Τρελοποδόσφαιρο


Το δράμα του Μοασίρ Μπαρμπόσα by stokegeo

Του Νίκου «Bozo» Μποζιονέλου

Το δράμα ενός λαού

Έχουν περάσει 60 χρόνια από την ημέρα που ένα ολόκληρο έθνος βυθίστηκε στο πένθος εξαιτίας ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Η ημέρα που περίμεναν άπαντες από καιρό, η ημέρα που η Βραζιλία θα κατακτούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο. Από τη στιγμή που το διοργάνωνε, ο τίτλος ήταν επιβεβλημένος. Φευ…

Η ιστορία, γνωστή. Σε ένα Μαρακανά που φιλοξένησε 180.000 κόσμου (άλλοι, αυτόπτες μάρτυρες, ορκίζονταν για 200.000!),η Ουρουγουάη στέφθηκε Πρωταθλήτρια Κόσμου νικώντας 2-1 τη Βραζιλία. Στο (εκπληκτικό) βιβλίο «Futebol» που έγραψε προ δεκαετίας ο Βρετανός Άλεξ Μπέλος, ούτε οι ίδιοι οι Ουρουγουανοί θυμούνται τη «μαύρη» για τους Βραζιλιάνους 17η Ιουλίου 1950. Εδώ καλά καλά γύρισαν στη χώρα τους χωρίς να βραβευθούν, ο ήρωας του τελικού Γκίτζα έγινε οπωροπώλης για να βγάζει τα προς το ζην!

Το κακό προαίσθημα

Η Βραζιλία ήταν το σούπερ φαβορί και ακόμα και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές θεωρούσαν ότι θα πέρναγαν ένα από τα πλέον ευχάριστα απογεύματα της καριέρας τους. Σημειωτέον πως κατακτούσαν το Μουντιάλ και με ισοπαλία. Ο μόνος που δε συμμεριζόταν τη γενική αισιοδοξία ήταν εκλέκτορας Φλάβιο Κόστα.

H Βραζιλία όπως παρατάχθηκε πριν αρχίσει ο τελικός με την Ουρουγουάη

Πράγματι οι Βραζιλιάνοι μπήκαν στο γήπεδο με υπεροψία και διατηρούσαν τον έλεγχο του αγώνα. Το α’ ημίχρονο έληξε ισόπαλο χωρίς γκολ, όμως  στο 47’ ο Φριάσα άνοιξε το σκορ για τη Βραζιλία, με το γήπεδο να γίνεται κόλαση από τους ξέφρενους πανηγυρισμούς. Η Ουρουγουάη συνέχισε να εφαρμόζει την τακτική των αντεπιθέσεων, έδωσε χώρο και στο 66’ ο Σκιαφίνο ισοφάρισε. Οι Βραζιλιάνοι πήγαν στη σέντρα όμως ως δια μαγείας είχε χαθεί το μπρίο και η φινέτσα, ενώ άρχισαν να τρέμουν τα πόδια τους. Οι Ουρουγουανοί ρίχτηκαν σα λυσσασμένοι στην επίθεση γνωρίζοντας πως μόνο η νίκη θα τους έδινε το τρόπαιο. Στο 79’ ο Πέρες ξεκίνησε από το κέντρο, προχώρησε λίγα μέτρα και πάσαρε στον Γκίτζα. Αυτός σούταρε από πλεονεκτική θέση, η μπάλα κύλησε στα δίχτυα του Μπαρμπόσα. Ήταν το τέλος. Η απονομή του τροπαίου έγινε… στη ζούλα και στα γρήγορα στους Ουρουγουανούς που έφυγαν τρέχοντας για τα αποδυτήρια να πανηγυρίσουν με ασφάλεια.

Η δική τους Χιροσίμα…

Οχτώ χρόνια μετά τον τελικό, ο θεατρικός συγγραφέας Νέλσον Ροντρίγκεζ επινόησε τον όρο «το σύμπλεγμα του αδέσποτου». Οι λέξεις αυτές περιγράφουν «το αίσθημα κατωτερότητας με το οποίο εκούσια εμφανίζεται ο Βραζιλιάνος ενώπιον του υπόλοιπου κόσμου… «Χάσαμε με τον πιο αξιοθρήνητο τρόπο και ο λόγος ήταν απλός: ο Βαρέλα (ο Ουρουγουανός κάπτεν) μας πήρε με τις πέτρες, σαν αδέσποτα. Κάθε τόπος έχει τη δική του αμετάκλητη καταστροφή, τη δική του «Χιροσίμα». Η δική μας καταστροφή, η δική μας «Χιροσίμα» ήταν η ήττα από την Ουρουγουάη το 1950».

Εάν η Βραζιλία κατακτούσε τον τίτλο το ’50, ίσως ο Πελέ να μην έπαιρνε ποτέ τη διάσταση που πήρε, μετά, στο δεύτερο μισό του αιώνα. Ισως Πελέ να ‘ταν, από τότε και για πάντα, ο τότε σταρ της ομάδας, Αντεμίρ. Την ιστορία, όμως, τη γράφουν (μόνο) οι νικητές. Ο Πελέ ήταν τότε δέκα χρόνων κι έβλεπε τον πατέρα του να κλαίει. Το 2014, στο Μουντιάλ της Βραζιλίας, θα είναι ναι 74. Κι όπως όλος ο κόσμος, θα ζει για να δει στο Μαρακανά ένα παιχνίδι Βραζιλίας-Ουρουγουάης…

«Μη μου το ξανακάνεις αυτό…»

Αμέσως με τη λήξη δέκα φίλαθλοι πέθαναν από συγκοπή στις κερκίδες ενώ η νύχτα που ακολούθησε ήταν νύχτα τρόμου καθώς εκατοντάδες Βραζιλιάνοι μεταφέρονταν στα νοσοκομεία με καρδιακά επεισόδια. Μέχρι σήμερα υπάρχει ένας θρύλος σύμφωνα με τον οποίο ένας πιτσιρικάς ξενύχτησε στο γήπεδο μετά την ήττα της «σελεσάο». Το ξημέρωμα τον βρήκε στην εξέδρα με μάτια κόκκινα από το κλάμα και την αϋπνία να μονολογεί : «Μη μου το ξανακάνεις αυτό Βραζιλία μου».

To δεύτερο γκολ-μαχαιριά της Ουρουγουάης

Ο εκλέκτορας Φλάβιο Κόστα φυγαδεύτηκε καθώς χιλιάδες οπαδοί τον περίμεναν έξω από τα αποδυτήρια για να τον λιντσάρουν. Ο Κόστα για πολύ καιρό μετά τον χαμένο τελικό δεχόταν απειλές για τη ζωή του και τελικά αποφάσισε να φύγει από τη Βραζιλία και να μεταναστεύσει στην Πορτογαλία.

«Μόνο εγώ και ο… Πάπας»

Η Ουρουγουάη δεν πήρε άλλο Μουντιάλ έκτοτε αλλά ουδείς «σημερινός» στέκετε τόσο πολύ στο έπος του ’50. Ο σκόρερ Γκίτζα είχε δηλώσει αργότερα πως μόνο ο ίδιος και ο… Πάπας Ιωάννης ο Β’ είχαν κάνει να σωπάσει ένα κοινό 200.000 κόσμου με μονάχα μια κίνηση.

Ο Γκίτζα αγωνιζόταν στη θέση του δεξιού εξτρέμ και το μεγάλο του προσόν ήταν η ταχύτητα, καθώς και η κοφτή ντρίπλα. Γεννήθηκε στο Μοντεβίδεο το 1926, κλήθηκε στην εθνική λίγο πριν από το Μουντιάλ του 1950 και το 1953 μεταπήδησε στην Ιταλία όπου πήρε την υπηκοότητα με αποτέλεσμα να παίξει και σε ματς με τους «ατζούρι»! Πραγματοποίησε μεγάλη καριέρα στη Ρόμα κι έκλεισε την καριέρα του το 1962 στη Μίλαν.

Ένας ποδοσφαιρικός μάρτυρας

Έπρεπε να βρεθεί ο υπεύθυνος της ήττας! Εύκολο θύμα; Ο τερματοφύλακας Μοασίρ Μπαρμπόσα. Ση φάση του δεύτερου γκολ είχε βγει ελάχιστα από την εστία και παρατηρούσε τους αντιπάλους του έτοιμος να επέμβει. Το

Ο Μοασίρ Μπαρμπόσα

σουτ είχε τα φάλτσα που χρειάζονταν. Ο τερματοφύλακας έκανε ένα άλμα προς τα πίσω.  Χάιδεψε την μπάλα με τα δάχτυλα και έπεσε στο έδαφος με τη σιγουριά ότι δεν του είχε στήσει κανένα μνησίκακο παιχνίδι. Όταν σηκώθηκε, με τη στέρεη πεποίθηση ότι είχε αλλάξει την πορεία της, την είδε να φλερτάρει με τα δίχτυα του. Μια εκκωφαντική… σιωπή 200.000 κόσμου, ένα γκολ που λειτούργησε για τη Βραζιλία, όπως η δολοφονία του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι για τις ΗΠΑ και η Χιροσίμα για την Ιαπωνία.  Και, κυρίως, τον Μπαρμπόσα στο αιώνιο μαρτύριο. Πριν πεθάνει -κυριολεκτικά στην ψάθα, τον Απρίλιο του 2000- είπε ότι η χειρότερη στιγμή της ζωής του ήταν 20 χρόνια μετά τον αγώνα όταν, ενώ βρισκόταν σ’ ένα κατάστημα, μια γυναίκα που τον αναγνώρισε γύρισε στο μικρό της γιο και του είπε: «Τον βλέπεις αυτόν; Είναι ο προδότης της Βραζιλίας!».

Ο Μοασίρ Μπαρμπόζα σε μεγάλη ηλικία

«Έγκλημα που δεν διέπραξα…»

Αγωνίστηκε ως το 1962, όταν και σε ηλικία 40 ετών αποσύρθηκε από την ενεργό δράση φορώντας τη φανέλα της Κάμπο Γκράντε. Μετά το 1950 υπέμεινε με τη στωικότητα του Ιώβ τις άναρθρες κραυγές του πλήθους σε κάθε γήπεδο που αγωνιζόταν. Μια κατάρα που τον ακολουθούσε μέχρι τον θάνατο του. «Τον δεύτερο θάνατο του» όπως εύστοχα επισημάνθηκε στη νεκρολογία του σε μια βραζιλιάνικη εφημερίδα το 2000. «Στη Βραζιλία η εσχάτη των ποινών για ένα έγκλημα είναι τριάντα χρόνια κάθειρξη. Πάνε 43 χρόνια που τιμωρούμαι για ένα έγκλημα που δεν διέπραξα» μονολογούσε…  Ενδεικτικό; Ο Μπαρμπόσα ήταν ο τελευταίος έγχρωμος γκολκίπερ της εθνικής Βραζιλίας. Μέχρι τον… Ντίντα το 1999! Ναι, για τον φόβο της κακοτυχίας…

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: