Τρελοποδόσφαιρο


Το δικό μας ΟΥΕΦΑ by stokegeo
12/05/2010, 11:52
Filed under: Γεγονότα

Τελικός Γιουρόπα Λιγκ απόψε. Ατλέτικο Μαδρίτης – Φούλαμ (21:45, ΑΝΤ1). Στο Αμβούργο. Θα μπορούσαμε να τιμήσουμε τη σημερινή μέρα με άγνωστα γεγονότα, σκόρερς που δε θυμάται πια κανείς, ομάδες-εκπλήξεις, κλπ. Εμείς όμως προτιμήσαμε να διηγηθούμε δικές μας εμπειρίες και αναμνήσεις από τελικούς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ (όπως λεγόταν μέχρι πέρσι το Γιουρόπα Λιγκ).

Διάλεξε λοιπόν ο καθένας μας από ένα τελικό που θυμάται πολύ έντονα. Και, σήμερα, σας παρουσιάζουμε τις αναμνήσεις μας!!!

The Stranger

2001: Λίβερπουλ – Αλαβές 5 – 4 (στην παράταση, κ.α. 4-4)

Ας ξεκινήσω αυτό το κείμενο με μία παραδοχή: Ποτέ δε με ενδιέφερε ιδιαίτερα το Κύπελλο UEFA. Υπέφερα από εκείνη την παιδιάστικη λογική, που σου λέει ότι «πρέπει να είσαι με τους δυνατούς, το Champions League μόνο έχει σημασία, οι άλλοι είναι απλώς οδοντόκρεμες», και τέτοια παρόμοια. Επιπλέον, πολύ σπάνια οι ελληνικές ομάδες πετύχαιναν κάτι καλό στο Κύπελλο UEFA, οπότε συνήθως το όποιο ενδιαφέρον μου για τη διοργάνωση εξανεμιζόταν μετά τη φάση των 32.

Ωστόσο, αν υπάρχει ένα παιχνίδι που θα άξιζε να θυμόμαστε από ολόκληρη την ιστορία του Κυπέλλου UEFA, αυτό είναι οπωσδήποτε ο τελικός της χρονιάς 2000-2001, ανάμεσα στη Λίβερπουλ και την Αλαβές.

Θα’λεγα ότι ο σημερινός τελικός, μεταξύ της Ατλέτικο Μαδρίτης και της Φούλαμ, έχει δύο σοβαρές ομοιότητες με εκείνον τον τελικό. Η προφανής ομοιότητα είναι ότι και τότε, όπως και σήμερα, αντιμέτωπες ήταν μία ισπανική και μία αγγλική ομάδα. Η άλλη ομοιότητα είναι το γεγονός ότι, και στους δύο τελικούς, η μία από τις δύο ομάδες είναι μια πασίγνωστη, ιστορική ομάδα (Λίβερπουλ/Ατλέτικο Μαδρίτης), ενώ η άλλη είναι μία άσημη ομάδα, χωρίς επιτυχίες στο παλμαρέ της (Αλαβές/Φούλαμ).

Θυμάμαι ότι η Αλαβές ήταν εκείνη τη χρονιά είχε κάνει την Ευρώπη να παραμιλάει. Μιλάμε για μία ομάδα που ανέβηκε το 1998 στην Primera Division για πρώτη φορά μετά από 43 ολόκληρα χρόνια, μια ομάδα που παραδοσιακά βολόδερνε μεταξύ δεύτερης και τρίτης κατηγορίας. Και ξαφνικά, το 2000 τερμάτισε 6η στο πρωτάθλημα, κερδίζοντας τη συμμετοχή της σε ευρωπαίκή διοργάνωση για πρώτη φορά στην ιστορία της. Κανείς δεν περίμενε ότι θα κατάφερνε να προχωρήσει πολύ στο Κύπελλο UEFA. Κι όμως, κατάφερε να φτάσει στον τελικό, αποκλείοντας κατά σειρά την τουρκική Γκαζιαντεπσπόρ (με μεγάλη δυσκολία, 0-0, 4-3), την νορβηγική Λίλεστρομ (3-1, 2-2), την επίσης νορβηγική Ρόζενμποργκ (1-1, 3-1) την Ίντερ, που ήταν από τα φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου (3-3, 2-0), την συμπατριώτισσά της Ράγιο Βαγιεκάνο, που επίσης έκανε εκπληκτική πορεία εκείνη τη χρονιά (3-0, 1-2), και τέλος την γερμανική Καϊζερσλάουτερν, την οποία πραγματικά διέσυρε (5-1, 4-1). Η Αλαβές ήταν η «σταχτοπούτα» της διοργάνωσης.

Και φυσικά, η Αλαβές ήταν το προφανές αουτσάιντερ, κόντρα σε μία Λίβερπουλ με τεράστια ιστορία και παράδοση, αλλά και πολύ μεγαλύτερη εμπειρία. Επιπλέον, η Λίβερπουλ είχε αποκλείσει και πολύ πιο δύσκολους αντιπάλους για να φτάσει στον τελικό του Βεστφαλενστάντιον. Κατά σειρά, χρειάστηκε να αποκλείσει την τσέχικη Σλόβαν Λίμπερετς (1-0, 3-2), τον Ολυμπιακό (2-2, 2-0), την Ρόμα (2-0, 0-1), την Πόρτο (0-0, 2-0) και, στον ημιτελικό, την Μπαρτσελόνα (0-0, 1-0). Στην πορεία, οι Άγγλοι είχαν ηττηθεί μόνο μία φορά σε δέκα αγώνες (από την Ρόμα) και ήταν το αδιαμφισβήτητο φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα ποια από τις δύο ομάδες έπρεπε να υποστηρίξω. Η Λίβερπουλ του Ζεράρ Ουγιέ με γοήτευε με την τεράστια ιστορία της και τους «αστεράτους» παίκτες της (χώρια που είχα στο δωμάτιό μου ένα καπέλο της Λίβερπουλ, που μου είχε φέρει από την Αγγλία ο πατέρας μου όταν ήμουν μικρός – κι ας ήμουν πάντα Λιντς), αλλά από την άλλη δεν μπορούσε να με αφήσει ασυγκίνητο και η προσπάθεια μιας μικρής ομάδας να λάβει μια θέση στο πάνθεον των γιγάντων. Έβλεπα το παιχνίδι σαν μια μονομαχία μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ. Αλλά δεν ήξερα ποιον να υποστηρίξω. Κι έτσι, αποφάσισα ότι θα χαιρόμουν στο τέλος του αγώνα, όποια από τις δύο ομάδες και να κέρδιζε.

Έτσι, εκείνο το βράδυ της 16ης Μαΐου του 2001, στήθηκα κι εγώ μπροστά στην τηλεόραση για να παρακολουθήσω τον τελικό. Στο Βεστφαλενστάντιον, την έδρα της Ντόρτμουντ, παρατάχθηκαν οι δύο ομάδες. Η Λίβερπουλ με τα αστέρια της, όπως τον Μάικλ Όουεν, τον Γκάρι Μακ Άλιστερ και τον Μάρκους Μπάμπελ, και η Αλαβές με παίκτες που δεν ήταν ακόμα γνωστοί, όπως ο Ρουμάνος Κοσμίν Κόντρα, ο Χάβι Μορένο, αλλά και ο γιος του θρυλικού Γιόχαν Κρόιφ, Ζόρντι. Η πλάστιγγα έδειχνε ήδη να γέρνει υπέρ της Λίβερπουλ πριν ακόμα ξεκινήσει το ματς.

Φαίνεται πως αυτό το πίστευαν και οι παίκτες της Λίβερπουλ, καθώς μόλις στο 4ο λεπτό ο Γκάρι Μακ Άλιστερ εκτελεί φάουλ από τα δεξιά, ο Μάρκους Μπάμπελ πετάγεται στην πορεία της μπάλας και, με κεφαλιά, στέλνει την μπάλα στα δίχτυα: 1-0! Ιδανικό ξεκίνημα για τους Κόκκινους, το οποίο μάλιστα έμελλε να έχει και συνέχεια: στο 16ο λεπτό, ο Μάικλ Όουεν βγάζει μια καταπληκτική προωθημένη πάσα στον Στίβεν Τζέραρντ, που με ωραίο σουτ κάνει το σκορ 2-0 για τη Λίβερπουλ!

Φυσικά, εκείνη την ώρα πίστεψα πως το παιχνίδι είχε τελειώσει: Όταν ο Γολιάθ έχει ρίξει δύο γερές κατραπακιές στον Δαβίδ, κανείς δεν πιστεύει ότι ο Δαβίδ μπορεί να επανέλθει και να ανατρέψει τα δεδομένα. Ωστόσο, ο συγκεκριμένος «Δαβίδ» είχε κότσια.

Βλέποντας τα πάντα να πηγαίνουν στραβά, ο προπονητής της Αλαβές, Μανέ, κάνει μια στρατηγική κίνηση (που εκείνη την ώρα έμοιαζε περισσότερο με κίνηση απελπισίας): Αποσύρει μόλις στο 23ο λεπτό του αγώνα τον Νορβηγό αμυντικό Νταν Έγκεν, και στην θέση του βάζει τον Ουρουγουανό στράικερ Ιβάν Αλόνσο, μετατρέποντας το αρχικό του 5-4-1 σε ένα πιο τολμηρό 4-4-2.

Η έμπνευση του Μανέ απέδωσε αμέσως καρπούς: Στο 27′ ο Κοσμίν Κόντρα βγάζει τη σέντρα από τα δεξιά, ο φρέσκος Ιβάν Αλόνσο νικάει κατά κράτος στον αέρα τον Μπάμπελ και με κεφαλιά μειώνει το σκορ σε 2-1. Το παιχνίδι αποκτά νέο ενδιαφέρον.

Ακολουθεί μία ομοβροντία χαμένων ευκαιριών για την Αλαβές, που προσπαθεί απεγνωσμένα να ισοφαρίσει, όμως ο Μπάμπελ σώζει την Λίβερπουλ από το σουτ του Χάβι Μορένο, ενώ ο γκολκίπερ της Λίβερπουλ, ο Ολλανδός Σάντερ Βέστερφελντ, εξουδετερώνει τα σουτ των Τέγιεθ, Μορένο και Τόμιτς.

Και τότε κάνει την εμφάνισή του στο Βεστφαλενστάντιον ο διαβόητος «νόμος του ποδοσφαίρου»: Ο Ντίτμαρ Χάμαν κάνει μια πανέξυπνη κάθετη πάσα στον Όουεν, ο οποίος βγαίνει στην πλάτη της άμυνας της Αλαβές. Ο γκολκίπερ της Αλαβές, Ερέρα, απομακρύνεται απ΄οτο τέρμα του για να τον μαρκάρει, εν είδει λίμπερο, και τον ανατρέπει μέσα στην περιοχή. Ο διαιτητής της συνάντησης, ο Γάλλος Ζιλ Βεσιέρ, καταλογίζει χωρίς δισταγμό το (καθαρό) πέναλτι, και τιμωρεί με κίτρινη κάρτα τον Ερέρα, καθώς δεν ήταν ο τελευταίος παίκτης. Ο Γκάρι Μακ Άλιστερ αναλαμβάνει, ως συνήθως, την εκτέλεση του πέναλτι και στέλνει τον Ερέρα στην αντίθετη γωνία, κάνοντας το σκορ 3-1.

Με αυτό το σκορ πήγαν οι ομάδες στα αποδυτήρια. Η Αλαβές είχε δείξει πολύ καλά στοιχεία, όμως βρισκόταν πίσω στο σκορ με 3-1. Θα μπορούσε να κοντράρει στα ίσα αυτήν τη Λίβερπουλ; Για να πω την αλήθεια, δεν πίστευα ότι θα μπορούσε. Κι όμως, αυτή η ομάδα με διέψευσε για δεύτερη φορά.

Μόλις στο 3ο λεπτό της επανάληψης, στο 48ο του αγώνα, ο Κοσμίν Κόντρα κινείται ωραία από τα δεξιά, αποφεύγει έξυπνα τον Κάραγκερ, κάνει τη σέντρα, ο Χάβι Μορένο κερδίζει την εναέρια μονομαχία με τον Τζέραρντ και, σχεδόν με πανομοιότυπο τρόπο με το γκολ του Αλόνσο, μειώνει σε 3-2.

Και πριν προλάβει να συνέλθει από το γκολ η Λίβερπουλ, μόλις 3 λεπτά αργότερα, ο ίδιος παίκτης, ο Χάβι Μορένο, εκτελεί απευθείας φάουλ, η μπάλα περνάει μέσα από το τείχος και καταλήγει στα δίχτυα του έκπληκτου Βέστερφελντ! Μέσα σε τρία λεπτά, το βαρύ 3-1 έχει μετατραπεί σε 3-3! Πλέον όλα είναι ανοιχτά.

Στο 65′, οι δύο προπονητές κάνουν δυο πολύ σημαντικές αλλαγές: Ο Ζεράρ Ουγιέ αποσύρει τον κακό Χέσκεϊ, και στη θέση του περνάει τον δαιμόνιο Ρόμπι Φάουλερ, ενώ ο Μανέ, για κάποιον λόγο που μάλλον δε θα μάθουμε ποτέ, αποσύρει τον σκόρερ των δύο γκολ, Χάβι Μορένο, και στη θέση του βάζει τον Βραζιλιάνο Μάγκνο Μοσελίν, που όλη τη χρονιά έπαιζε σαν αναπληρωματικός. Η κίνηση του Ουγιέ έχει προφανή σκοπό: Να βάλει «φρέσκα πόδια» στην επίθεση της Λίβερπουλ, ώστε να πάρει και πάλι το προβάδισμα. Η κίνηση του Μανέ, πάλι, φαίνεται εντελώς άκαιρη.

Λίγα λεπτά αργότερα, στο 73′, ο Ουγιέ δικαιώνεται: Ο Μακ Άλιστερ δίνει πάσα στον Φάουλερ, ο οποίος κρατάει ωραία την μπάλα και σουτάρει από το ημικύκλιο της μεγάλης περιοχής, νικώντας τον Ερέρα: Και πάλι προβάδισμα για τη Λίβερπουλ, 4-3!

Πλέον, και να θέλει ο Μανέ να κάνει κάποια αλλαγή, βγάζοντας αμυντικό και βάζοντας επιθετικό, δεν μπορεί: Έχει ήδη εξαντλήσει τις τρεις αλλαγές του. Τα πράγματα μοιάζουν δύσκολα για την Αλαβές, και οι πιθανότητες είναι και πάλι συντριπτικά υπέρ του Γολιάθ. Θα μπορούσε να με διαψεύσει για τρίτη φορά αυτή η ομάδα, άραγε;

Ναι, θα μπορούσε – αλλά όχι χωρίς την πολύτιμη συμβολή του Σάντερ Βέστερφελντ. Στο 89ο λεπτό πια, κι ενώ όλα δείχνουν ότι η Λίβερπουλ θα κρατήσει το 4-3 και θα κατακτήσει το τρόπαιο, η Αλαβές κερδίζει ένα κόρνερ από τα δεξιά. Το εκτελεί ο Κοσμίν Κόντρα. Η μπάλα πηγαίνει κοντά στον Βέστερφελντ, σε σημείο που θα μπορούσε άνετα να την μπλοκάρει. Ωστόσο, ο Βέστερφελντ κάνει κακή εκτίμηση, ο Ζόρντι Κρόιφ μπαίνει στην πορεία της μπάλας και…4-4!!!

Η Αλαβές ήταν πολύ σκληρή για να πεθάνει. Το 90λεπτο ολοκληρώθηκε με το εξωπραγματικό 4-4 και το ματς οδηγήθηκε στην παράταση. Πρέπει να πω ότι, ακόμα και σήμερα, μου αρέσει το σασπένς της παράτασης. Ακόμα περισσότερο μου αρέσει (και μου άρεσε τότε) το σασπένς της διαδικασίας των πέναλτι. Οπότε, κατά βάθος ήλπιζα ότι το παιχνίδι θα πήγαινε στα πέναλτι.

Στην παράταση, τα πράγματα δεν πάνε καλά για την Αλαβές. Στο 99′, ο Μάγκνο Μοσελίν, ο παίκτης που ανεξήγητα είχε πάρει τη θέση του Χάβι Μορένο, αποβάλλεται με δεύτερη κίτρινη κάρτα για ένα επιεικώς ηλίθιο μαρκάρισμα στο κέντρο του γηπέδου. Οι Βάσκοι αντιστέκονται, παρά το αριθμητικό τους μειονέκτημα. Όμως, στο 116′, μόλις 4 λεπτά πριν το τέλος της παράτασης, έρχεται και δεύτερο πλήγμα: Αποβάλλεται και ο αρχηγός της ομάδας, Αντόνιο Καρμόνα, με δεύτερη κίτρινη κάρτα, για σκληρό μαρκάρισμα. Η Αλαβές έχει πια μείνει με 9 παίκτες, και πρέπει με νύχια και με δόντια να κρατήσει το 4-4, ώστε να στείλει το παιχνίδι στη διαδικασία των πέναλτι, όπου η αριθμητική υπεροχή δε σημαίνει τίποτα.

Όμως, αυτή τη φορά η τύχη δεν είναι με το μέρος των Βάσκων: Ο Μακ Άλιστερ εκτελεί το φάουλ από το οποίο προήλθε η αποβολή του Καρμόνα από τα αριστερά, ο Χέλι προσπαθεί να διώξει σε κόρνερ με κεφαλιά, όμως δεν την πιάνει όπως θέλει, η μπάλα φεύγει προς το τέρμα, ο Ερέρα δεν μπορεί να αντιδράσει, κι έτσι άδοξα, με ένα αυτογκόλ, η Αλαβές βγαίνει νοκ-άουτ, με τον κανονισμό του «χρυσού γκολ» που ίσχυε τότε.

Ακολούθησαν έξαλλοι πανηγυρισμοί για τους παίκτες της Λίβερπουλ, ενώ αυτοί της Αλαβές δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι είχαν φτάσει τόσο κοντά στην πηγή, αλλά δεν ήπιαν νερό. Είχα πει πριν από το ματς στον εαυτό μου ότι θα χαιρόμουν όποια από τις δύο ομάδες και αν κέρδιζε – αλλά βλέποντας την απελπισία στα πρόσωπα των παικτών της Αλαβές, δεν μπορούσα να νιώσω χαρά. Αυτοί οι παίκτες, χωρίς να έχουν τη λάμψη ή τη βαριά φανέλα της Λίβερπουλ, είχαν δώσει τα πάντα, είχαν διαψεύσει όλα τα προγνωστικά, είχαν κάνει τον Γολιάθ να γονατίσει έστω και προσωρινά. Και όλα αυτά για το τίποτα.

Ήταν ίσως αυτό το παιχνίδι που με έκανε να αλλάξω γνώμη για τα φαβορί και τα αουτσάιντερ. Από τότε μέχρι σήμερα, σχεδόν πάντα υποστηρίζω το αουτσάιντερ, ακριβώς επειδή οι παίκτες της ομάδας που θεωρείται αουτσάιντερ πρέπει να καταβάλουν πολύ περισσότερη προσπάθεια από τους αντιπάλους τους για να τους νικήσουν – και, τελικά, είναι πιο τίμιο να είσαι με τον Δαβίδ που προσπαθεί, παλεύει να βρει τρόπο να νικήσει τον Γολιάθ, παρά με τον γίγαντα που απλώς περιμένει να ρίξει μια γροθιά στον νάνο και να τον αφήσει στον τόπο, έτσι απλά.

Και μόνο για το ότι μου άλλαξε σχεδόν ολόκληρη την κοσμοθεωρία για το ποδόσφαιρο, αυτός ο τελικός αξίζει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου…

Η Λίβερπουλ υψώνει το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ του 2001

Stokegeo

1999: Πάρμα – Μαρσέιγ 3 – 0

1999. Τρίτη Γυμνασίου. Μάθαινα ακόμα, τη μπάλα. Είχα αρχίσει να ασχολούμαι εντατικά. Ή πιο εντατικά.

Θυμάμαι πολύ έντονα τον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ του ’99, διότι ήταν ο πρώτος τελικός ΟΥΕΦΑ στον οποίο ήθελα πραγματικά να τον κερδίσει μια ομάδα… Κι αυτή δεν ήταν άλλη από τη Μαρσέιγ, την οποία υποστήριζα από τότε.

Ο τελικός εκείνος είχε γίνει στο Λουζνίκι της Μόσχας. Ωραίο γήπεδο. Και ωραίοι παίκτες, και στις δύο ομάδες. Σ’ έναν αδαή, εκείνο το παιχνίδι περνούσε άνετα για τελικός Τσάμπιονς Λιγκ! Στην Πάρμα, έπαιζαν ο Μπουφόν, ο Κρέσπαρος, ο Σενσίνι ο γέρος (33 τότε, στα 40 του σταμάτησε στην Ουντινέζε), ο Βερόν πριν τη Μάντσεστερ, ο Γάλλος Τιράμ, ο Φάμπιο Καναβάρο στο κέντρο της άμυνας, τι παίχτης!, ο Ντίνο Μπάτζιο με τον Αλέν Μπογκοσιάν στο κέντρο. Μα πάνω απ’ όλους, εκείνος που προσωπικά ήθελα να βλέπω περισσότερο και τον συμπαθούσα πολύ: ο Ενρίκο Κιέζα. Δεν ξέρω γιατί μ’ άρεσε τόσο. Τον συμπαθούσα, όμως, για ένα λόγο που ακόμα προσπαθώ να καταλάβω. Πολύ φιλότιμος φορ.

Προπονητής, ο Αλμπέρτο «Cazzo» Μαλεζάνι.

Στη δε Μαρσεϊγάρα, επίσης έπαιζαν παιχταράδες, που τους είχα μάθει απ’ έξω κι ανακατωτά χάρη στο FIFA 99, στο οποίο την είχα οδηγήσει σε δεκάδες ψηφιακούς τίτλους! Πορατό στο τέρμα, Μπλοντό-Λοράν Μπλαν πίσω, Πιρές δεξιά, Φλοριάν Μορίς (που με ξελάσπωνε στο FIFA) σέντερ φορ. Μα κι ο παλιόφιλος ο Πιέρ Ισά ο Νοτιοαφρικανός, που ‘παιξε μετά σε Ιωνικό και ΟΦΗ με καλή παρουσία, και τον είχα κατασυμπαθήσει όταν είχε βάλει, ο καημένος, δύο αυτογκόλ στο Μουντιάλ της Γαλλίας!… Droit au but, κατ’ ευθείαν στο στόχο, είχα μάθει να λέω. Το motto της Μαρσέιγ.

Προπονητής, ο Ρολάν Κουρμπίς. Έπαιξε και στο Θρύλο κάποτε. Οι παλιοί τον θυμούνται καλύτερα.

Δυστυχώς, η Πάρμα δεν ήταν απλώς αχτύπητη, εκείνο το βράδυ. Ήταν εξωγήινη. Δεν είναι μόνο το τελικό 3-0 που το δείχνει. Είναι και το ότι φαινόταν ξεκάθαρα στο τεραίν ότι οι Γάλλοι δε μπορούσαν να ακολουθήσουν. Τόσο πίσω ήταν.

Ο Κρέσπο έκανε το 1-0 στο 26′. Εκεί τελείωσαν όλα, θεωρώ. Ο Μπλαν γυρίζει τη μπάλα στον Πορατό, ο Κρέσπο πετάγεται, «λόμπα», γκολ.

Στο 36′, καρφωτή κεφαλιά, και 2-0 απ’ τον Πάολο Βανόλι! Πολλά χρόνια πριν τα Νέα Λιόσια και τον Ακράτητο, όπου ήρθε κάποτε για να κολλήσει τα τελευταία ένσημα μιας κατηφορικής καριέρας.. Τότε, ήταν πρωταγωνιστής!

Ο Κιέζαρος έκανε το 3-0 στο 55′. Γκολάρα: γυριστό σουτ, από σέντρα Κρέσπο.

Και μετά, ησυχία. Πολλή ηρεμία. Άφησαν το γκάζι οι Ιταλοί, η Μαρσέιγ δεν τους έφτανε με τίποτα πια, και κατέκτησαν το Κύπελλο σ’ ένα ήσυχο δεύτερο ημίχρονο!

Θεώρησα άδικο το αποτέλεσμα, τότε. Όχι μόνο επειδή ήθελα να κερδίσει η Μαρσεϊγούκλα. Της έλειπαν άλλωστε κάποιοι παίκτες στον τελικό: ο φοβερός και τρομερός Φαμπρίτσιο Ραβανέλι, ο ασπρομάλλης Ιταλός φορ (που στο FIFA τον είχε πάντα καραφλό διότι δεν είχε επιλογή άσπρων μαλλιών) και ο Πέτερ Λουσέν, που συμπλήρωσαν κάρτες στον ημιτελικό με τη Μπολόνια. Επίσης, έλειπε ο έξοχος Κριστόφ Ντουγκαρί, όπως και ο χρήσιμος Χαμάντα Τζαμπέυ, που είχαν τιμωρηθεί με 5 και 4 αγωνιστικές αντίστοιχα από την ΟΥΕΦΑ, λόγω του βρωμόξυλου που είχαν ρίξει μετά τη λήξη του ημιτελικού με τη Μπολόνια (στο 87′ έβαλε η Μαρσέιγ το γκολ-πρόκριση, οι Γάλλοι πανηγύρισαν λίγο παραπάνω προκλητικά, και τα αίματα άναψαν: ανελέητο ξυλίκι στη φυσούνα, κλωτσιές, καρεκλιές, μπουνίδια).

Εκ των υστέρων, όμως, κατάλαβα ότι κι αυτοί να έπαιζαν, εκείνο το τρόπαιο ήταν γραφτό να ‘χει γεύση «παρμεζάνα». Από τις πιο πλήρεις, φαντεζί και όμορφες ομάδες που είδα ποτέ μου να παίζουν, εκείνη η Πάρμα. Αργότερα σκόρπισαν όλα της τ’ αστέρια. Αλλά εκείνη η ανάμνηση, είναι πολύ δυνατή. Ιδίως επειδή κέρδισε την Μαρσέιγ!

Η Πάρμα πανηγυρίζει για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ του 1999

Υ.Γ.: Πολλά χρόνια αργότερα, θα μαθαίναμε ότι οι μισοί και πλέον παίκτες της Πάρμα είχαν ντοπαριστεί ανελέητα σ’ εκείνο το παιχνίδι. Με πρώτον απ’ όλους τον Καναβάρο. Όχι, όμως, δε θα αφήσω αυτή την σαπίλα να αμαυρώσει την ανάμνησή μου…

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: