Τρελοποδόσφαιρο


Τι απεικονίζει το σήμα της Λίβερπουλ; by stokegeo
27/10/2010, 10:15
Filed under: Διάφορα

Τα εμβλήματα των ποδοσφαιρικών ομάδων συχνά πυκνά απεικονίζουν κάποιο ζώο, σύμβολο του σωματείου. Έτσι και η Λίβερπουλ, ο πανίσχυρος, ιστορικός σύλλογος του Μέρσεϊσαϊντ. Ενώ όμως άλλες ομάδες έχουν ένα (συνήθως) αναγνωρίσιμο πλάσμα στο σήμα τους, το αγγλικό σωματείο… ξέφυγε λίγο απ’ τον κανόνα!!! Δείτε λοιπόν στην παρακάτω φωτογραφία το σήμα των reds, και προσπαθήστε να καταλάβετε (προτού συνεχίσετε το διάβασμα), τι ζώο απεικονίζεται στο σήμα της Λίβερπουλ;

Είναι πουλί; Είναι δράκος; Είναι ένας γρύπας; Μήπως είναι ένα υπερμεγέθες… κοτόπουλο, τέλος πάντων; Όχι, τίποτα απ’ αυτά: είναι ένα… liverbird!!!

Πρώτ’ απ’ όλα, να σας ενημερώσουμε ότι μόλις το 1901 (εννέα χρόνια δηλαδή μετά την ίδρυση της ομάδας) ενσωματώθηκε το εν λόγω πτηνό στο σήμα του συλλόγου. Στη φανέλα δε προστέθηκε το 1955! Τι είναι όμως ένα liverbird (λάιβερμπερντ, η προφορά του);

Είναι το σήμα κατατεθέν της ίδιας της πόλης του Λίβερπουλ, κατ’ αρχήν. Απ’ το 1350 άλλωστε βρίσκουμε αναπαραστάσεις του πτηνού αυτού στην επίσημη σφραγίδα της πόλης. Από τότε, το λάιβερμπερντ και το Λίβερπουλ σταδιακά συνδέθηκαν. Τι πτηνό είναι, όμως;

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται περί κορμοράνου (κοινότατου είδους άλλωστε στην παραθαλάσσια περιοχή του Λίβερπουλ). Άλλοι θεωρούν ότι πρόκειται περί αετού (σ.σ. ο Βασιλέας Ιωάννης, ευεργέτης της πόλης το 1207, τιμούσε πάντα τον πολιούχο άγιό του με απεικονίσεις ενός αετού…), ενώ από διάφορες ενδείξεις μερικοί είπαν ότι περί… χουλιαρομύτας μιλάμε! Στις μέρες μας, πάντως, κι ενώ έχει πια ξεχαστεί ο τύπος του πτηνού, η «επίσημη» εκδοχή για το λάιβερμπερντ λέει ότι είναι ένας κορμοράνος.

Εκτός απ’ το σήμα της Λίβερπουλ, μπορεί επίσης κανείς να δει το πουλί αυτό σε ένα πολύ ξεχωριστό σημείο της πόλης, το κτίριο Ρόιαλ Λάιβερ (σήμα κατατεθέν του Λίβερπουλ): τα δύο μεγάλα ρολόγια του κτιρίου, έχουν στην κορυφή τους από ένα λάιβερμπερντ!!! Το ένα πουλί κοιτά την πόλη (προστατεύοντας τους ανθρώπους της, λέει η δοξασία), και το άλλο τη θάλασσα (εξασφαλίζοντας ότι αυτή θα αποφέρει πλούτη στην πόλη).

Το κτίριο Ρόιαλ Λάιβερ

Ένας άλλος θρύλος λέει ότι τα δύο πτηνά είναι ζευγάρι (αρσενικό-θηλυκό). Και χτίστηκαν λοιπόν έτσι ώστε να μη βλέπει ποτέ το ένα το άλλο, διότι αν ζευγάρωναν και πετούσαν μακριά, το Λίβερπουλ θα έπαυε να υπάρχει! Τέλος, μια άλλη λαϊκή δοξασία λέει ότι όταν μια παρθένα ή ένας απολύτως έντιμος άνθρωπος περάσουν δίπλα από το κτίριο, τότε τα γιγάντια πουλιά θα κουνήσουν τις φτερούγες τους!

