Τρελοποδόσφαιρο


Η καλύτερη ενδεκάδα των Μουντιάλ που έχω ζήσει: by stokegeo by stokegeo

Τα Μουντιάλ δε μπήκαν παρά το 1998 στη ζωή μου. Απ’ το τουρνουά του 1994 θυμάμαι μόνο σπαράγματα – και κυρίως τις μούντζες προς την οθόνη… Έπαιζε η εθνική μας, βλέπετε. Γι’ αυτό οι εμπειρίες μου απ’ τα Παγκόσμια Κύπελλα είναι λίγο περιορισμένες.

Απ’ το 1998 και έπειτα, όμως, παρακολουθώ ενεργά και με αφοσίωση τις διοργανώσεις, γι’ αυτό και η συμβολή μου στο αφιέρωμά μας για τις «αγαπημένες μουντιαλικές ενδεκάδες» μας δε θα ‘ναι αμελητέο!

ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ

Φαμπιέν Μπαρτέζ (Γαλλία)

Πολύ καιρό προτού αρχίσει τα καραγκιοζιλίκια κι εξελιχθεί στο καραφλό «καρκίνωμα» της εθνικής και των ομάδων του, ο Μπαρτέζ ήταν ένας έξοχος γκολκίπερ. Κι έτσι τον θυμάμαι: απροσπέλαστο, ικανό, τραγικό (το 2002, όταν αποκλείστηκαν οι Γάλλοι άδοξα), ξαναγεννημένο (το 2006 όταν τους πήγε τελικό..), μοναδικό…

Η κίνηση να του φιλούν το άτριχο κρανίο πριν κάθε ματς είχε αποκτήσει μέσα μου μια μυθολογική διάσταση. Ήταν η πρώτη «τελετουργική» κίνηση, το πρώτο γούρι για το οποίο πίστεψα πράγματι ότι δε θα «σπάσει»!

ΔΕΞΙ ΜΠΑΚ

Ντάνι Μιλς (Αγγλία)

Είμαι οπαδός της «Αγγλάρας». Τι να κάνουμε; Όταν έπαιζε ο Μιλς στο Μουντιάλ της Κορέας και Ιαπωνίας, το 2002, πραγματικά ήμουν βέβαιος ότι θα τα «πάμε» καλά. Ήταν ένα καταπληκτικό δεξί μπακ.

Είχε την ίδια λάμψη όπως όταν μεγαλουργούσε με τη Λιντς, αλλά εν τέλει αποδείχθηκε πως δεν είχε διάρκεια. Όσο τον έβλεπα εγώ, όμως, ήταν θαυμάσιος…

ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΠΑΚ

Ρόμπερτ Γιάρνι (Κροατία)

Στο Μουντιάλ του 1998 κατατέθηκε, θεωρώ, το τι σημαίνει κροατικό ποδόσφαιρο. Εκείνη η τρελοπαρέα της «Χρβάτσκα» που έφτασε στους «4» του Μουντιάλ ήταν μια από τις καλύτερες ομάδες όλων των εποχών. Και ο Γιάρνι δέσποζε, απ’ τ’ αριστερά!

Πόσο λυπήθηκα όταν τον είδα το 2002. Γηραλέο πια, κορεσμένο, δίχως σπιρτάδα, έχοντας υπογράψει για έξι μήνες στον… Παναθηναϊκό για να ‘χει παιχνίδια στα πόδια του… Φαινόταν ότι δε μπορούσε. Πήγε, όμως. Κι η Κροατία πάτωσε.

ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΜΠΑΚ

Τζεφ Αγκούς (ΗΠΑ)

Το πρόσωπό του, άγριο, βάρβαρο, στεφανωμένο με τα μακριά μαλλιά του, πρόδιδε κεντρικό αμυντικό. Τύπο που δε θα σ’ άφηνε να περάσεις: ή εσύ, ή η μπάλα. Στην έξοχη πορεία των Αμερικανών στα κορεατοϊαπωνικά γήπεδα το 2002, ο Αγκούς ήταν πολύτιμος, βασικός, και ένας απ’ τους παίκτες που είχα αγαπήσει και χαιρόμουν που τα πήγαινε τόσο καλά!

ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΜΠΑΚ

Μπρετ Σάντσο (Τρίνινταντ και Τομπάγκο)

Τι κι αν η χώρα του ήταν μικρή και ασήμαντη; Τι κι αν ποτέ δεν είχε πάει σε Μουντιάλ; Τι κι αν δεν ήξερε και τον ίδιο το Σάντσο κανείς; Υποστήριζα Τρινιντάντ και Τομπάγκο πριν καν αρχίσει το Μουντιάλ της Γερμανίας. Ακριβώς διότι ήταν ένας «Δαβίδ»!

Ο Σάντσο ήταν ο κυρίαρχος της μικρής περιοχής εκείνης της ομάδας. Θυμάμαι το ηρωικό παιχνίδι των «Σόκα Γουώριορς» εναντίον της Σουηδίας (0-0) του πάντα «μπλαζέ» Ζλάταν Ιμπραήμοβιτς. Και σε όλα τα άλλα ματς ήταν ηρωικοί, αλλά ειδικά σ’ εκείνο έδωσαν ρέστα, με το Σάντσο ειδικά να βρίσκει λύσεις για όλα! Λίγες φορές έχω υποστηρίξει ομάδα τόσο φανατικά, στην «ιστορία» μου ως τηλεθεατής Παγκοσμίων Κυπέλλων, και ο Σάντσο ήταν ο ήρωάς μου!!!

ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΧΑΦ

Χουνγκ-Μιουνγκ Μπο (Νότιος Κορέα)

Λάτρεψα Νότιο Κορέα του 2002! Κι ας την έσπρωχναν τα αξιοθρήνητα διαιτητάκια ως τους «4» του τουρνουά. Κι ο Μπο, αρχηγός της ομάδας, ακτινοβολούσε στο κέντρο.

Έμαθα ψάχνοντας ότι αυτός ο παίκτης είχε παίξει και το… 1990, στα ιταλικά γήπεδα! Ήταν ο «παλιός» τους, δηλαδή! Και φαινόταν αυτό, ήταν η ραχοκοκαλιά της ομάδας. Είναι από τους παίκτες που μου έμειναν χαρακτηριστικά από τη φοβερή εκείνη ομάδα, μαζί με τους Αν (φορ), Σεόλ (εξτρέμ), Λι Τσουν-Σοο (φορ) και το «γίγαντα» Λι-Βουν Τζάε (γκολκίπερ)…

ΔΕΞΙ ΧΑΦ

Τζο Κόουλ (Αγγλία)

Το 2006 ήταν η μόνιμη «πρώτη αλλαγή» του Έρικσον. Ότι και να γινόταν, ο Σουηδός προπονητής της Αγγλίας κάπου εκεί στο 60’ έκανε πάντα αλλαγή πρώτα τον Κόουλ! Σε κάποια ματς, ενώ ο άσος της Τσέλσι έπαιζε καλά… Τον έβαλα πάντως στη θέση του… αντίθετου ποδιού του, για να μπορεί να… συγκλίνει!

Δεν είναι να απορεί κανείς που ο Έρικσον απέτυχε στην Αγγλία. Ο Κόουλ, όποτε έπαιζε σ’ εκείνο το τουρνουά, αναστάτωνε το σύμπαν. Ταχύς, διεμβόλιζε, σέντραρε, μάρκαρε, έκοβε, έτρεχε, σκόραρε. Πολύτιμος! Και αγαπητός! Και πρώτη αλλαγή, πάντα…

ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΑΦ

Γιουσούφ Χατζί (Μαρόκο)

Κατά συνθήκη βάζω εδώ το Χατζί, αφού έπαιζε περισσότερο ως επιτελικός. Ο αριστεροπόδαρος αυτός μάγος, όμως, μου πρόσφερε με τις εμπνεύσεις του μια ισχυρότατη ανάμνηση: τους Μαροκινούς να «σακατεύουν» τη γηραλέα σαν ΚΑΠΗ Σκοτία με 3-0 το ’98… Κι αυτούς τους υποστήριζα. Κι αυτοί αποκλείστηκαν. Κρίμα. Διότι ο Χατζί όχι άδικα ήταν ένας παίκτης που τον νοστάλγησαν οι κερκίδες στη συνέχεια του (άχρωμου λίγο πολύ) τουρνουά εκείνου…

ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΧΑΦ

Χαλιλού Φαντίγκα (Σενεγάλη)

Για τη μουσική που έγραψαν τα πόδια του άτυχου αυτού παίκτη στο χόρτο θέλω να μιλήσω. Ήταν αυτός που έφτιαχνε το παιχνίδι της σπουδαίας Σενεγάλης του 2002, που έφτασε στους «8» του τουρνουά, μετά το Καμερούν του ’90 και πριν τη Γκάνα του ’10.

Ήταν έξοχος. Περνούσε τις πάσες με ακρίβεια και ευκολία. Κι όταν το επέτρεπαν οι συνθήκες, εξαπέλυε κι ένα φοβερό κεραυνό! Ήταν το «μυαλό» των Σενεγαλέζων. Όχι άδικα μετά τον ζητούσε η μισή Ευρώπη. Η καρδιά του δεν τον άφησε να προχωρήσει, είχε προβλήματα. Εμένα μου έμεινε, όμως.

ΣΕΝΤΕΡ ΦΟΡ 1

Νταβόρ Σούκερ (Κροατία)

Πρώτος σκόρερ του Μουντιάλ του ’98, με 6 γκολ. Παίκτης που έδειξε ότι άξιζε όλα τα λεφτά του κόσμου, γιατί έκανε πάντα το απλό, που ‘ταν όμως και το πιο δύσκολο.

Στην ορχήστρα των Κροατών του ’98, αυτός ήταν το πρώτο βιολί. Κι όλοι χόρευαν στους ρυθμούς του «ταμπούρλου» Ζβόνιμιρ Μπόμπαν, και περίμεναν τις «δοξαριές» του Σούκερ για να πανηγυρίσουν!

ΣΕΝΤΕΡ ΦΟΡ 2

Ρονάλντο (Βραζιλία)

Εντάξει. Θα με πείτε κοινότυπο. Σέντερ φορ σαν αυτόν όμως περνάει λίγες φορές απ’ τα γήπεδα, τις οθόνες και τις καρδιές μας.

Πικράθηκα που δεν έπαιξε καλά το ’98 στον τελικό, τον προσκύνησα όταν τα πήρε όλα κι έφυγε το 2002, ήταν ο μόνος για τον οποίο πίστευα ότι μπορούσε να γιατρέψει την αργοκίνητη και κορεσμένη Βραζιλία του 2006. Τη δική του κίνηση, τη «γλύκα» του finishing του, τις ντρίμπλες του, τη δύναμή του, τη διάθεσή του για παιχνίδι με κέφι, λίγοι είχαν (και θα έχουν). Γειά σου «Ρόνι»!

Advertisements

1 σχόλιο so far
Σχολιάστε

Να σημειωθεί ότι ο Μπρετ Σάντσο ανήκει σε μια κλειστή κάστα παικτών που έχουν πετύχει γκολ και αυτογκόλ στο ίδιο ματς και είναι ένας από τους δύο που έχουν γκολ, αυτογκόλ και κόκκινη κάρτα στο ίδιο Παγκόσμιο Κύπελλο!

Σχόλιο από stokegeo




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: