεν τα πήγε και τόσο καλά. Στα δυόμισι χρόνια που έμεινε εκεί, έπαιξε σε 35 αγώνες, πετυχαίνοντας 2 γκολ. Τον Ιανουάριο του 2004 έμεινε ελεύθερος και πήρε μεταγραφή για την Εσπανιόλ, όπου ήταν βασικός μέχρι το τέλος της χρονιάς.

Το καλοκαίρι του 2004, στα 33 του πια και έχοντας μόλις ανακοινώσει ότι δεν θα αγωνιστεί ξανά με την Εθνική ομάδα της χώρας του, μετά από 63 συμμετοχές και 12 τέρματα, ο Χατζί άφησε την Ευρώπη και πήγε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για χάρη της Αλ Αΐν, όπως και πολλοί άλλοι ποδοσφαιριστές που θέλουν να «συμπληρώσουν ένσημα». Έμεινε εκεί για έναν χρόνο και το 2005 επέστρεψε στην Ευρώπη, για να αγωνιστεί στην γερμανική Σααρμπρίκεν, ομάδα δεύτερης κατηγορίας. Στα δύο χρόνια που έμεινε εκεί αγωνίστηκε σε 54 παιχνίδια και πέτυχε 10 γκολ.

Τελευταίος σταθμός της καριέρας του ήταν η Φόλα Ες, μια ερασιτεχνική ομάδα από το… Λουξεμβούργο! Εξηγώντας την απόφασή του να παίξει για μία τόσο μικρή ομάδα, είπε: «Υπάρχει ένα οικογενειακό κλίμα εδώ. Ο πρόεδρος είναι φίλος μου και οι άνθρωποι εδώ είναι αυθεντικοί και πολύ προσγειωμένοι. Υπάρχει μια πραγματική φιλία και μου είναι πολύ ευχάριστο να παίζω τις Κυριακές. Έτσι μεγάλωσα σε αυτό το παιχνίδι και νιώθω σαν να επέστρεψα εκεί απ’ όπου ξεκίνησα, γιατί όταν παίζεις σε κορυφαίο επίπεδο, υπάρχει μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία». Στο Λουξεμβούργο έκλεισε την καριέρα του τον Ιούλιο του 2010, μετά από 42 συμμετοχές και 24 γκολ για την Φόλα Ες.

Ωστόσο, ο Χατζί δεν κάθισε με σταυρωμένα χέρια. Από τότε που κρέμασε τα παπούτσια του έπαιξε μπιτς σόκερ, εργάστηκε ως σχολιαστής σε τηλεοπτικά κανάλια, συμμετείχε στο κίνημα «Show Racism the Red Card» ενάντια στον ρατσισμό στο ποδόσφαιρο, ενώ έχει δουλέψει και ως βοηθός προπονητής στην Ουμ Σαλάλ των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και στην Εθνική του Μαρόκου.

Ο Χατζί επελαύνει στο ματς Μαρόκου-Νορβηγίας του Μουντιάλ 1998 – με το Νο7 τον επιτηρεί ο Νορβηγός πρώην μέσος του Παναθηναϊκού, Έρικ Μίκλαντ!


Ξίε Γιουχίν, ο «μικρός τίγρης», ο πρώτος Κινέζος που έπαιξε στο εξωτερικό! by stokegeo
11/09/2022, 06:04
Filed under: Γεγονότα, Παίκτες

Τον Φεβρουάριο του 1987 η Τσβόλε έκανε μία μεταγραφή που ήταν τόσο ξεχωριστή, ώστε πέρασε στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Στα κιτάπια της ολλανδικής ομάδας μπήκε ο Κινέζος μέσος, Ξίε Γιουχίν, ο οποίος ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής από την αχανή χώρα της Ασίας που θα έπαιζε στο εξωτερικό και, φυσικά, στην Ευρώπη!

Ο Ξίε Γιουχίν

Στην πόλη Ξινγκνίνγκ της επαρχίας Γκουανγκντόνγκ, στα νότια της Κίνας, είχε γεννηθεί, το 1968, ο παίκτης αυτός και είχε αρχίσει την καριέρα του από διάφορους συλλόγους της περιοχής του, ενώ παράλληλα είχε αγωνιστεί σε αρκετά κλιμάκια της κινεζικής Εθνικής ομάδας, καταφέρνοντας να ξεχωρίσει.

Για παράδειγμα, το 1987 έγινε, στα 18, ο νεότερος Κινέζος που γίνεται διεθνής και το 1988, στα 19 του, ο νεότερος που σκοράρει με την Εθνική. Ακόμα, στο Παγκόσμιο Κύπελλο Παίδων (U-16) του 1985, το οποίο είχε διοργανώσει η Κίνα, ο Ξίε Γιουχίν είχε βάλει το δικό του λιθαράκι (σκοράροντας μάλιστα και δύο γκολ) ώστε η ομάδα του να φθάσει στους «8» του τουρνουά, όπου και αποκλείστηκε από τη Δυτική Γερμανία αρκετά πιο δύσκολα απ’ ότι δείχνει το τελικό 2-4.

Σιγά σιγά, η φήμη του ξεπέρασε τα σύνορα της Κίνας και η περίπτωσή του υπέπεσε στην αντίληψη αρκετών ξένων συλλόγων. Μία από αυτές ήταν και η Τσβόλε, που τον αντιμετώπισε σε φιλικό και όχι μόνο έμεινε εντυπωσιασμένη από τις ικανότητές του αλλά τον κάλεσε κοντά της!

Ο τότε προπονητής του ολλανδικού κλαμπ, ο, πασίγνωστος και με σημαντική καριέρα στους πάγκους, Κο Αντριάανσε, «άναψε» το «πράσινο φως» και, κάπως έτσι, ο Ξίε Γιουχίν έκανε το δρομολόγιο Κίνα-Ολλανδία και εντάχθηκε στους «μπλεδάχτυλους», όπως είναι το προσωνύμιο της Τσβόλε, για να δοκιμασθεί από εκείνους για τρεις μήνες.

Ο Κο Αντριάανσε με τον Ξίε Γιουχίν

Μικρός το δέμας (1,69μ.), αλλά με τόσο σπουδαίες ικανότητες που υπερκάλυπτε αυτήν την αδυναμία, ο Ξίε Γιουχίν κατόρθωσε να δείξει την αξία του στην Ολλανδία. Αγωνιζόμενος, όπως είπαμε και παραπάνω, στη μεσαία γραμμή ήταν ευκίνητος, με δυναμισμό, μπορούσε και να κόβει και να φτιάχνει το παιχνίδι, ενώ η πολύ καλή τεχνική κατάρτιση που διέθετε τού επέτρεπε να κρατά μπάλα και να δημιουργεί ευκαιρίες με μεγάλη άνεση.

Για το ότι έκρυβε τόση δύναμη, νεύρο και πείσμα στο μικρό του σώμα, τον είπαν «μικρό τίγρη»! Επίσης, το «είχε» και το γκολ, αλλά δεν του άρεσε και να εκβιάζει προσπάθειες ώστε να σκοράρει. Ανάμεσα στα προσόντα του, τέλος, ήταν και ο επαγγελματισμός του, που τον βοήθησε γενικότερα στη σταδιοδρομία του.

Το νέο απόκτημα της Τσβόλε, λοιπόν, «έγραψε» 20 εμφανίσεις και 10 γκολ την περίοδο της δοκιμής του στα ολλανδικά γήπεδα. Οι «μπλεδάχτυλοι» κατάλαβαν ότι είχαν στα χέρια τους ένα ποδοσφαιρικό διαμάντι και έσπευσαν να επεκτείνουν την δοκιμή του. Η απόδοσή του συνέχισε να κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα και, τότε, οι Ολλανδοί τού προσέφεραν επισήμως διετές συμβόλαιο για να τον κρατήσουν στην δύναμή τους. Αλλά, δεν τα κατάφεραν.

Για μια σειρά από λόγους, δύο εκ των οποίων ήταν οι πολύ αυστηροί κανονισμοί της χώρας του για τις μεταγραφές ποδοσφαιριστών στο εξωτερικό και το ότι έπρεπε να προετοιμαστεί για την διοργάνωση των έβδομων Εθνικών Αγώνων (μία πολύ σημαντική διοργάνωση της Κίνας), αποφάσισε να εγκαταλείψει την προοπτική για διεθνή καριέρα και να γυρίσει στην πατρίδα του. Έτσι κι έκανε.

Από τότε και ως το 2005 που κρέμασε τα παπούτσια του, δεν άφησε την Κίνα παρά μόνο μία φορά. Έπαιξε στις κινεζικές Γκουανγκντόνγκ Γουίνεργουεϊ, Γκουανκζού Ματσουνίτσι, Σενιάνγκ Σίλαϊον, Γκουανγκντόνγκ Μινγκφένγκ, Σίντσι, Χουνάν Σοκίνγκ και στην Βα Λουέν του Μακάο και, μέχρι σήμερα, δικαίως θεωρείται ως ένας από τους πιο σημαντικούς Κινέζους παίκτες όλων των εποχών.

Εξάλλου, ενίσχυσε τακτικά την Εθνική του ξεπερνώντας μάλιστα τις 100 συμμετοχές με τη φανέλα της και πανηγυρίζοντας την 3η θέση στο Κύπελλο Ασίας του 1992 – στο εν λόγω τουρνουά, στον ημιτελικό (ήττα 2-3) με την Ιαπωνία άνοιξε το σκορ στα 32 δευτερόλεπτα και αυτό το γκολ ήταν για χρόνια το πιο γρήγορο στα χρονικά της διοργάνωσης! Επίσης, το καλοκαίρι του 1988 έπαιξε και στα τρία παιχνίδια της Εθνικής στην Ολυμπιάδα της Σεούλ και τον χειμώνα της ίδιας χρονιάς την βοήθησε να τερματίσει 4η στο Κύπελλο Ασίας στο Κατάρ.

Ωστόσο, το 2002, όταν η Εθνική Κίνας έκανε την πρώτη και τελευταία έως σήμερα παρουσία της στην τελική φάση του Μουντιάλ στα γήπεδα της Νοτίου Κορέας και της Ιαπωνίας, το τεχνικό τιμ της ομάδας δεν είχε μία θέση στην αποστολή της για τον Ξίε Γιουχίν, παρότι αυτός ήταν μόλις 33 ετών, πολύπειρος και βρισκόταν ακόμα στην ενεργό δράση.

Αφού αποσύρθηκε ως ποδοσφαιριστής, ο Ξίε Γιουχίν έγινε προπονητής και μέχρι σήμερα συνεχίζει να προσφέρει στο ποδόσφαιρο με αυτήν την ιδιότητα. Ο γιος του, Ξίε Γουέιτζουν, γεννήθηκε το 1997, ακολούθησε τα βήματά του κι έγινε κι εκείνος ποδοσφαιριστής αλλά επιθετικός – όλη του την έως τώρα καριέρα την έχει περάσει στην Τιαντζίν Τέντα.



Τζάστις Κρίστοφερ (1981-2022) by stokegeo
04/09/2022, 06:00
Filed under: Παίκτες, Παγκόσμιο Κύπελλο

Τον περασμένο Μάρτιο το ποδόσφαιρο της Νιγηρίας βυθίστηκε, συγκλονισμένο, στο πένθος. Ο Τζάστις Κρίστοφερ, παλαίμαχος διεθνής μέσος με συμμετοχή μάλιστα με την Εθνική της αφρικανικής χώρας σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, έφυγε αναπάντεχα από την ζωή σε ηλικία μόλις σαράντα χρόνων!

Ο εκλιπών κατέρρευσε στο ξενοδοχείο που ο ίδιος είχε υπό την ιδιοκτησία του στην πόλη Γιος, στο κέντρο της Νιγηρίας. Σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσαν σε Μέσα από την πατρίδα του κοντινοί του άνθρωποι, έδινε επί χρόνια μάχη με την υπέρταση.

Απτόητος, ωστόσο, δεν παρέλειπε να παίζει συχνά ποδόσφαιρο και μάλιστα, όπως λένε οι ίδιες πληροφορίες, μία μέρα πριν χαθεί είχε πάει κανονικά για μπάλα! Γενικότερα, την επαφή του με την επικαιρότητα του αθλήματος που υπηρέτησε δεν την είχε χάσει και μάλιστα πολλές φορές κατέθετε την άποψή του για τα ποδοσφαιρικά τεκταινόμενα σε διάφορα Μέσα.

Ποιος ήταν, λοιπόν, ο αδικοχαμένος Τζάστις Κρίστοφερ; Ένας πάρα πολύ ταλαντούχος και ιδιαίτερα ικανός παίκτης, ο οποίος είχε ένα θαυμάσιο ξεκίνημα στην καριέρα του και βρέθηκε νωρίς νωρίς στο επίκεντρο. Το ίδιο νωρίς, όμως, πέρασε στην ποδοσφαιρική ανυποληψία, καθώς ήταν παράλληλα πάρα πολύ άτυχος αφού τραυματισμοί στο γόνατό του δεν τον άφησαν ποτέ να «απογειωθεί».

Κρέμασε, εξάλλου, τα παπούτσια του το 2007, στα 26 του μόλις χρόνια, ενώ στο διάστημα 2001-2007, όταν βρισκόταν στο πικ της δράσης του, δεν αγωνίστηκε παρά σε… 47 μόλις ματς! Δηλαδή, λάμβανε μέρος σε περίπου οκτώ παιχνίδια ανά σεζόν, αν το πάρουμε ψυχρά στατιστικά.

Ο Τζάστις Κρίστοφερ ήταν αμυντικός μέσος, αλλά μπορούσε να προσφέρει και στην άμυνα και ως επιθετικός χαφ. Γρήγορος, δυναμικός και με εξαιρετική αντίληψη και αντοχές, αναδείχθηκε από την Αμέιζινγκ Ιντερνάσιοναλ της Νιγηρίας. Έπαιξε και στις Κατσίνα Γιουνάιτεντ, Μπεντέλ Ινσούρανς και Σαρκς της πατρίδας του, προτού διαβεί τα σύνορά της το 2001 για να ενταχθεί στην Αντβέρπ όντας ο αρχηγός της Εθνικής Νέων της Νιγηρίας που συμμετείχε στο παναφρικανικό πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς.

Ως παίκτης του βελγικού συλλόγου βρέθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, που φιλοξενήθηκε στα γήπεδα της Νοτίου Κορέας και της Ιαπωνίας! Μάλιστα, δεν συμπλήρωσε απλώς την αποστολή της Νιγηρίας αλλά έλαβε μέρος και στις τρεις αναμετρήσεις που έδωσε εκείνη στους ομίλους της διοργάνωσης, κόντρα σε Αγγλία (ισοπαλία 0-0), Σουηδία (ήττα 1-2) και Αργεντινή (ήττα 0-1). Οι «Σούπερ Αετοί» τερμάτισαν τελευταίοι στο γκρουπ τους και αποκλείστηκαν, όμως οι εμφανίσεις του 21χρονου άσου ήταν πολύ καλές και απαρατήρητες δεν πέρασαν.

Ο Κρίστοφερ με το #15 στην φανέλα μαρκάρει τον Εμίλ Χέσκι της Αγγλίας στο Μουντιάλ του 2002

Το ίδιο καλοκαίρι μετακόμισε στην Βουλγαρία και την Λέφσκι Σόφιας, στην οποία έμεινε ενάμιση χρόνο, οι συμμετοχές του όμως δεν ξεπέρασαν τον αριθμό των δακτύλων του ενός χεριού λόγω των προβλημάτων του στο γόνατο. Δοκίμασε έπειτα την τύχη του στην Τρέλεμποργκ της Σουηδίας, όπου ναι μεν πήρε πιο πολύ χρόνο συμμετοχής (14 εμφανίσεις), όμως δεν κατάφερε και πάλι να στεριώσει.

Ακολούθως, έγινε κάτοικος… Ρωσίας: μεταγράφηκε στην Αλάνια Βλαντικαφκάζ! Επτά παρουσίες, ελάχιστη προσφορά και αποπομπή… Τελευταίος του «σταθμός» ήταν η Χερφόλγκε (Δανίας). Παίζει σε 11 συναντήσεις της και αποτελεί παρελθόν. Ύστερα δοκιμάστηκε από κάποιες ομάδες χωρίς να εξασφαλίσει συμβόλαιο και έπειτα ανακοίνωσε πως αποσύρεται από την ενεργό δράση.

Το 2012, βέβαια, ξαναφόρεσε τα ποδοσφαιρικά του για λογαριασμό της Νασαράβα Γιουνάιτεντ της πατρίδας του, προτού τα ξανακρεμάσει οριστικά λίγο αργότερα.

Πριν βιώσει την αναμφίβολα κορυφαία στιγμή της σταδιοδρομίας του, δηλαδή την συμμετοχή του στο Μουντιάλ του 2002, ο Τζάστις Κρίστοφερ είχε αγωνιστεί και στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του ίδιου έτους, με τους «Σούπερ Αετούς» να καταλαμβάνουν την τρίτη θέση.

Συμπλήρωσε 11 συμμετοχές στην Εθνική Ανδρών της Νιγηρίας. Χρόνια μετά το τέλος της καριέρας του, μιλώντας στην ραδιοφωνική εκπομπή του άλλοτε αμυντικού των Καβάλας, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ, Ιφεάνι Ουντέζε (!), ο Κρίστοφερ εξιστόρησε άλλη μία μεγάλη του ατυχία: εξ αιτίας ακριβώς των πολύ λίγων παιχνιδιών του με την Εθνική δεν μπόρεσε να πάρει μεταγραφή σε έναν ονειρεμένο προορισμό τόσων και τόσων ποδοσφαιριστών, την Αγγλία!

Είπε χαρακτηριστικά: «Δεν είχα ποτέ αρκετό αριθμό διεθνών συμμετοχών. Ήμουν στο Βέλγιο όταν πήγα να υπογράψω στην Μάντσεστερ Σίτι, που τότε είχε προπονητή τον Κέβιν Κίγκαν. Βρέθηκα να κάνω προπόνηση με τον Σον Ράιτ-Φίλιπς και τους υπόλοιπους ποδοσφαιριστές της Σίτι. Όλα ήταν έτοιμα, όμως λόγω του ότι δεν είχα συμμετάσχει τουλάχιστον στο 75% των αγώνων της Εθνικής των δύο προηγούμενων ετών (σ.σ. όπως ορίζει ο κανονισμός για τις μετακινήσεις ξένων στο αγγλικό πρωτάθλημα), δεν στάθηκε δυνατό η μεταγραφή να ολοκληρωθεί. Μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο πήγα στην Μίντλεσμπρο, αλλά κι εκεί μου είπαν τα ίδια: όχι αρκετές συμμετοχές!»…

Η Νιγηρία παρατάσσεται στο Μουντιάλ του 2002, ο Κρίστοφερ φορά το #15 (δεύτερος από δεξιά στην σειρά των καθήμενων, ο Ιφεάνι Ουντέζε)


Ο πρώτος αγώνας που μεταδόθηκε τηλεοπτικά! by stokegeo
28/08/2022, 07:15
Filed under: Γεγονότα

Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1937, στο Λονδίνο, γράφτηκε τηλεοπτική και μαζί ποδοσφαιρική ιστορία!

Η Βρετανική Εταιρεία Μεταδόσεων ή αλλιώς British Broadcasting Corporation ή αλλιώς… BBC, όπως όλοι την ξέρουμε, είχε ξεκινήσει από την προηγούμενη χρονιά το τηλεοπτικό της τμήμα.

Θέλοντας, λοιπόν, να διαφημίσει το ότι η νέα της πλατφόρμα μπορούσε να μεταδώσει ζωντανά αθλητικές αναμετρήσεις αλλά και να τεστάρει τα μηχανήματά της, τι έκανε; Έδειξε… μπάλα!

Πήγε στο γήπεδο της Άρσεναλ, το ιστορικό «Χάιμπουρι» και μετέδωσε ένα φιλικό μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης ομάδας των «κανονιέρηδων», το οποίο είχε «κλειστεί» ειδικά για την περίσταση.

Κι αυτή, ήταν η πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία, που η τηλεόραση έδειχνε live ποδόσφαιρο!

Το BBC είχε επιλέξει την λονδρέζικη ομάδα καθαρά για λόγους δικής του διευκόλυνσης. Το «Χάιμπουρι» ήταν το κοντινότερο γήπεδο στις εγκαταστάσεις του και διέθετε ήδη στις κερκίδες του χώρο για κάμερες, ενώ πολύ λίγες τηλεοράσεις θα μπορούσαν να πιάσουν το σήμα του άρα έπρεπε να μεταδώσει από κάπου κοντά.

Όπως έγραψε ο «Manchester Guardian», που έκανε μία προαναγγελία της μετάδοσης, τρεις συνολικά κάμερες χρησιμοποιήθηκαν. Η μία ήταν στις εξέδρες για να δείχνει πανοραμική εικόνα. Η κάθε μία από τις άλλες δύο τοποθετήθηκε δίπλα στα τέρματα των ομάδων για κοντινές λήψεις από την δράση και τους ποδοσφαιριστές και συνεντεύξεις. Το ρεπορτάζ πρόσθετε ότι το κανάλι έδειξε και «ασκήσεις τακτικής, σουτ, ντρίμπλας και ασκήσεις του τερματοφύλακα».

Στο ξεκίνημα της μετάδοσης ο Τζορτζ Άλισον, τότε προπονητής της Άρσεναλ και παράλληλα ραδιοσχολιαστής του BBC, σύστησε στους τηλεθεατές τους παίκτες. Ακολούθως, ξεκίνησε το ματς.

Η ιστορική πρώτη live μετάδοση ποδοσφαιρικού αγώνα διήρκεσε 15 λεπτά, ενώ στο πρόγραμμα του BBC είχε το όνομα «Football at the Arsenal»Ποδόσφαιρο στην Άρσεναλ») και βρισκόταν ανάμεσα σε μία ταινία επίκαιρων και ένα… καρτούν!

Βέβαια, την ώρα του φιλικού πλησίαζε καταιγίδα ενώ ο βροχερός ουρανός είχε φτιάξει σκοτεινή ατμόσφαιρα, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα το σήμα να μην είναι και τόσο καλό – ρεπορτάζ και μαρτυρίες ανέφεραν ότι, όσο περνούσε η ώρα, η εικόνα γινόταν όλο και πιο θαμπή. Όπως και να έχει, το τεστ του BBC κρίθηκε απόλυτα επιτυχημένο από τεχνικής άποψης και την επόμενη μέρα επαναλήφθηκε.

Στους χρόνους που ακολούθησαν ποδόσφαιρο και τηλεόραση έγιναν αχώριστα και οι μπαλαδόροι χιλιάδων ομάδων πέρασαν από τις οθόνες μας και τους θαυμάσαμε. Κι όλα είχαν αρχίσει από εκείνο το «διπλό» στο «Χάιμπουρι»!

Πάντως, το τελικό σκορ του σπουδαίου παιχνιδιού (αν υπήρξε σκορ, βεβαίως) δεν είναι γνωστό. Επίσης, δεν υπάρχουν και πλάνα από το ματς αφού αυτό μεταδόθηκε μόνο ζωντανά και δεν μαγνητοσκοπήθηκε, όπως ισχύει και για άλλες πρώιμες τηλεοπτικές μεταδόσεις του BBC. Έχει διασωθεί, ωστόσο, μια φωτογραφία των παικτών της Άρσεναλ να έχουν συγκεντρωθεί γύρω από μία από τις κάμερες που χρησιμοποιήθηκαν για την μετάδοση, η οποία έχει, ασφαλώς, τεράστια αξία!

Είναι αυτή εδώ:

Τι να βλέπουν, άραγε, οι ποδοσφαιριστές της Άρσεναλ στην κάμερα; Μάλλον πλάνα από την μετάδοση με τους εαυτούς τους. Άραγε, να είχαν συναίσθηση της σημασίας της περίστασης; Όπως και να έχει, φαίνονται να το διασκεδάζουν με την ψυχή τους!



Στιβ Μαρλέ by stokegeo
25/08/2022, 07:15
Filed under: Παίκτες

Την δεκαετία του 1990 ο Στιβ Μαρλέ ήταν ένας από τους πιο επικίνδυνους επιθετικούς των γηπέδων της πατρίδας του, Γαλλίας, στα οποία και άφησε το δικό του στίγμα!

Αργότερα δοκίμασε την τύχη του και εκτός των γαλλικών συνόρων, χωρίς όμως την ίδια επιτυχία. Στην μακρά του καριέρα, πάντως, πήρε και τίτλους κι έπαιξε και στην Εθνική του ομάδα, λαμβάνοντας μέρος μαζί της και σε διεθνή τουρνουά.

Το 1991 ξεκίνησε η πορεία του άσου από το Πιτιβιέ στα γήπεδα. Πρώτος του «σταθμός», η Ρεντ Σταρ του Παρισιού, ένας σύλλογος με μεγάλη και πλούσια ιστορία. Μένει ως το 1996 εκεί, προκαλεί την προσοχή με τις εμφανίσεις του και κατόπιν μετακινείται στην Οσέρ του Γκι Ρου.

Ο φημισμένος Γάλλος κόουτς ξέρει πώς να τον μετατρέψει σε σέντερ φορ κλάσης και τα καταφέρνει. Τέσσερις σεζόν ξόδεψε στο «Αμπέ Ντεσάν» ο Μαρλέ. Κερδίζει ολοένα και περισσότερη φήμη με τα γκολ που σημειώνει. Το 2000 χτυπά την πόρτα του η Λιόν κι αποσπά την υπογραφή του.

Εκείνος μένει μια σεζόν, όμως, στο ρόστερ της (πήρε μαζί της το Λιγκ Καπ Γαλλίας), καθώς μια ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση, αυτή της Πρέμιερ Λιγκ, του παρουσιάζεται! Ο συμπατριώτης του Ζαν Τιγκανά, που τότε προπονούσε τη Φούλαμ, πείθει τον ιδιοκτήτη Μοχάμεντ Αλ Φαγιέντ να ξοδέψει εντεκάμισι εκατομμύρια λίρες (ρεκόρ ως το 2008 για το λονδρέζικο κλαμπ!) για χάρη του «καλύτερου Γάλλου επιθετικού» (όπως χαρακτηριστικά δήλωνε τότε ο Τιγκανά). Ο Αιγύπτιος ακόμη… κλαίει τα λεφτά του!

Ο Μαρλέ, μέχρι σήμερα, παρουσιάζεται σε κάθε Top-10 με τίτλο «Οι χειρότερες μετεγγραφές ομάδων της Πρέμιερ Λιγκ όλων των εποχών»… Σκόραρε 11 γκολ σε 54 ματς με τους «κότατζερς», αλλά οι εμφανίσεις του ήταν κακές – τόσο κακές, που εν τέλει… πάει δανεικός στην Μαρσέιγ! Στο «Βελοντρόμ» παίζει ξανά καλά και, με παρτενέρ τον Ντιντιέ Ντρογκμπά στην γραμμή κρούσης, βοηθά την «ΟΜ» να πάει στον τελικό του Κυπέλλου UEFA το 2004, όπου ωστόσο χάνει την «κούπα» από την Βαλένθια. Η καλή του απόδοση ανταμείβεται με την συμμετοχή του στο Euro 2004, στο οποίο η Γαλλία φθάνει ως τους «8» και αποκλείεται από την… Ελλάδα!

Το 2005, μετακινείται στη Βόλφσμπουργκ, αλλά εκεί δεν «έπιασε» και δεν εξάντλησε το διετές συμβόλαιο που είχε υπογράψει. Ακολούθησε η Λοριάν, που ήταν ο τελευταίος του επαγγελματικός «σταθμός». Το 2007 μένει άνεργος. Δοκιμάζεται (δίχως να πείσει) από τους Σικάγο Φάιερ, την Ρεμς και την Ίπσουιτς και τελικά το 2009 εντάσσεται στην, πέμπτης γαλλικής κατηγορίας, Ομπερβιγιέ, στην οποία και κρέμασε τα παπούτσια του το 2011 έχοντας προλάβει να την οδηγήσει στην τέταρτη εθνική την προηγούμενη σεζόν!

Κατ’ ευθείαν έγινε προπονητής, ξεκινώντας να δουλεύει ως βοηθός στην τελευταία του ομάδα. Παράλληλα εργάστηκε και ως τηλεσχολιαστής ποδοσφαίρου. Τώρα, όμως, έχει γυρίσει στον πρώτο του σύλλογο, την Ρεντ Σταρ και τον υπηρετεί ως αθλητικός διευθυντής.

Ο Μαρλέ χρίσθηκε 23 φορές διεθνής με την Γαλλία, σκοράροντας και έξι τέρματα. Ήταν στην αποστολή των «τρικολόρ» για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2001 και του 2003 (κατακτώντας το τρόπαιο σε αμφότερες τις διοργανώσεις), καθώς και σε εκείνη για το Euro 2004.



Μεθυσμένη διαιτησία Vol 2 by stokegeo
21/08/2022, 06:46
Filed under: Γεγονότα, Διαιτητές

Στο Τρελοποδόσφαιρο σάς διηγηθήκαμε κάποτε την ιστορία του Βολφ-Ντίτερ Αλενφέλντερ, του Γερμανού διαιτητή ο οποίος «σφύριξε» ένα ματς της Μπουντεσλίγκα… μεθυσμένος!

Ε, πριν μερικά χρόνια, στην Λευκορωσία αυτήν την φορά, ένας άλλος ρέφερι… μιμήθηκε τον Αλενφέλντερ και κέρδισε την δική του θέση στον κατάλογο των περίεργων περιστατικών που έχουμε δει στα γήπεδα!

Ήταν, λοιπόν, το 2008 και η Βιτέμπσκ έπαιζε με τη Ναφτάν για την 13η αγωνιστική του λευκορωσικού πρωταθλήματος.

Το παιχνίδι διηύθυνε ο Σεργκέι Σμόλικ, ο οποίος, όπως αναφέρουν οι σχετικές μαρτυρίες, στο μεγαλύτερο μέρος της αναμέτρησης κινούνταν σχεδόν αποκλειστικά στην περιοχή του… κέντρου του γηπέδου, καθώς αδυνατούσε να τρέξει, ενώ «χειρονομούσε σαν κλόουν», σύμφωνα με όσα ανέφεραν κάποιοι!

Παρότι εμφανώς κάτι δεν πήγαινε καλά, ο 43χρονος τότε διαιτητής «έβγαλε» κανονικά τον αγώνα δίχως να χρησιμοποιήσει τις κάρτες του αλλά και χωρίς να κάνει κάποιο σοβαρό λάθος. Κι αφού έληξε το ματς, αποχώρησε υποβασταζόμενος (!) από το τερέν γνωρίζοντας την… αποθέωση από τον κόσμο και, μάλιστα, ο ίδιος απάντησε στις επευφημίες χαιρετώντας τους οπαδούς!

Αργότερα, όταν η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Λευκορωσίας τον κάλεσε εξοργισμένη για εξηγήσεις, ισχυρίστηκε ότι είχε πρόβλημα με την μέση του. Όμως, οι εξετάσεις που έκανε έδειξαν ότι στο αίμα του υπήρχαν πολύ μεγάλες ποσότητες αλκοόλ κι έτσι πείστηκε και ο τελευταίος που αμφέβαλε ότι ο Σμόλικ είχε «σφυρίξει» το παιχνίδι όντας τελείως σκνίπα!

Έκτοτε, ο Σμόλικ δεν διαιτήτευσε ξανά, αφού αποκλείστηκε εφ’ όρου ζωής. Η ειρωνεία, είναι ότι όχι μόνο ήταν διεθνής ρέφερι για περισσότερο από μία δεκαετία αλλά, έναν μόλις χρόνο πριν το συμβάν, είχε ψηφιστεί καλύτερος διαιτητής της Λευκορωσίας!

Ίσως να τα είχε πιει για να ξεχάσει ένα πέναλτι που δεν έπρεπε να είχε καταλογίσει την προηγούμενη αγωνιστική! Ποιος ξέρει…



Το Κύπελλο Καραϊβικής by stokegeo
17/08/2022, 07:15
Filed under: Γεγονότα

Πολλές «γειτονιές» του μικρού μας κόσμου έχουν το κατάδικό τους τουρνουά ποδοσφαίρου (όπως ήδη σας έχουμε περιγράψει εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ) και εκείνη της Καραϊβικής εξαίρεση δεν αποτελεί!

Εκεί, για σχεδόν τριάντα χρόνια, διεξήχθη το Κύπελλο Καραϊβικής, μια διοργάνωση που, πάντως, δεν υπάρχει πλέον, αφού σταμάτησε το 2017.

Ακολουθούν όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για το κύπελλο αυτό:

  • Το Κύπελλο Καραϊβικής ξεκίνησε το 1989 και μέτρησε 19 εκδόσεις. Πότε παιζόταν ανά έναν χρόνο, πότε ανά διετία και πότε ανά τριετία. Πάντως, το 2000, το 2002 και το 2003 δεν διεξήχθη.
  • Προηγουμένως, από το 1978 έως το 1988, διοργανώθηκε το πρωτάθλημα της Ποδοσφαιρικής Ένωσης Καραϊβικής, το οποίο είναι ο προκάτοχός του.
  • Οι ποδοσφαιρικοί «Πειρατές της Καραϊβικής» δεν είναι άλλοι από το Τρινιντάντ και Τομπάγκο! Οι «Soca Warriors» έχουν οκτώ κατακτήσεις του βαρύτιμου επάθλου, τις περισσότερες από κάθε άλλη ομάδα!
  • Παράλληλα, η χώρα αυτή κατέχει άλλη μια πρωτιά: έχει διοργανώσει τις περισσότερες φορές από οποιαδήποτε άλλη ένα τουρνουά, οκτώ τον αριθμό (σ.σ. μετράμε και την έκδοση του 1998, όταν το Τρίνινταντ συνδιοργάνωσε το κύπελλο με την Τζαμάικα).
  • Στην δεύτερη θέση του πίνακα των χρυσών μεταλλίων βρίσκουμε τους «reggae boys» της Τζαμάικα, με έξι τίτλους. Από ένα χρυσό μετρούν η Μαρτινίκα (1993), η Αϊτή (2007), το Κουρασάο (2017) και η Κούβα (2012).
  • Ο πιο παραγωγικός τελικός του Κυπέλλου Καραϊβικής ήταν εκείνος της διοργάνωσης υπ’ αριθμόν 5. Το Τρινιντάντ και Τομπάγκο κατατρόπωσε τη Μαρτινίκα με το ευρύτατο 7-2, το 1994!
  • Η ίδια διοργάνωση του τουρνουά σημαδεύτηκε από τον «τρελό» αγώνα μεταξύ της Γρενάδας και των Μπαρμπέιντος για την α’ φάση των ομίλων, για τον οποίο ήδη σας έχουμε μιλήσει εδώ!
  • Το 1989, στον τελικό του πρώτου Κυπέλλου Καραϊβικής, το Τρινιντάντ νίκησε με 2-1 την Γρενάδα στα γήπεδα των Μπαρμπέιντος. Τα δύο γκολ των νικητών πέτυχε ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής που σκόραρε ποτέ στον τελικό της διοργάνωσης: ο άλλοτε επιθετικός των Άστον Βίλα, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Μπλάκμπερν, Σάντερλαντ και Μπέρμιγχαμ, Ντουάιτ Γιορκ!
  • Τρεις φορές στην ιστορία δύο χώρες ένωσαν τις δυνάμεις τους και συνδιοργάνωσαν το κύπελλο: το 1995 (Τζαμάικα-Νησιά Κέιμαν), το 1997 (Αντίγκουα και Μπαρμπούντα-Σεντ Κιτς και Νέβις) και το 1998 (Τζαμάικα-Τρινιντάντ και Τομπάγκο).
  • Το Τρινιντάντ και Τομπάγκο έχει, εκτός από τα περισσότερα χρυσά και τα πιο πολλά… ασημένια μετάλλια, πέντε τον αριθμό! Στην δεύτερη θέση της σχετικής λίστας με τρεις δεύτερες θέσεις είναι οι Τζαμάικα και Κούβα.
  • Τρεις τελικοί του Κυπέλλου Καραϊβικής κρίθηκαν στα πέναλτι και σε όλους συμμετείχε η Τζαμάικα! Το 1993 οι «reggae boys» έχασαν μέσα στην έδρα τους με 5-6 από την Μαρτινίκα (0-0 έληξε το ματς), αλλά το 2010 και το 2014 αποδείχθηκαν πιο ψύχραιμοι από Γουαδελούπη (5-4, 1-1) και Τρινιντάντ και Τομπάγκο (4-3, 0-0) και πανηγύρισαν!
  • Το δεύτερο Κύπελλο Καραϊβικής, που έγινε το 1990 στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο, ήταν αναμφίβολα το πιο επεισοδιακό όλων. Πριν τον τελικό η εξτρεμιστική φονταμενταλιστική μουσουλμανική οργάνωση Τζαμαάτ αλ Μασλιμίν επιχείρησε… πραξικόπημα κατά της κυβέρνησης της χώρας, ενώ την ίδια στιγμή ο τυφώνας «Άρθουρ» χτύπησε με μανία το Τρινιντάντ! Ο τελικός (Τρινιντάντ και Τομπάγκο-Μαρτινίκα) και ο μικρός τελικός (Μπαρμπέιντος-Τζαμάικα) εκείνης της διοργάνωσης δεν έμελλε ποτέ να διεξαχθούν…
  • Τέλος, δεν υπήρξε ούτε ένας τελικός Κυπέλλου Καραϊβικής στον οποίο να μην συμμετείχε είτε το Τρινιντάντ και Τομπάγκο είτε η Τζαμάικα!


Οι ιστορικές νίκες της Ιταλίας επί της Αγγλίας με σκόρερ τον… Καπέλο! by stokegeo
14/08/2022, 05:00
Filed under: Γεγονότα, Γκολ, Παίκτες

Μέσα στο 1973 η Ιταλία αντιμετώπισε και νίκησε την Αγγλία δύο φορές, αμφότερες σε φιλικά.

Πρώτα στις 14 Ιουνίου, με 2-0 στο «Κομουνάλε» του Τορίνο και έπειτα στις 14 Νοεμβρίου, με 1-0 αυτήν την φορά, στο «Γουέμπλεϊ» του Λονδίνου.

Πρόκειται για ιστορικούς αγώνες για την «σκουάντρα ατζούρα», παρότι σε αυτούς δεν κρινόταν τίποτε απολύτως.

Εκείνο το 2-0 του καλοκαιριού ήταν η πρώτη νίκη των Ιταλών επί των Άγγλων στην ιστορία, μετά από οκτώ αποτυχημένες προσπάθειες και απολογισμό τέσσερις ισοπαλίες και ισάριθμες ήττες! Από την άλλη, το 1-0 του φθινοπώρου ήταν η πρώτη εκτός έδρας ιταλική νίκη επί των «τριών λιονταριών».

Αλλά, η επιτυχία της Ιταλίας δεν είναι ο μόνος κοινός παρονομαστής αυτών των ματς. Υπάρχει και ο Φάμπιο Καπέλο!

Ο εξαιρετικός μέσος της Γιουβέντους, τότε, είχε βάλει γκολ και στις δύο αναμετρήσεις. Στην πρώτη είχε «γράψει» το 2-0 και στην δεύτερη είχε δώσει την νίκη στους «ατζούρι».

Που να φανταζόταν ο Καπέλο, όταν παραβίαζε την αγγλική εστία σε εκείνες τις συναντήσεις βοηθώντας την Ιταλία να γράψει ιστορία, ότι, χρόνια μετά, θα αναλάμβανε τα ηνία των «τριών λιονταριών» (τα οποία κράτησε από το 2007 έως το 2012);

Ο Φάμπιο Καπέλο στον πάγκο της Εθνικής Αγγλίας

Πώς τα φέρνει έτσι η ζωή, ε;