Τρελοποδόσφαιρο


Οι μεγαλύτερες εκπλήξεις των αγγλικών κυπέλλων (μέρος 2ο) by The_Stranger
30/09/2010, 00:40
Filed under: Χωρίς κατηγορία

Είδαμε στο πρώτο μέρος 10 από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία των αγγλικών κυπέλλων, και σήμερα θα δούμε τις υπόλοιπες 10, που συμπληρώνουν το σχετικό top 20. Πάμε, λοιπόν:

24/4/1988, Λιγκ Καπ, Τελικός: Λούτον – Άρσεναλ 3-2

Το 1988, η Λούτον έκανε την Αγγλία άνω-κάτω. Αν και αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία, κατόρθωσε να φτάσει στον ημιτελικό του αγγλικού κυπέλλου (αποκλείστηκε από την Γουίμπλεντον) και στον τελικό του Λιγκ Καπ, όπου τέθηκε αντιμέτωπη με την πανίσχυρη Άρσεναλ. Οι πιθανότητες ήταν σαφώς εναντίον της, όμως η Λούτον τις ανέτρεψε, νικώντας με 3-2 τους Κανονιέρηδες, παρά το γεγονός ότι στο 74′ το σκορ ήταν 1-2 υπέρ της Άρσεναλ! Ήταν το πρώτο σημαντικό τρόπαιο στην ιστορία της Λούτον, και παραλίγο να τα «ζευγαρώσει» την επόμενη χρονιά, όταν έφτασε και πάλι στον τελικό του Λιγκ Καπ, όπου όμως έχασε με 3-1 από την Νότιγχαμ.

Οι παίκτες της Λούτον πανηγυρίζουν την κατάκτηση του Λιγκ Καπ

14/5/1988, Κύπελλο Αγγλίας, Τελικός: Γουίμπλεντον – Λίβερπουλ 1-0

Η Γουίμπλεντον μπορεί να αγωνιζόταν στην πρώτη κατηγορία τη χρονιά 1987-88, όμως απέναντι στη Λίβερπουλ του Κένι Νταλγκλίς, που εκείνη την περίοδο κατέκτησε το πρωτάθλημα, κανείς δεν θα ποντάριζε πάνω της. Αλλά αν κάποιος ποντάριζε, θα κέρδιζε πολλά χρήματα, αφού η Γουίμπλεντον, χάρη σε ένα γκολ του Λόρι Σάντσες, επικράτησε με 1-0 της Λίβερπουλ και κατέκτησε τον πρώτο (και τελευταίο, μέχρι τη διάλυσή της πριν από μερικά χρόνια) μεγάλο τίτλο της. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο γκολκίπερ της Γουίμπλεντον, Ντέιβ Μπίζαντ, έγινε ο πρώτος τερματοφύλακας στην ιστορία του Αγγλικού Κυπέλλου που απέκρουσε πέναλτι σε τελικό της διοργάνωσης!

To Κύπελλο Αγγλίας του 1988, στα χέρια των παικτών της Γουίμπλεντον

7/1/1989, Κύπελλο Αγγλίας, 3ος Γύρος: Σάτον – Κόβεντρι 2-1

Η νίκη της Σάτον (ομάδας 6ης κατηγορίας!) σε βάρος της Κόβεντρι, η οποία αγωνιζόταν στην κορυφαία κατηγορία της Αγγλίας, θεωρείται από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία των αγγλικών κυπέλλων. Και όχι άδικα, αφού η Σάτον ήταν (και είναι ακόμα) μια ημιεπαγγελματική ομάδα των μικρών κατηγοριών της Αγγλίας, ενώ η Κόβεντρι δύο χρόνια νωρίτερα είχε κατακτήσει το Κύπελλο. Ωστόσο, εκείνη τη χρονιά «έφυγε» νωρίς, και εντελώς αναπάντεχα, από τη διοργάνωση, αφού ηττήθηκε με 2-1 από την μαχητική Σάτον (η οποία, για την ιστορία, αποκλείστηκε στον επόμενο γύρο από τη Νόριτς, μετά από μια ήττα με 8-0).

4/1/1992, Κύπελλο Αγγλίας, 3ος Γύρος: Ρέξαμ – Άρσεναλ 2-1

Πρόκειται για την, κατά γενική ομολογία, μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του θεσμού. Η Ρέξαμ είχε τερματίσει τελευταία στην 4η κατηγορία την προηγούμενη χρονιά, και γλίτωσε τον υποβιβασμό μόνο και μόνο λόγω της αναδιοργάνωσης των αγγλικών πρωταθλημάτων, η οποία έγινε το 1992. Αντίθετα, η Άρσεναλ ήταν η πρωταθλήτρια της προηγούμενης χρονιάς στην πρώτη κατηγορία. Με άλλα λόγια, η Άρσεναλ ήταν η πρώτη και καλύτερη ομάδα της Αγγλίας, ενώ η Ρέξαμ ήταν η…92η και χειρότερη ομάδα των επαγγελματικών πρωταθλημάτων της χώρας. Κι όμως, ο Δαβίδ νίκησε τον Γολιάθ, και η Ρέξαμ πέρασε στην επόμενη φάση, αφήνοντας άναυδη όλη την Αγγλία! Στον επόμενο γύρο, μάλιστα, πάλεψε και πάλι για την πρόκριση, κόντρα στην Γουεστ Χαμ, από την οποία όμως έχασε σε επαναληπτικό αγώνα στο Άπτον Παρκ, μετά από μια παλικαρίσια εντός έδρας ισοπαλία με 2-2.

Στιγμιότυπο από τον αγώνα της Ρέξαμ με την Άρσεναλ

20/9/1995, Λιγκ Καπ, 2ος Γύρος: Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – Γιορκ 0-3

Οι μεγάλες ομάδες συχνά ξεκουράζουν τους βασικούς τους παίκτες στους αγώνες κυπέλλου, ειδικά στους πρώτους γύρους, αφού ακόμα και η δεύτερη ή και η τρίτη ομάδα τους μπορεί να αποκλείσει άνετα μία ομάδα τρίτης κατηγορίας, σωστά; Λάθος! Γιατί έτσι ακριβώς την πάτησε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ από την Γιορκ Σίτι. Στο πρώτο παιχνίδι μεταξύ των δύο ομάδων, που διεξήχθη στο Ολντ Τράφορντ, οι Κόκκινοι Διάβολοι αγωνίστηκαν με πολλές αλλαγές (αν και στο βασικό σχήμα ήταν οι Μπέκαμ, Έργουιν, Πάλιστερ και Γκιγκς) και το πλήρωσαν ακριβά: Ηττήθηκαν με 0-3 από την συγκλονιστική Γιορκ! Στον επαναληπτικό αγώνα, στις 3/10/1995, η Γιουνάιτεντ κατέβασε τη βασική ενδεκάδα της, όμως το μόνο που κατάφερε ήταν να νικήσει με 1-3, και να αποκλειστεί από τη συνέχεια του θεσμού, εντελώς αναπάντεχα…

9/10/2001, Λιγκ Καπ, 3ος Γύρος: Λίβερπουλ – Γκρίμσμπι 1-2

Ποιος το περίμενε ότι μια ομάδα δεύτερης κατηγορίας (και μάλιστα από αυτές που πάλευαν για την παραμονή τους στην κατηγορία) θα μπορούσε να μπει μέσα στο Άνφιλντ και να «σκοτώσει» τη Λίβερπουλ! Και ναι, το έκανε η Γκρίμσμπι. Μετά από ένα στείρο 90λεπτο, χωρίς τέρματα, η παράταση ήταν γεμάτη δράση: Στο 101′, η Λίβερπουλ άνοιξε το σκορ με εύστοχη εκτέλεση πέναλτι του Γκάρι Μακ Άλιστερ, όμως η Γκρίμσμπι ισοφάρισε στο 113′, με τον Μάρλον Μπρουμς. Και στο τελευταίο λεπτό της παράτασης, ο Φιλ Τζέβονς έδωσε μια απίστευτη νίκη στην ομάδα του, σε βάρος των Κόκκινων. Σημαντική λεπτομέρεια: Ο Τζέβονς υποστήριζε από μικρό παιδί τη Λίβερπουλ…

Η απογοήτευση του Ντάνι Μέρφι μετά τον αποκλεισμό-σοκ της Λίβερπουλ από την Γκρίμσμπι, τα λέει όλα

4/1/2003, Κύπελλο Αγγλίας, 3ος Γύρος: Σρούσμπερι – Έβερτον 2-1

Παρόμοια περίπτωση με την ήττα-σοκ της Άρσεναλ από τη Ρέξαμ, αφού η Σρούσμπερι τη μέρα του αγώνα ήταν 18η στην τέταρτη κατηγορία, ενώ η Έβερτον ήταν 5η στην Premier League. Κι όμως, με δύο τέρματα του Νάιτζελ Τζέμσον, η Σρούσμπερι έστειλε «σπίτι της» την Έβερτον, στην ενδεκάδα της οποίας σε εκείνο το παιχνίδι ήταν και ο 17χρονος τότε Γουέιν Ρούνι. Πώς να ένιωσε άραγε εκείνη τη μέρα ο προπονητής της Σρούσμπερι, Κέβιν Ράτκλιφ, που ήταν για χρόνια αρχηγός της Έβερτον; Κάπως διχασμένος, μάλλον. Πάντως, στον επόμενο γύρο η Σρούσμπερι δεν τα πήγε και τόσο καλά, αφού έπεσε πάνω στην Τσέλσι του Τζιανφράνκο Τζόλα, η οποία τη φιλοδώρησε με τέσσερα τέρματα μέσα στην έδρα της.

Οι παίκτες της Σρούσμπερι πανηγυρίζουν το νικητήριο γκολ του Νάιτζελ Τζέμσον

7/11/2006, Λιγκ Καπ, 4ος Γύρος: Σάουθεντ – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 1-0

Οι οπαδοί της Σάουθεντ ίσως ακόμα να μην έχουν συνειδητοποιήσει τι συνέβη εκείνη τη μέρα στο γήπεδο της αγαπημένης τους ομάδας, το Ρουτς Χολ. Και λογικό είναι, αφού η Σάουθεντ νίκησε με 1-0 τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η οποία είχε στη σύνθεσή της παίκτες όπως ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Γουέιν Ρούνι και ο Γκάμπριελ Χάιντσε. Λίγες μέρες νωρίτερα, ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον είχε γιορτάσει τη συμπλήρωση των 20 χρόνων από την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της Γιουνάιτεντ, και η τρίτη δεκαετία της θητείας του δεν θα μπορούσε να είχε ξεκινήσει χειρότερα. Σκόρερ του μοναδικού τέρματος του αγώνα ήταν ο Φρέντι Ίστγουντ, ο οποίος – μαντέψτε! – είναι οπαδός της Γιουνάιτεντ από τα γεννοφάσκια του!

Δύσκολα θα ξαναζήσουν κάτι τέτοιο οι οπαδοί της Σάουθεντ...

26/9/2007, Λιγκ Καπ. 3ος Γύρος: Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – Κόβεντρι 0-2

Και πάλι η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μπροστά μας, αυτή τη φορά για μία απρόσμενη εντός έδρας ήττα-αποκλεισμό από μία ομάδα δεύτερης κατηγορίας, την Κόβεντρι. Μπορεί να έπαιζε με πολλούς αναπληρωματικούς σε εκείνο το παιχνίδι η Γιουνάιτεντ (μεταξύ των οποίων ο Νάνι, ο Άντερσον και ο Κούστσακ), όμως ούτε αυτό δικαιολογεί μια τέτοια απίστευτη ήττα. Ήρωας της Κόβεντρι ήταν ο…Μαλτέζος (!) Μίκαελ Μίφσουντ, ο οποίος πέτυχε και τα δύο γκολ της ομάδας του. Και αυτό είναι μάλλον το μεγαλύτερο κατόρθωμα που έχει πετύχει ποδοσφαιριστής από τη Μάλτα: Να αποκλείσει από μόνος του την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ! Κρίμα που δεν μπόρεσε να πετύχει το ίδιο και κόντρα στην Γουεστ Χαμ, στον επόμενο γύρο (1-2 εντός έδρας)…

Ο Μίκαελ Μίφσουντ σκοράρει για δεύτερη φορά κόντρα στην Γιουνάιτεντ και γράφει ιστορία!

8/3/2008, Κύπελλο Αγγλίας, Προημιτελικά: Μπάρνσλι – Τσέλσι 1-0

Σε ένα θεότρελο Κύπελλο, στα ημιτελικά του οποίου έφτασε μόνο μία ομάδα από την κορυφαία κατηγορία της Αγγλίας, η Πόρτσμουθ (κάτι που συνέβη για πρώτη φορά από το 1908!), ξεχώρισε σίγουρα η τρελή πορεία της Μπάρνσλι, ομάδας της δεύτερης κατηγορίας. Ήδη, στον πέμπτο γύρο η Μπάρνσλι είχε κάνει το «μπαμ», αποκλείοντας τη Λίβερπουλ με μια ανεπανάληπτη νίκη με 1-2 μέσα στο Άνφιλντ. Και στα προημιτελικά απέδειξε ότι εκείνη η νίκη δεν ήταν τυχαία, αφού κατάφερε να αποκλείσει και την πανίσχυρη Τσέλσι, η οποία μόλις είχε ξεπεράσει το εμπόδιο του Ολυμπιακού στη φάση των «16» του Champions League, χάρη στο «χρυσό» γκολ του Νιγηριανού επιθετικού Καγιόντε Οντετζάγι. Παραδόξως, η εντυπωσιακή πορεία της Μπάρνσλι σταμάτησε σε μία ομάδα της ίδιας κατηγορίας με αυτήν, της Κάρντιφ, η οποία την νίκησε μέσα στο «σπίτι» της με 0-1. Η Κάρντιφ πέρασε στον τελικό, εκεί όμως δεν έκανε την έκπληξη, και ηττήθηκε από την Πόρτσμουθ με 1-0.

Το γκολ του Καγιόντε Οντετζάγι, που "έριξε στο καναβάτσο" την Τσέλσι



Το Κύπελλο Καραϊβικής by stokegeo
29/09/2010, 07:15
Filed under: Γεγονότα

Τι σας έρχεται στο νου μόλις ακούτε Καραϊβική; Ρούμι, παραλίες, αιώρες, Τζόνι Ντεπ (των Πειρατών, ντε!), παιχνίδια στην άμμο, κλπ. Καλά είναι όλα αυτά, αλλά αν είστε και ποδοσφαιρόφιλοι, μάθετε ότι παίζεται και… μπάλα εκεί! Κι όπως συμβαίνει και σ’ άλλες… «γειτονιές» του μικρού μας κόσμου (όπως άλλωστε σας έχουμε περιγράψει εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ), έτσι και στην «γωνιά» της Καραϊβικής έχουν το δικό τους τουρνουά ποδοσφαίρου: το Κύπελλο Καραϊβικής, ή αλλιώς, Κόπα Καρίμπε!!!

Η διοργάνωση αυτή (πλέον) είναι διετής, και διοργανώνεται από κάποια χώρα της Καραϊβικής. Παλαιότερα, διεξαγόταν κάθε χρόνο, ενώ μια φορά παρατηρήθηκε δύο διοργανώσεις ν’ απέχουν τέσσερα χρόνια μεταξύ τους. Η ιστορία του Κυπέλλου Καραϊβικής βρίθει εκπλήξεων, σπουδαίων παικτών που έγραψαν τη δική τους σελίδα στο μεγάλο βιβλίο της, ωραίων αγώνων, αλλά και… δικτατόρων που σταμάτησαν τους αγώνες του, τυφώνων που σάρωσαν τα γήπεδά του, ομάδων που έβαζαν επίτηδες… αυτογκόλ, και άλλα τέτοια αξιοπερίεργα!

Οι κυρίαρχοι «Soca Warriors»

Οι απόλυτοι Πειρατές της Καραϊβικής, λοιπόν, από… ποδοσφαιρικής άποψης, είναι οι παίκτες του Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Η εθνική τους ομάδα έχει οκτώ κατακτήσεις του βαρύτιμου επάθλου, τις περισσότερες από κάθε άλλη.

Παράλληλα, η χώρα κατέχει άλλη μια πρωτιά: έχει διοργανώσει τις περισσότερες φορές από οποιαδήποτε άλλη ένα Κόπα Καρίμπε. Από τα 16 συνολικά τουρνουά που έχουν γίνει, τα επτά από αυτά έγιναν στα γήπεδα του Τρίνινταντ (σ.σ. θα μετρούσαμε και τη διοργάνωση του 1998, αλλά τότε το Τρίνινταντ συνδιοργάνωσε το Κύπελλο με τη Τζαμάικα…).

Από εκεί και πέρα, τέσσερις τίτλους έχει κερδίσει η εθνική ομάδα των «reggae boys», η Τζαμάικα. Από ένα τίτλο μετρούν η Μαρτινίκα (1993) και η Αϊτή (2007).

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για το Κόπα Καρίμπε (ιστορικά και… αστεία!)

– Ο πιο παραγωγικός τελικός Κόπα Καρίμπε όλων των εποχών ήταν εκείνος της διοργάνωσης υπ’ αριθμόν 5. Το Τρίνινταντ και Τομπάγκο κατατρόπωσε τη Μαρτινίκα με το ευρύτατο 7-2, το 1994!

– Ο Τζαμαάτ αλ Μασλιμίν, μουσουλμανικής καταγωγής πολιτικός από το Τρίνινταντ, πριν τον τελικό του 2ου Κόπα Καρίμπε (το οποίο διοργάνωνε η χώρα του – 1990) επιχείρησε… πραξικόπημα κατά της κυβέρνησης της χώρας!!! Και, σα να μην έφτανε αυτό, την ίδια στιγμή ο τυφώνας Άρθουρ χτύπησε με μανία το Τρίνινταντ! Ο τελικός εκείνης της διοργάνωσης δεν έμελλε ποτέ να διεξαχθεί…

– Η έκτη διοργάνωση του Κόπα Καρίμπε (1994) σημαδεύτηκε από ένα, στ’ αλήθεια, αξιοπερίεργο γεγονός: τον «τρελό» αγώνα μεταξύ Γρενάδας και Μπαρμπέιντος, για την α’ φάση των ομίλων! Σας έχουμε ήδη περιγράψει (εδώ) τι είχε γίνει σ’ εκείνο το ματς, οπότε ανατρέξτε στο link για να διαβάσετε αναλυτικότερα τα συμβάντα!

– Το 1989, στον τελικό του πρώτου Κυπέλλου Καραϊβικής, το Τρίνινταντ νίκησε 2-1 τη Γρενάδα στα γήπεδα των Μπαρμπέιντος. Και τα δύο γκολ των νικητών σημείωσε ο πιο γνωστός παίκτης που έχει σκοράρει ποτέ στον τελικό ενός Κόπα Καρίμπε. Ο Ντουάιτ Γιορκ, σούπερ σταρ των Άστον Βίλλα, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Μπλάκμπερν, Σάντερλαντ, Μπέρμιγχαμ και Σίδνεϋ!!!

Ο Γιορκ με τη σημαία της χώρας του

– Για πρώτη φορά ένα Κόπα Καρίμπε συνδιοργανώθηκε από δύο χώρες το 1995. Τότε, τα Νησιά Κέιμαν και η Τζαμάικα ένωσαν τις δυνάμεις τους για να γίνει μια καλή διοργάνωση.

– Κούβα και Τρίνινταντ έχουν τις πιο πολλές «δεύτερες θέσεις» στην ιστορία του θεσμού: μετρούν αμφότεροι από τρία «ασημένια μετάλλια».

– Μόνο ένας τελικός Κόπα Καρίμπε κρίθηκε στα πέναλτυ: εκείνος του 1993. Μέσα στο «σπίτι» των Τζαμαϊκανών (αφού αυτοί διοργάνωναν εκείνο το τουρνουά), η Μαρτινίκα τους κράτησε στο «στείρο» 0-0, και ούσα ψυχραιμότερη στην άχαρη διαδικασία, επικράτησε 6-5!!!

– Δεν υπάρχει, τέλος, ούτε ένας τελικός Κυπέλλου Καραϊβικής στον οποίο να μην έχουν συμμετάσχει το Τρίνινταντ ή η Τζαμάικα!!!

H Τζαμάικα πανηγυρίζει την κατάκτηση του Κυπέλλου το 2008 (2-0 τη Γρενάδα)

_



Οι μεγαλύτερες εκπλήξεις των αγγλικών κυπέλλων (μέρος 1ο) by The_Stranger
27/09/2010, 01:09
Filed under: Διάφορα

Η Αγγλία δεν είναι μόνο η χώρα στην οποία γεννήθηκε το ποδόσφαιρο, αλλά και η χώρα στην οποία συμβαίνουν οι περισσότερες ποδοσφαιρικές εκπλήξεις. Ειδικά το Αγγλικό Κύπελλο, ο αρχαιότερος ποδοσφαιρικός θεσμός παγκοσμίως, θεωρείται εντελώς απρόβλεπτο, ακόμα και όταν τίθενται αντιμέτωπες ομάδες από διαφορετικές κατηγορίες. Αλλά και το πιο «νεαρό» Λιγκ Καπ έχει προσφέρει σε πολλές περιπτώσεις αποτελέσματα-σοκ, με πιο πρόσφατο τον απρόσμενο αποκλεισμό της Λίβερπουλ από την Νορθάμπτον, ομάδα τέταρτης κατηγορίας. Σε αυτό το αφιέρωμα, θα δούμε τις 20 μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία των δύο αυτών θεσμών, με χρονολογική σειρά. Ξεκινάμε σήμερα με τις δέκα πρώτες μεγάλες εκπλήξεις, και θα ακολουθήσει σύντομα η συνέχεια. Πάμε, λοιπόν:

14/1/1933, Κύπελλο Αγγλίας, 3ος Γύρος: Γουόλσολ – Άρσεναλ 2-0

Η πρώτη πραγματικά αξιομνημόνευτη έκπληξη στο Αγγλικό Κύπελλο συνέβη τον Ιανουάριο του 1933, όταν η Γουόλσολ, ομάδα τρίτης κατηγορίας, επικράτησε με 2-0 της Άρσεναλ, η οποία εκείνη την εποχή θεωρείτο από τις κορυφαίες ομάδες του κόσμου και στη συνέχεια της χρονιάς κατέκτησε το πρωτάθλημα. Μετά το ματς ο προπονητής των Κανονιέρηδων, Χέρμπερτ Τσάπμαν, προέβαλλε σαν δικαιολογία την επιδημία γρίπης που είχε αποδεκατίσει την Άρσεναλ, με αποτέλεσμα να αγωνιστούν και κάποιοι άπειροι παίκτες. Αλλά σίγουρα αυτό δε μειώνει το απίστευτο κατόρθωμα της Γουόλσολ, η οποία στον τέταρτο γύρο προέβαλλε ισχυρή αντίσταση, αλλά τελικά ηττήθηκε με 3-2 στην έδρα της μετέπειτα φιναλίστ, Μάντσεστερ Σίτι.

Η ομάδα της Γουόλσολ που απέκλεισε την Άρσεναλ

29/1/1949, Κύπελλο Αγγλίας, 4ος Γύρος: Γιόβιλ – Σάντερλαντ 2-1

Από τη μία η Γιόβιλ, μια μικρή, ερασιτεχνική ομάδα. Από την άλλη η Σάντερλαντ, μια ομάδα πρώτης κατηγορίας. Σε οποιαδήποτε άλλη διοργάνωση, η Γιόβιλ θα είχε χάσει από τα αποδυτήρια. Αλλά στο Αγγλικό Κύπελλο, όλα μπορούν να γίνουν. Έτσι, η Γιόβιλ απέκλεισε την Σάντερλαντ, νικώντας την με 2-1, και προκρίθηκε στην επόμενη φάση, όπου συνάντησε την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, και μάλιστα στην (προσωρινή) έδρα της Γιουνάιτεντ, το Μέιν Ρόουντ. Τελικό αποτέλεσμα; 8-0 για τους Κόκκινους Διαβόλους…Αλλά τουλάχιστον το έζησε κι αυτό η Γιόβιλ, να αγωνιστεί μπροστά σε 81.000 φιλάθλους. Κι ας ήταν της αντίπαλης ομάδας.

Στιγμιότυπο από τον αγώνα της Γιόβιλ με τη Σάντερλαντ

15/1/1959, Κύπελλο Αγγλίας, 3ος Γύρος: Γούστερ – Λίβερπουλ 2-1

Νομίζατε ότι η Νορθάμπτον ήταν η πρώτη ομάδα που έκανε τέτοιο «κάζο» στη Λίβερπουλ; Κάνετε μεγάλο λάθος. Θα δείτε αρκετές σήμερα. Αλλά η πρώτη ήταν η άσημη Γούστερ (γράφεται Worcester), η οποία δεν αγωνιζόταν καν στις επαγγελματικές κατηγορίες. Βέβαια, η Λίβερπουλ τότε αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία, όμως ήταν το φαβορί για την άνοδο και θεωρείτο ισχυρή ομάδα – και σίγουρα αρκετά ισχυρή για να κάμψει την αντίσταση κάποιας «Γούστερ». Κι όμως, η Λίβερπουλ ηττήθηκε με 2-1 και αποκλείστηκε από τη συνέχεια του θεσμού, στην οποία η Γούστερ αντιμετώπισε στην έδρα της την Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, από την οποία και ηττήθηκε με 0-2.

4/3/1967, Λιγκ Καπ, Τελικός: ΚΠΡ – Γουεστ Μπρομ 3-2

Ο τελικός του Λιγκ Καπ του 1967 ήταν ο πρώτος που διεξήχθη στο Γουέμπλεϊ, και έτυχε σε αυτό το γήπεδο να γίνει μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου: Η Κουινς Παρκ Ρέιντζερς, ομάδα τρίτης κατηγορίας, επικράτησε στον τελικό με 3-2 της «πρωτοκλασάτης» Γουεστ Μπρόμγουιτς, ανατρέποντας το εις βάρος της 0-2 στο ημίχρονο, και κατέκτησε τον τίτλο! Ωστόσο, η ΚΠΡ δεν αγωνίστηκε στο Κύπελλο Εκθέσεων της επόμενης χρονιάς, καθώς η ποδοσφαιρική ομοσπονδία έκρινε ότι δε θα ήταν σωστό να στείλει σε μία τέτοια διοργάνωση μία ομάδα τρίτης κατηγορίας…Πάλι καλά που τους άφησαν να κρατήσουν το κύπελλο, δηλαδή…

Οι παίκτες της ΚΠΡ πανηγυρίζουν την κατάκτηση του Λιγκ Καπ

15/3/1969, Λιγκ Καπ, Τελικός: Άρσεναλ – Σουίντον 1-3

Δύο χρόνια μετά τον θρίαμβο της ΚΠΡ, ήταν η σειρά μιας άλλης ομάδας τρίτης κατηγορίας, της Σουίντον, να κατακτήσει τον τίτλο σε βάρος μιας ομάδας της πρώτης κατηγορίας, της Άρσεναλ. Οι Κανονιέρηδες, επηρεασμένοι από τη γρίπη που είχε χτυπήσει (πάλι!!!) την ομάδα και από την κακή κατάσταση του αγωνιστικού χώρου στο Γουέμπλεϊ, ηττήθηκαν με 1-3 από την ηρωική Σουίντον, η οποία πάντως απέσπασε τα εύσημα από τον αγγλικό Τύπο για την μεγάλη της επιτυχία. Φυσικά, ούτε και η Σουίντον πήρε άδεια να συμμετάσχει στο Κύπελλο UEFA της επόμενη χρονιάς, επειδή δεν ήταν ομάδα πρώτης κατηγορίας…

13/2/1971, Κύπελλο Αγγλίας, 5ος Γύρος: Κόλτσεστερ – Λιντς 3-2

Η Κόλτσεστερ, ομάδα 4ης κατηγορίας, έμοιαζε με «μεζεδάκι» για την πανίσχυρη Λιντς του Ντον Ρέβι, όμως τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα περίμεναν όλοι. Κι αυτό γιατί η Κόλτσεστερ έκανε την υπέρβαση, προηγήθηκε με 3-0 και τελικά νίκησε με 3-2, αφήνοντας εκτός διεκδίκησης του Κυπέλλου τα Παγώνια! Χαρακτηριστικό είναι ότι το προσωνύμιο που έβγαλε ο Τύπος στην ομάδα, μετά τη μεγάλη της πρόκριση, ήταν «Ο Στρατός των Παππούδων», επειδή 6 από τους 11 ποδοσφαιριστές της Κόλτσεστερ είχαν κλείσει τα 30 τους χρόνια! Πάντως, οι «παππούδες» δεν τα πήγαν εξίσου καλά και στον επόμενο γύρο, όπου συνετρίβησαν με 5-0 από την Έβερτον στο Γκούντισον Παρκ.

Παίκτες και οπαδοί της Κόλτσεστερ γιορτάζουν την πανηγυρική πρόκριση σε βάρος της Λιντς

5/7/1972, Κύπελλο Αγγλίας, 3ος Γύρος: Χέριφορντ – Νιούκασλ 2-1

Η Χέριφορντ, μια ερασιτεχνική ομάδα τότε, είχε ήδη κάνει την υπέρβαση αποσπώντας ισοπαλία 2-2 μέσα στην έδρα της ισχυρής Νιούκασλ, και λίγοι πίστευαν ότι θα μπορούσε να πετύχει κάτι παραπάνω στον επαναληπτικό αγώνα. Κι όμως, τα κατάφερε. Παρά το γεγονός ότι βρέθηκε πίσω στο σκορ στο 82′, κατάφερε να ισοφαρίσει στο 85′ και να στείλει το παιχνίδι στην παράταση, όπου με ένα ακόμη γκολ στο 103′ πήρε μια απρόσμενη πρόκριση σε βάρος των Ανθρακωρύχων. Και ήτνα εξίσου μαχητική και στον επόμενο γύρο, όταν αντιμετώπισε την Γουεστ Χαμ. Την ανάγκασε σε ισοπαλία στο πρώτο ματς, στην έδρα της Χέριφορντ, αλλά ηττήθηκε τελικά με 3-1 στο Άπτον Παρκ, με χατ-τρικ του Τζεφ Χαρστ. Η πρόκριση της Χέριφορντ σε βάρος της Νιούκασλ θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου.

5/5/1973, Κύπελλο Αγγλίας, Τελικός: Σάντερλαντ – Λιντς 1-0

Η θρυλική Λιντς είχε κατακτήσει το Κύπελλο την προηγούμενη χρονιά, και όλα έδειχναν ότι θα επαναλάμβανε την επιτυχία της κόντρα στην Σάντερλαντ, που αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία. Βέβαια, η Σάντερλαντ είχε αποδείξει ότι δεν ήταν καμιά ομαδούλα, αποκλείοντας ομάδες όπως η Άρσεναλ και η Μάντσεστερ Σίτι στην πορεία της προς τον τελικό. Όμως κανείς δεν περίμενε πως οι Μαύρες Γάτες θα…κατασπάραζαν τα Παγώνια. Κι όμως, έγινε. Χάρη σε ένα γκολ του Πόρτερφιλντ στο 31′, η Σάντερλαντ κατέκτησε το τρόπαιο, αφήνοντας στα κρύα του λουτρού το φαβορί. Αυτή τη φορά, η Σάντερλαντ αγωνίστηκε στο Κύπελλο Κυπελλούχων της επόμενης χρονιάς, όπου αποκλείστηκε δύσκολα στον δεύτερο γύρο από την Σπόρτινγκ Λισαβώνας. Από τότε, δεν έχει αγωνιστεί ποτέ ξανά σε ευρωπαϊκό αγώνα…

Η Σάντερλαντ κατακτά το Λιγκ Καπ του 1973

4/1/1975, Κύπελλο Αγγλίας, 3ος Γύρος: Μπέρνλι – Γουίμπλεντον 0-1

Μπορεί να μη σας γεμίζει το μάτι το όνομα της Μπέρνλι, όμως τότε (όπως και τώρα) αγωνιζόταν στην πρώτη κατηγορία και είχε στη σύνθεσή της έμπειρους και διεθνείς ποδοσφαιριστές. Γι’αυτό και είναι τόσο μεγάλη η επιτυχία της Γουίμπλεντον, η οποία έγινε η πρώτη ερασιτεχνική ομάδα στον 20ό αιώνα που νίκησε ομάδα της πρώτης κατηγορίας στην έδρα της! Μάλιστα, η Γουίμπλεντον λίγο έλειψε να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερο σοκ στον επόμενο γύρο, όταν κληρώθηκε με την Λιντς, την οποία ανάγκασε σε λευκή ισοπαλία μέσα στο Έλαντ Ρόουντ, πριν αποκλειστεί τελικά στην έδρα της με 0-1, χάρη σε ένα αυτογκόλ…

8/1/1984, Κύπελλο Αγγλίας, 3ος Γύρος: Μπόρνμουθ – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ

Η κάτοχος του Κυπέλλου, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, περίμενε πως θα είχε εύκολο έργο απέναντι στην Μπόρνμουθ, ομάδα τρίτης κατηγορίας. Αλλά έκανε λάθος. Η Μπόρνμουθ, με προπονητή τον Χάρι Ρέντναπ, πέτυχε μία από τις μεγαλύτερες νίκες της ιστορίας της, με σκορ 2-0, και η Γιουνάιτεντ αποκλείστηκε άδοξα από τη διοργάνωση που είχε κατακτήσει μόλις την προηγούμενη χρονιά. Όχι πως η Μπόρνμουθ προχώρησε και πολύ περισσότερο, αφού στον επόμενο γύρο την περίμενε η Μίντλεσμπρο, η οποία την νίκησε με 2-0 και την απέκλεισε από τη συνέχεια.

To δεύτερο γκολ της Μπόρνμουθ, που σφράγισε μια απίθανη πρόκριση



Μιλούζ: πινγκ-πονγκ εθνικότητας χωρίς… δόξα! by stokegeo
24/09/2010, 07:14
Filed under: Ομάδες

Η Αλσατία κάποτε ανήκε στη Γερμανία. Και, σαν περιοχή, «πηγαινοερχόταν» ανάμεσα στις δύο χώρες κατά τη διάρκεια των Παγκόσμιων Πολέμων. Πότε την είχαν οι Γάλλοι, πότε οι Γερμανοί. Γι’ αυτό και η FC Μιλούζ, που εδρεύει στην περιοχή αυτή, κρατά ακόμα το γερμανικό της όνομα: FC Μιλχάουζεν. Έχει παίξει μπάλα και με τους δύο κόσμους, το γαλλικό και το γερμανικό, στα 117 χρόνια ζωής της. Είναι το δεύτερο γηραιότερο ποδοσφαιρικό κλαμπ στη Γαλλία (πίσω απ’ τη Λε Χαβρ).

Το έμβλημα της Μιλούζ

Η Μιλούζ ιδρύθηκε από (τι άλλο;..) Άγγλους, που είχαν γραφτεί στο Χημικό τμήμα του Πανεπιστημίου της πόλης. Αυτοί διέδωσαν το ποδόσφαιρο στους συμφοιτητές τους, και, σύντομα, η FC Μιλούζ ήταν πραγματικότητα. Η Αλσατία ανήκε ακόμα στους Γερμανούς, τότε, κι έτσι το πρώτο όνομα της ομάδας ήταν Μιλχάουζεν.

Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο, όμως, η Αλσατία τελεί υπό γαλλική κατοχή. Και η Μιλούζ (πια), που ως τότε έπαιζε στην γερμανική Ομοσπονδία Νότιων Ποδοσφαιρικών Συλλόγων, έχοντας περάσει και μια μεγάλη οικονομική κρίση, τοποθετείται στο τοπικό πρωτάθλημα της Αλσατίας. Κερδίζει τον τίτλο το 1921, και άλλους πέντε συνεχόμενους απ’ το 1928 ως το 1932. Το πρώτο γαλλικό εθνικό πρωτάθλημα διεξάγεται το 1933, και η Μιλούζ παίρνει μέρος. Υποβιβάζεται στη Β’ Εθνική, μόνο για να ξανανέβει το ’34 και να ξαναπέσει το ’37.

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος φέρνει την Αλσατία ξανά στα γερμανικά χέρια. Η Μιλχάουζεν κυριαρχεί στην τοπική λίγκα, κερδίζοντας τίτλους το ’41, το ’43 και το ’44, αλλά δεν κατάφερε ποτέ κάτι σημαντικό στα πλέι-οφ του εθνικού πρωταθλήματος, διότι πάντα την απέκλειαν από τους πρώτους γύρους. Οι Σύμμαχοι εισβάλλουν στην εμπόλεμη Γερμανία, το 1945, και η Μιλχάουζεν επρόκειτο να βρει την… οριστική εθνικότητά της μια για πάντα. Όχι όμως και τον τρόπο να νικά.

Παίζοντας στο γαλλικό ποδοσφαιρικό σύστημα, πια, η Μιλούζ μένει ένα χρόνο στη Β’ Εθνική, μετά τον πόλεμο. Υποβιβάζεται αμέσως και μένει ως το 1970 στα ερασιτεχνικά στρώματα του γαλλικού ποδοσφαίρου. Η Μιλούζ ανεβαίνει κατηγορία, και βελτιώνεται συνεχώς. Γίνεται μια από τις ισχυρές ομάδες της 2ης εθνικής, και κερδίζει την άνοδο στην πρώτη εθνική το 1982 και το 1989.

Αυτή είναι και η καλύτερη εποχή της Μιλούζ. Προσέξτε τι παίκτες έπαιξαν με τη φανέλα της, εκείνη την περιόδο της καταξίωσης: ο Ελβετός Νέστορ Σουμπιάτ (1984-1992, βασικός στο Μουντιάλ του ’94), ο Νέναντ Στόικοβιτς (1988-1990), ο Γκανέζος Αμπέντι Πέλε (1987, μετέπειτα πρωταθλητής Ευρώπης με τη Μαρσέιγ, το ’93), ο Μάνφρεντ Καλτς (Γερμανός, 1989-1990), ο Μπόρισλαβ Μιχαΐλοφ (ο σπουδαίος Βούλγαρος τερματοφύλακας, 1992-1994), και βέβαια οι Γάλλοι πασίγνωστοι διεθνείς Ντιντιέ Σιξ (1983-1984), Γιανίκ Στοπυρά (1992-1994), και… Ραϊμόν Ντομενέκ (ναι, ο τέως πια προπονητής της σύγχρονης εθνικής Γαλλίας, 1984-1988). Σπουδαίοι άσσοι.

Ως το 1998, ο σύλλογος παίζει στη Β’ Εθνική, μέχρι που υποβιβάζεται στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα. Ακολουθεί η χειρότερη οικονομική κρίση στην ιστορία της ομάδας, που κηρύσσει πτώχευση το 1999. Την αμέσως επόμενη σεζόν αναδιοργανώνεται και, σαν ερασιτεχνικό σωματείο, ξαναπαίζει στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα. Το 2005 ανεβαίνει στη Δ’ Εθνική. Εκεί παραμένει ως σήμερα.

Η Μιλούζ, που τώρα φυτοζωεί στο ερασιτεχνικό, δίνει την εντύπωση, ότι πάντα θα μπορούσε να πετύχει κάτι σπουδαίο, αλλά δεν τα κατάφερε ποτέ να αλλάξει τη μοίρα της, όπως κάποτε άλλαζαν οι εθνικότητές της.



Ασυρίσκα: Mes que un club! by The_Stranger
21/09/2010, 21:15
Filed under: Ομάδες

Το 2004 μια άσημη σουηδική ποδοσφαιρική ομάδα κέρδισε για πρώτη φορά στην ιστορία της την άνοδό της στην κορυφαία κατηγορία της χώρας. Και αυτό το κατόρθωμα θα ήταν ίσως εντελώς αδιάφορο, ακόμα και για κάποιους «κολλημένους» με την μπάλα σαν εμάς, αν δεν έκανε ευτυχισμένους περίπου 3.300.000 ανθρώπους σε όλο τον κόσμο – που είναι ένα πολύ εντυπωσιακό νούμερο για μία ομάδα την οποία στην Ελλάδα την ξέρουν μόνο αυτοί που παίζουν σουηδικά παιχνίδια στο Στοίχημα. Και το όνομα αυτής; Ασυρίσκα (Assyriska).

Το έμβλημα της Ασυρίσκα

Η Ασυρίσκα, λοιπόν, μια ομάδα ηλικίας μόνο 36 ετών που δεν είχε αγωνιστεί ποτέ στην πρώτη κατηγορία μέχρι το 2004, έχει πάνω από 3 εκατομμύρια οπαδούς διασκορπισμένους σε όλον τον κόσμο. Πώς γίνεται αυτό; Ελάτε να το μάθουμε μαζί.

Η Ασυρίσκα ιδρύθηκε το 1974 από Ασσύριους πρόσφυγες που είχαν βρει καταφύγιο στη Σουηδία. Οι περισσότεροι εξ αυτών δούλευαν σε ένα εργοστάσιο στην περιοχή Σέντερτελιε και ήθελαν απλώς να παίζουν ποδόσφαιρο στον ελεύθερο χρόνο τους. Η ομάδα που ίδρυσαν, όμως, σταδιακά έγινε το σύμβολο των απανταχού Ασσυρίων του πλανήτη.

Πριν συνεχίσουμε, ένα σύντομο μάθημα ιστορίας: Μπορεί να θυμάστε από το σχολείο, στο μάθημα της Ιστορίας, να αναφέρεται φευγαλέα ο λαός των Ασσυρίων (πιθανότατα κάπου εκεί που μαθαίναμε για τον Μεγαλέξανδρο και τον «εκπολιτισμό» της Ανατολής). Ε, λοιπόν, αυτός ο λαός υπάρχει ακόμα, απλά δεν έχει «σπίτι». Είναι ένας λαός που κυνηγήθηκε, υπέστη γενοκτονία και διασκορπίστηκε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Και, σύμφωνα με τις επικρατούσες μελέτες, οι Ασσύριοι σε όλο τον πλανήτη είναι περίπου 3.300.000, με τους περισσότερους να ζουν στο βασανισμένο Ιράκ. Χτύπησε το κουδούνι, τέλος μαθήματος, πάμε να παίξουμε μπάλα στο προαύλιο.

Μέσα σε 18 χρόνια, η Ασυρίσκα κατάφερε να γίνει η πρώτη προσφυγική ομάδα της Σουηδίας που αγωνίστηκε στην δεύτερη κατηγορία της χώρας. Από το 1992 (όταν και έφτασε σε αυτό το κατόρθωμα) έως το 1996 αποτελούσε κλασική «ομάδα-ασανσέρ», που ανέβαινε και έπεφτε κατηγορία κάθε χρόνο. Από το 1997 και μετά, όμως, σταθεροποιήθηκε στην δεύτερη κατηγορία, και τελικά το 2005 κατέκτησε την πολυπόθητη άνοδο στην Allsvenskan, την σουηδική Superleague. Και μπορεί να κράτησε μόλις μία χρονιά το όνειρο της Ασυρίσκα, αφού τερμάτισε στην τελευταία θέση και επέστρεψε στην δεύτερη κατηγορία, στην οπόία αγωνίζεται και σήμερα, όμως είχε ήδη καταφέρει να κάνει όλους τους Ασσύριους περήφανους.

Μία οπαδός της Ασυρίσκα, "ντυμένη" με το κασκόλ της ομάδας.

Για τους Ασσύριους, η Ασυρίσκα είναι η εθνική ομάδα τους, μια ομάδα που συμβολίζει και εκφράζει ολόκληρο το έθνος των Ασσυρίων. Έστω κι αν πια δεν αγωνίζονται σε αυτήν μόνο Ασσύριοι ποδοσφαιριστές (μάλιστα, από την Ασυρίσκα έχουν περάσει και τρεις ποδοσφαιριστές με ελληνική καταγωγή, οι Χρήστος Χριστοφορίδης, Αλέξανδρος Παππάς και Πάυλος ξανθόπουλος). Χάρη στην εξάπλωση του Διαδικτύου, η ομάδα έχει οπαδούς σε 80 χώρες του κόσμου – πόσες ποδοσφαιρικές ομάδες μπορούν να υπερηφανεύονται για κάτι τέτοιο;

Οι φανατικοί οπαδοί της ομάδας, οι Ζέλγκε Φανς (Ζέλγκε στα συριακά σημαίνει «ακτίνα του ήλιου», ένα σύμβολο που υπάρχει στη σημαία των Ασσυρίων), δεν αφήνουν ποτέ την ομάδα μόνη της. Μάλιστα, μέλη της δεν είναι μόνο Ασσύριοι, αλλά και «συμπαθούντες» Σουηδοί. Και αν νομίζετε ότι τα αραμαϊκά είναι μια γλώσσα που δε μιλάει κανένας, και τη χρησιμοποίησε μόνο ο Μελ Γκίμπσον όταν γύρισε τα «Πάθη του Χριστού», ίσως θα έπρεπε να βρεθείτε μια μέρα στο γήπεδο της Ασυρίσκα, την Södertälje Fotbollsarena, για να ακούσετε με τα ίδια σας τα αυτιά τους οπαδούς της ομάδας να τραγουδούν συνθήματα…στην αραμαϊκή γλώσσα!

H σημαία των Ασσυρίων

Εκτός από τα γήπεδα, την Ασυρίσκα μπορείτε να τη βρείτε και στον κινηματογράφο! Βλέπετε, το 2006 γυρίστηκε ένα ντοκιμαντέρ για την ιστορία της ομάδας, με τίτλο «Assyriska: A National Team Without A Nation» («Ασυρίσκα: Μια εθνική ομάδα χωρίς κράτος), το οποίο μάλιστα απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ κινηματογράφου του Μπέβερλι Χιλς την ίδια χρονιά.

To πόστερ του ντοκιμαντέρ "Assyriska: A National Team Without A Nation".

Είδατε, λοιπόν, τι φοβερή ιστορία μπορεί να κρύβει πίσω της μια ομάδα που εμείς την ξέρουμε μόνο από το Στοίχημα; Σκεφτείτε το καλά την επόμενη φορά που θα αποφασίσετε να «κοντράρετε» την Ασυρίσκα. Γιατί είναι κάτι παραπάνω από ένας κοινός ποδοσφαιρικός σύλλογος. Είναι mes que un club.



Και ξανά προς τη δόξα τραβά… by stokegeo
20/09/2010, 16:47
Filed under: Χωρίς κατηγορία

Παρακολουθήσατε το φετινό Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής; Είτε ναι, είτε όχι, όταν η τηλεόραση σταματούσε να παίζει τα γκολ ή τις φάσεις από τα ματς και μιλούσε για το παρασκήνιο των αγώνων, κάπου θα πήρε το μάτι σας την 25χρονη Λαρίσα Ρικέλμε.

Παραγουανή, μοντέλο, και φανατική φαν της εθνικής της (βέβαια!) και της Σέρο Πορτένιο (από τους σπουδαιότερους συλλόγους της χώρας της Λαρίσα) βρήκε τον τρόπο να κερδίσει την παγκόσμια φήμη, τα δικά της «15 λεπτά δημοσιότητας». Πώς; Βρίσκοντας μια πρωτότυπη θήκη για το κινητό της, ενώ παρακολουθούσε τους αγώνες της εθνικής Παραγουάης.

Προσέξτε το κέντρο του μπούστου της...

Πρωτοποριακό, έτσι; Η κίνησή της αυτή ήταν μέρος ενός προγράμματος προώθησης κινητών, αλλά ακόμα κι έτσι, δε… χάλασε κανέναν, είτε είχε κινητό της εταιρείας που προωθούσε η Ρικέλμε είτε όχι!

Όσο οι Παραγουανοί προχωρούσαν στο τουρνουά, κερδίζοντας και παίζοντας ωραίο ποδόσφαιρο, τόσο η φήμη της Λαρίσα αυξανόταν. Πάντα εκεί, στην πρώτη γραμμή, προέτασσε τα… (υπέροχα, μη μου πείτε) στήθη της για την πατρίδα! Η ισπανική Marca την ανακήρυξε… «Φιλενάδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου«, το όνομά της έγινε ένα από τα πιο περιζήτητα στις λεωφόρους του Ίντερνετ, ενώ κάποιοι την αποκάλεσαν «η διασημότερη οπαδός του Παγκοσμίου Κυπέλλου«.

H Λαρίσα, επίσης, όχι μόνο έπραξε, αλλά δήλωσε κιόλας. «Εάν η Παραγουάη κατακτήσει το Κύπελλο, θα βγω γυμνή στο δρόμο βαμμένη με τα χρώματα της σημαίας μας«! Οι φήμες ότι ο Βίγια, που σκόραρε εναντίον των Παραγουανών το γκολ που έφτανε για να τους αποκλείσει στον προημιτελικό Ισπανίας-Παραγουάης (1-0), έκανε μονομιάς… εχθρό του τον ανδρικό πληθυσμό του πλανήτη, κρίνονται ως… ανεπιβεβαίωτες!

Γυρνάμε όμως πίσω στην ηρωίδα μας. Μετά τον άδοξο αποκλεισμό της Παραγουάης, η Λαρίσα απέδειξε ότι κανείς… δε χάνεται! Συμμετείχε λοιπόν στο παραγουανικό… Dancing with the Stars, ενώ έκανε αμέτρητες γυμνές φωτογραφήσεις (μια εκ των οποίων και σε…3D – δείτε την εδώ!). Επίσης, είναι και… ηθοποιός!

Γκοοοοοοολ!!! (σ.σ. Πραγματικά δεν το πιστεύω ότι ο τύπος δίπλα στη Ρικέλμε είναι προσηλωμένος στην οθόνη...)

Πάνω απ’ όλα, όμως, η άλλοτε «Μις Ασουνσιόν» (σ.σ. η πρωτεύουσα της Παραγουάης) κέρδισε τον άκρως επίζηλο τίτλο του πιο ακριβοπληρωμένου μοντέλου στην Παραγουάη για το 2010.

Έχοντας πια κερδίσει αμέτρητους φαν ανά τον κόσμο, η Λαρίσα έδειξε σ’ όλες τις γυναίκες του κόσμου πώς μπορούν να εκμεταλλευτούν το ποδόσφαιρο για να τραβήξουν την προσοχή των αντρών!!! Λαρίσα, να ξέρεις ότι σ’ αγαπάμε, και ότι προσευχόμαστε ήδη να προκριθεί η Παραγουάρα στο Μουντιάλ του 2014!!!

Ρόκε Σάντα Κρους, κοίτα να βάλεις κάνα γκολ να περάσετε να ξαναδούμε τη Λαρίσα!!!



Οι ξεχωριστοί Κόστεντε και Χάρτβιγκ by stokegeo
17/09/2010, 18:48
Filed under: Παίκτες

Η μεταπολεμική Γερμανία προσπάθησε πολύ να επουλώσει τις πληγές της. Όπως και ν’ αποτινάξει το (κακό) παρελθόν της. Ένας τρόπος ήταν και μέσω του ποδοσφαίρου.

Έτσι, κατά τη διάρκεια της μακράς αυτής περιόδου κατά την οποία το γερμανικό έθνος προσπαθούσε να διώξει από πάνω του εκείνα που σ’ όλους θύμιζαν τα περασμένα, συνέβη η κλήση δύο πολύ ξεχωριστών ποδοσφαιριστών στην εθνική ομάδα της χώρας. Του Έρβιν Κόστεντε και του Τζίμυ Χάρτβιγκ.

Τι το ξεχωριστό είχαν αυτοί οι δύο παίκτες, όμως; Ήταν έγχρωμοι!

Για πρώτη φορά στην ιστορία της εθνικής Γερμανίας, δύο έγχρωμοι παίκτες λάβαιναν μέρος σε αγώνα της. Δεν κατάφεραν να κληθούν πολλές φορές στην εθνική, όμως ακόμα κι αυτές οι λίγες κλήσεις του καθένα κατέδειξαν ότι κάτι άλλαζε…

Ο Έρβιν Κόστεντε (με θητεία σε Ντούισμπουργκ, Κίκερς Όφενμπαχ, Σταντάρ Λιέγης, Χέρτα, Ντόρτμουντ, Βέρντερ, Λαβάλ, Όσναμπρικ) κλήθηκε συνολικά τρεις φορές στην εθνική της Δυτικής Γερμανίας, το διάστημα 1974-75 (δίχως να σκοράρει, αν και έπαιζε στράικερ). Λίγα χρόνια πριν, αναδεικνυόταν πρώτος σκόρερ του βελγικού πρωταθλήματος, με 26 γκολ. Το 1980 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ και στο γαλλικό πρωτάθλημα, με 21 τέρματα.

Ο Έρβιν Κόστεντε με τη φανέλα της Δυτ. Γερμανίας

Λίγα μόλις χρόνια αργότερα, ήταν σειρά του Τζίμυ Χάρτβιγκ (γόνου Αφροαμερικανού στρατιώτη και Γερμανίδας μητέρας) να κληθεί στην εθνική. Το 1979, ο δυναμικός αμυντικός χαφ (τότε) του Αμβούργου μέτρησε δύο διεθνείς συμμετοχές. Ήταν οι μοναδικές του με το εθνόσημο. Το 1983 στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης με το Αμβούργο στην Αθήνα (νίκη επί της Γιουβέντους, 1-0), ενώ κατέκτησε και τρεις τίτλους με την ομάδα του μεγάλου γερμανικού λιμανιού. Αγωνίστηκε επίσης στους Κίκερς Όφενμπαχ, στη Μόναχο 1860, στην Κολωνία, στη Χόμπουργκ, και στην Αούστρια Σάλτσμπουργκ (σ.σ. από τους πρώτους έγχρωμους που έπαιξαν στο αυστριακό πρωτάθλημα).

Ο Τζίμυ Χάρτβιγκ

Πώς τα φέρνει έτσι η ζωή, όμως… Αρκετά χρόνια αργότερα, το περιβάλλον, οι νοοτροπίες και οι συνθήκες είχαν τόσο πολύ αλλάξει, που (ειδικά) στην εθνική Γερμανίας έγινε κοινός τόπος η συμμετοχή έγχρωμων ή/και γόνων μεταναστών στη βασική ενδεκάδα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο Τζέραλντ Ασαμόα, γεννημένος στη Γκάνα και μεγαλωμένος στη Γερμανία (χρίστηκε διεθνής το 2001). Όσοι από εσάς είδατε επίσης το πρόσφατο Μουντιάλ, σίγουρα θα παρατηρήσατε ότι η «νατσιοναλμάνσαφτ» έβριθε παικτών με όχι και τόσο… «άρια» (όπως την όρισαν ο Χίτλερ και οι δικοί του) καταγωγή (Οζίλ, Κεντίρα, Αόγκο, Μπόατενγκ, Κλόζε, Ποντόλσκι, Ταστσί, κλπ). Το ποδόσφαιρο έβγαλε κοροϊδευτικά τη γλώσσα στην Ιστορία και στις ανόητες ρατσιστικές θεωρίες…

Ο Τζέραλντ Ασαμόα

Την αρχή όμως για τη συμμετοχή έγχρωμων παικτών στην εθνική Γερμανίας, είχαν κάνει οι Κόστεντε και Χάρτβιγκ. Σ’ αυτούς ανήκουν τα πρωτεία – αυτοί υπήρξαν η ενσάρκωση μιας χώρας να πολεμήσει τους ίδιους τους κακούς της δαίμονες, και μέσω του ποδοσφαίρου!!!