Ζουμ σ' ένα απ' τα λάιβερμπερντς των ρολογιών

Τώρα πια, ξέρετε τι πτηνό απεικονίζεται στο έμβλημα της Λίβερπουλ: το θρυλικό λάιβερμπερντ! Που είναι και σήμα-κατατεθέν της ίδιας της σπουδαίας πόλης των αγγλικών Midlands!!!



Ντανιέλ Αμοκάτσι by The_Stranger
24/10/2010, 23:37
Filed under: Διάττοντες αστέρες

Όταν μια ευρωπαϊκή ομάδα αποκτά έναν Αφρικανό ποδοσφαιριστή, ξέρει ότι παίρνει ένα ρίσκο, αφού συνήθως οι Αφρικανοί είτε είναι τεράστιοι, απίστευτοι παίκτες που κάνουν θαύματα στις ομάδες τους, είτε δεν προσαρμόζονται ιδανικά στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και τελικά καταλήγουν στα αζήτητα. Και αυτή η τελευταία είναι και η περίπτωση του Ντανιέλ Αμοκάτσι.

Ο Ντανιέλ Αμοκάτσι με τη φανέλα της εθνικής ομάδας της Νιγηρίας

Ο Αμοκάτσι γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου του 1972 στην πόλη Καντούνα της Νιγηρίας, και το 1990, σε ηλικία 18 χρονών ανακαλύφθηκε ενώ έπαιζε στην τοπική ομάδα Ράντσερς Μπις από τον Ολλανδό προπονητή της Εθνικής Νιγηρίας, Κλέμενς Βέστερχοφ, ο οποίος τον κάλεσε στην εθνική ομάδα για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής που διεξήχθη εκείνη τη χρονιά. Ήταν ένας από τους τρεις μόλις επιθετικούς της ομάδας, μαζί με τους Ρασίντ Γεκινί και Φράιντεϊ Ελαχόρ.

Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς πήρε και την πρώτη του μεταγραφή, στην βελγική Κλαμπ Μπριζ. Εκεί έμεινε για τέσσερα χρόνια, σημειώνοντας 35 γκολ σε 81 εμφανίσεις. Καθόλου άσχημα. Μάλιστα, έχει την τιμή να είναι ο πρώτος ποδοσφαιριστής που σκόραρε στη φάση των ομίλων του νεοσύστατου Champions League, στη νίκη της ομάδας του εις βάρος της ΤΣΣΚΑ Μόσχας με 1-0, τη χρονιά 1992-93!

Το 1994, και μετά από κάποιες καλές εμφανίσεις στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 (πέτυχε και το δεύτερο γκολ στον αγώνα με την Εθνική Ελλάδος), ήρθε η ώρα της μεγάλης μεταγραφής στην Premier League, και συγκεκριμένα στην Έβερτον, η οποία δαπάνησε περίπου 5 εκατομμύρια ευρώ για να τον κάνει δικό της. Ωστόσο, δεν κατάφερε ποτέ να καθιερωθεί στα «Ζαχαρωτά», αφού ο Πολ Ράινταουτ και ο Ντάνκαν Φέργκιουσον αποτελούσαν το βασικό επιθετικό δίδυμο της ομάδας. Στα δύο χρόνια που έμεινε στην ομάδα πέτυχε 10 γκολ σε 43 εμφανίσεις, ενώ μαζί της κατέκτησε το Κύπελλο το 1995, χαρίζοντάς της μάλιστα την πρόκριση στον τελικό, σημειώνοντας δύο γκολ σαν αλλαγή σε βάρος της Τότεναμ.

Πανηγυρίζοντας ένα γκολ με τη φανέλα της Έβερτον

Το 1996, ο Αμοκάτσι ήταν βασικό στέλεχος της Ολυμπιακής ομάδας της Νιγηρίας, η οποία κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα, νικώντας στον ημιτελικό την Βραζιλία (με 4-3 στην παράταση) και στον τελικό την Αργεντινή (3-2, με ένα γκολ του Αμοκάτσι). Το ίδιο καλοκαίρι, η Έβερτον τον πούλησε σχεδόν με τα μισά λεφτά απ’όσα τον είχε αγοράσει στην τουρκική Μπεσίκτας. Εκεί έμεινε για τρία χρόνια, χωρίς να «βγάλει μάτια», σημειώνοντας 19 γκολ σε 77 αγώνες. Παράλληλα, το 1998 ήταν και πάλι μέος της εθνικής ομάδας της Νιγηρίας για το Μουντιάλ, αλλά τραυματίστηκε και έπαιξε μόνο σε έναν αγώνα.

Ο Ντανιέλ Αμοκάτσι, σε στιγμιότυπο με τη φανέλα της Μπεσίκτας

Από το 1999, όταν και η Μπεσίκτας τον άφησε ελεύθερο, η καριέρα του Αμοκάτσι πήρε την κάτω βόλτα. Υπέγραψε συμβόλαιο με τη γερμανική Μόναχο 1860, όμως η συμφωνία ακυρώθηκε, αφού δεν κατάφερε να περάσει με επιτυχία τις ιατρικές εξετάσεις. Το ίδιο ακριβώς συνέβη αργότερα και με την αγγλική Τρανμίρ, ενώ ούτε και στην γαλλική Κρετέιγ κατάφερε να αγωνιστεί, για τον ίδιο λόγο.

Το 2002 εντάχθηκε στο ρόστερ της αμερικανικής Κολοράντο Ράπιντς, όμως η κακή φυσική του κατάσταση ανάγκασε την ομάδα να τον αφήσει ελεύθερο πριν καν προλάβει να αγωνιστεί έστω σε ένα παιχνίδι. Το ίδιο συνέβη και με μία ομάδα από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Για τρία χρόνια τα ίχνη του χάνονται, και τον ξαναβρίσκουμε το 2005 στην νεοφώτιστη στην πρώτη κατηγορία της Νιγηρίας, Νασαράουα Γιουνάιτεντ, στην οποία «κρεμάει τα παπούτσια του» σε ηλικία 34 ετών και αναλαμβάνει προπονητής της την επόμενη χρονιά. Σήμερα, είναι βοηθός προπονητή στην εθνική ομάδα της Νιγηρίας, για την οποία ως παίκτης αγωνίστηκε συνολικά σε 42 αγώνες, σημειώνοντας 14 γκολ.

Ένα παιδί-θαύμα, λοιπόν, που ποτέ δε δικαίωσε τις προσδοκίες που είχαν γεννηθεί γι’αυτόν και τελικά κατέληξε στα αζήτητα του ποδοσφαίρου. Ένας διάττοντας αστέρας του ποδοσφαίρου. Ο Ντανιέλ Αμοκάτσι.



Αλεξάντρ Φιλιμόνοφ by stokegeo
20/10/2010, 08:30
Filed under: Διάττοντες αστέρες

Είναι κάποιοι παίκτες, που αρκεί να κάνουν ένα λάθος, να έχουν μια μοιραία στιγμή, σε ένα παιχνίδι, για να πέσουν από τον «Όλυμπο» στα Τάρταρα! Ένας τέτοιος ποδοσφαιριστής (και… Διάττων Αστέρας παράλληλα!) είναι και ο Ρώσος τερματοφύλακας Αλεξάντρ Φιλιμόνοφ – την καριέρα του οποίου σήμερα σας παρουσιάζουμε.

Ο Αλεξάντρ Φιλιμόνοφ

36 ετών σήμερα, ο πολύπειρος άσος ξεκίνησε να παίζει επαγγελματικά το 1990 στη Σταλ. Το 1991 μετακινείται στη Ντρούζμπα Γιοσκάρ-Όλα (που έδρευε στη γενέτειρά του), το 1992 υπογράφει στη Φάκελ, ενώ το 1994 γίνεται παίκτης της Τεκστίλσικ Καμίσιν. Με τις δύο τελευταίες παίρνει γεύση από την ανώτατη κατηγορία του ποδοσφαίρου της Ρωσίας, ενώ παίζει και σε ευρωπαϊκούς αγώνες με την Τεκστίλσικ. Η φήμη του απλώνεται. Καλείται στην εθνική Ελπίδων. Χαρακτηρίζεται ως ο πλέον ελπιδοφόρος νεαρός πορτιέρο της αχανούς χώρας.

Το 1996 ο Φιλιμόνοφ κάνει το μεγάλο άλμα στην καριέρα του. Υπογράφει στην… δυνάστη τότε του εγχώριου πρωταθλήματος, την Σπαρτάκ Μόσχας! Ο ανταγωνισμός με τον ήδη υπάρχοντα στο ρόστερ της ομάδας γκολκίπερ, το Ρουσλάν Νιγκματούλιν, αποδεικνύεται… βραχύβιος: η σταθερότητα και οι ικανότητες του Φιλιμόνοφ τον χρίζουν γρήγορα βασικό.

Μια ενδεκάδα της Σπαρτάκ με το Φιλιμόνοφ βασικό

Από το 1996 ως το 2001, όταν και εγκατέλειψε το Λουζνίκι (έδρα της Σπαρτάκ), ο Ρώσος πορτιέρο κατέκτησε τίτλο πρωταθλητή όλες αυτές τις σεζόν (έξι συνολικά)!!! Παράλληλα, κερδίζει το 1998 και το Κύπελλο, ενώ αγωνίζεται και στο Τσάμπιονς Λιγκ. Παράλληλα, μονιμοποιείται και στην εθνική ανδρών της χώρας του. Το μέλλον μοιάζει δικό του. Είναι, όμως;

Ο αγώνας που σημάδεψε την… ψυχολογία και την καριέρα του Φιλιμόνοφ έλαβε χώρα στις 9 Οκτωβρίου 1999. Ήταν η τελευταία αγωνιστική του προκριματικού γύρου του Euro 2000, και η Ρωσία αντιμετώπιζε εντός έδρας την Ουκρανία. Με νίκη, θα προκρινόταν στην τελική φάση της διοργάνωσης!!!

Το ματς γινόταν στο Λουζνίκι, το «σπίτι» του Φιλιμόνοφ, το οποίο ήταν κατάμεστο! Στο 75′, ο Βαλερί Κάρπιν ανοίγει το σκορ για τη Ρωσία με απ’ ευθείας φάουλ! Στο 88′, όμως, οι Ουκρανοί κέρδισαν φάουλ, το εκτέλεσε ο Αντρέι Σεβτσένκο, η μπάλα έφτασε μέσα στην περιοχή, και ο Φιλιμόνοφ την άρπαξε. Αλίμονο! Μπερδεύεται, και τη βάζει μόνος του στα δίχτυα! Η Ουκρανία ισοφαρίζει!!! Η Ρωσία μένει εκτός Euro 2000!

Όλα τα επόμενα χρόνια, ο Ρώσος άσος ποτέ δε μπόρεσε να ξεπεράσει αυτή την κακή στιγμή. Ποτέ δε μπόρεσε να ξαναγίνει αυτός που ήταν. Απέκτησε ένα στάτους «αποδιοπομπαίου τράγου». Τον θεώρησαν υπεύθυνο για τον αποκλεισμό. Ο ίδιος έπαιξε μόλις τέσσερις φορές στην εθνική μετά από εκείνο το παιχνίδι – και όλες, σε φιλικά.

Βρέθηκε βέβαια στην αποστολή της εθνικής Ρωσίας που έπαιξε στο Μουντιάλ του 2002, στην Κορέα και Ιαπωνία! Εκείνος όμως δεν συμμετείχε σε κανένα παιχνίδι, αφού τότε βασικός είχε γίνει πια ο άνθρωπος που ο Φιλιμόνοφ είχε εκτοπίσει από την ενδεκάδα της Σπαρτάκ, ο Ρουσλάν Νιγκματούλιν!!!

Έκτοτε, κι αφού έχασε τη θέση του και στη Σπαρτάκ, άρχισε να αλλάζει τις ομάδες σαν τα πουκάμισα. Προσπαθούσε να ξαναβρεί τον καλό του εαυτό, αλλά μάταια. Έπαιξε διαδοχικά, από το 2001, σε Δυναμό Κιέβου (στην οποία απέτυχε παταγωδώς…), Ουραλάν Ελίστα, FC Μόσχας, Νέα Σαλαμίνα Κύπρου (!), Κουμπάν Κράσνονταρ. Από το 2009 ανήκει στο ρόστερ της Λοκομοτίβ Τασκένδης, ομάδας του Ουζμπεκιστάν…

Ο Αλεξάντρ Φιλιμόνοφ έλαβε μέρος σε 16 διεθνείς συναντήσεις με τη φανέλα της Ρωσίας. Και ποιος ξέρει τι θα είχε πετύχει στην καριέρα του, αν στην αποφράδα εκείνη φάση του 88ου λεπτού του αγώνα με την Ουκρανία, είχε αντιδράσει πιο σωστά…



Στηβ Μαρλέ by stokegeo
16/10/2010, 07:15
Filed under: Διάττοντες αστέρες

Οι παίκτες της ερασιτεχνικής Ομπερβιγιέ, που εδρεύει στα βόρεια του Παρισιού, είμαστε σίγουροι ότι αισθάνονται πολύ τυχεροί. Λίγο είναι κάθε μέρα στην προπόνηση να δίνεις πάσες σ’ ένα… παγκόσμιο πρωταθλητή (ή έστω νικητή του -ήσσονος σημασίας- Confederations Cup); Κι αυτός ο παίκτης δεν είναι άλλος από το Στηβ Μαρλέ, το πάλαι ποτέ «κανόνι» της Οσέρ!!!

 

Ο Στηβ Μαρλέ

 

Το 1991 ξεκινούσε η μακρά πορεία του Μαρλέ στα γήπεδα. Ως παίκτης, τότε, της Ρεντ Σταρ του Παρισιού – μιας πολύ ιστορικής γαλλικής ομάδας. Μένει ως το1996 εκεί, προκαλεί την προσοχή με τις εμφανίσεις του, και κατόπιν μετακινείται στην Οσέρ του Γκι Ρου. Ο Γάλλος κόουτς ξέρει πώς να τον μετατρέψει σε σέντερ φορ κλάσης. Και τα καταφέρνει.

Τέσσερις σεζόν ξόδεψε στο Αμπέ Ντεσάν ο Μαρλέ. Κερδίζει ολοένα και περισσότερη φήμη με τα γκολ που σημειώνει. Το 2000 χτυπά την πόρτα του η Λυών. Αποσπά την υπογραφή του. Μένει μια σεζόν όμως στο ρόστερ της, καθώς μια ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση παρουσιάζεται: η προοπτική της Πρέμιερ Λιγκ!!!

Ο συμπατριώτης του Ζαν Τιγκανά, που τότε προπονούσε τη Φούλαμ, πείθει τον ιδιοκτήτη Μοχάμεντ αλ Φαγιέντ να ξοδέψει εντεκάμιση εκατομμύρια λίρες (ρεκόρ ως το 2008 για τη Φούλαμ!) για χάρη του «καλύτερου Γάλλου επιθετικού» (όπως δήλωνε ο Τιγκανά τότε). Ο Αιγύπτιος ακόμη… κλαίει τα λεφτά του! Ο Μαρλέ, μέχρι σήμερα, παρουσιάζεται σε κάθε Top-10 με τίτλο «Οι χειρότερες μετεγγραφές ομάδων της Πρέμιερ Λιγκ όλων των εποχών«. Σκόραρε 11 γκολ σε 54 εμφανίσεις με τους «κότατζερς», αλλά οι εμφανίσεις του ήταν τόσο άθλιες, που εν τέλει οι τελευταίοι τον δανείζουν στη Μαρσέιγ.

 

Ο Μαρλέ με τα χρώματα της Φούλαμ

 

Το 2005, μετακινείται στη Βόλφσμπουργκ. Ούτε εκεί «έπιασε». Ακολούθησε η Λοριάν, που ήταν ο τελευταίος του επαγγελματικός σταθμός. Το 2007 μένει άνεργος. Δοκιμάζεται (δίχως να πείσει) από τους Σικάγο Φάιερ και την Ίπσουιτς. Από το 2009 αγωνίζεται στην Ομπερβιγιέ, που, αφού ανέδειξε τους Αμπού Ντιαμπύ (τώρα της Άρσεναλ) και Φαμπρίς Φερναντές (με την καλή καριέρα στη Σαουθάμπτον), τώρα έχει στις τάξεις της ένα ακόμη σπουδαίο Γάλλο άσο…

 

Ο Στηβ Μαρλέ στα ξεκινήματά του, με τη φανέλα της Ρεντ Σταρ Παρί

 

Ο κυνηγός από το Πιτιβιέ χρίστηκε 23 φορές διεθνής με την εθνική ομάδα της Γαλλίας, σκοράροντας και έξι τέρματα. Ήταν στην αποστολή των «τρικολόρ» για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2001 και του 2003, καθώς και σ’ εκείνη για το Euro 2004.



Οικογένεια…τερματοφυλάκων! by The_Stranger
12/10/2010, 23:44
Filed under: Χωρίς κατηγορία

Συμβαίνει συχνά σε μια οικογένεια δύο αδέρφια (ή και περισσότερα) να ασχολούνται επαγγελματικά με το ποδόσφαιρο. Σε πόσες οικογένειες, όμως, συμβαίνει να παίζουν ποδόσφαιρο τέσσερα αδέρφια, και μάλιστα όλα στην ίδια θέση; Απ’όσο μπορούμε να ξέρουμε, μόνο σε μία: Στην οικογένεια Μανταντά.

Τον Στιβ Μανταντά τον ξέρουμε όλοι. Στα 25 του χρόνια, είναι ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες στη Γαλλία, μαζί με τον Ούγκο Λορίς της Λιόν, είναι ο αρχηγός της Μαρσέιγ και έχει αγωνιστεί 13 φορές με τη φανέλα των Τρικολόρ, αν και η καταγωγή του είναι από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, το παλιό Ζαΐρ.

Στιβ Μανταντά, ο "πατριάρχης" της οικογένειας τερματοφυλάκων!

Ο αδερφός του Στιβ Μανταντά, Παρφέ, είναι κι αυτός τερματοφύλακας. Στα 12 του χρόνια πήγε στις μικρές ομάδες της Μπορντό, όπου και έμεινε μέχρι το 2009, όταν δόθηκε δανεικός στην Μποβέ, ομάδα τρίτης κατηγορίας. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους η Μποβέ απέκτησε τα πλήρη δικαιώματα του Μανταντά, και φέτος ο 21χρονος γκολκίπερ πήρε την πρώτη του μεταγραφή στο εξωτερικό, στην τουρκική Αλτάι, που αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία της Τουρκίας. Έχει ήδη παίξει και σε τρεις αγώνες με τα χρώματα της Εθνικής ομάδας της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, την οποία αποφάσισε να υπηρετήσει, αντίθετα με τον μεγάλο του αδελφό.

Οι δύο αδελφοί-τερματοφύλακες παραλίγο να τεθούν αντιμέτωποι σε ένα φιλικό στις 5 Φεβρουαρίου του 2008, μεταξύ της δεύτερης ομάδας της Εθνικής Γαλλίας και της Εθνικής της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Ωστόσο, ο Στιβ Μανταντά αγωνίστηκε μόνο στο πρώτο ημίχρονο, ενώ ο Παρφέ μόνο στο δεύτερο, κι έτσι αποφεύχθηκε η «σύγκρουση» μεταξύ των δύο αδελφών (αλλά και χάθηκε και η ευκαιρία για ένα σπάνιο ρεκόρ).

Ο τρίτος της παρέας είναι ο Ριφί Μανταντά, που μόλις στα 15 του χρόνια θεωρείται ήδη μεγάλο ταλέντο, και είναι βασικό στέλεχος της ομάδας νέων κάτω των 16 ετών της Γαλλίας. Και μαντέψτε σε ποια θέση παίζει…Ναι, είναι κι αυτός τερματοφύλακας! Ανήκει στην Καέν, που αγωνίζεται στο Championnat, και φαίνεται να έχει ένα λαμπρό μέλλον μπροστά του.

Ο 15χρονος Ριφί Μανταντά, που θεωρείται μεγάλο ταλέντο

Και το κουαρτέτο κλείνει με τον 10χρονο (!) Εβέρ Μανταντά, ο οποίος αγωνίζεται στις ακαδημίες μιας μικρής γαλλικής ομάδας και, αν και είναι νωρίς ακόμα, οι πληροφορίες μιλάνε για έναν πολύ ταλαντούχο… (προφανώς) τερματοφύλακα!

Μήπως τελικά το ποδοσφαιρικό ταλέντο βρίσκεται γραμμένο κάπου στα γονίδιά μας; Πάντως, φαίνεται ότι η οικογένεια Μανταντά διαθέτει το…γονίδιο του τερματοφύλακα!



Ντέηβιντ Μέι by stokegeo
09/10/2010, 07:15
Filed under: Διάττοντες αστέρες

Εάν ψάχνατε ως τώρα την ενσάρκωση της έννοιας «αιώνιος παγκίτης«, τότε διαβάζοντας όσα ακολουθούν θα βρείτε αυτό που αναζητάτε! Διότι ο Άγγλος Ντέηβιντ Μέι είναι, πραγματικά, ο πιο διάσημος αναπληρωματικός της σύγχρονης ιστορίας του ποδοσφαίρου της «Γηραιάς Αλβιώνας«!

 

Ο Ντέηβιντ Μέι

 

Γεννημένος πριν από 40 χρόνια στο Όλνταμ, ο κεντρικός αυτός αμυντικός πρωτόπαιξε επαγγελματικά στη Μπλάκμπερν. Με τα «Ρόδα» εντυπωσίασε, και ήταν μέλος της πολύ καλής ομάδας που τερμάτισε δεύτερη το 1994 πίσω από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στην Πρέμιερ Λιγκ – την επόμενη σεζόν, θα κατακτούσαν τον τίτλο…

Ο Μέι όμως δε θα βίωνε τη χαρά αυτής της σπουδαίας επιτυχίας. Διότι το καλοκαίρι του ’94 ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον τον έφερε στο «Ολντ Τράφορντ» και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

 

Φορώντας τη φανέλα της Μπλάκμπερν

 

1.2 εκατομμύρια λίρες κόστισε η μετακίνηση του Άγγλου μπακ στους «μπέμπηδες». Ο σερ Άλεξ όμως τον χρησιμοποιεί ως δεξιό αμυντικό, καθώς ο (τότε βασικός) Πωλ Πάρκερ είναι μονίμως τραυματίας. Αυτή δεν είναι όμως η φυσική θέση του Μέι, ο οποίος δεν αποδίδει καλά. Η Γιουνάιτεντ μένει δεύτερη, πίσω από την Μπλάκμπερν… Επιπλέον, ένας νεαρός παίκτης από τις ακαδημίες των «κόκκινων διαβόλων» παίρνει τη θέση του Μέι στα δεξιά – λεγόταν Γκάρυ Νέβιλ

Μέχρι τότε, φαινόταν αδιανόητο να «σπάσει» το κεντρικό αμυντικό δίδυμο των Μπρους-Πάλιστερ στη Γιουνάιτεντ. Όταν όμως ο πρώτος το 1995 μετακόμισε στη Μπέρμιγχαμ, ο Μέι παίρνει τη θέση του. Σιγά σιγά, μονιμοποιείται. Αποδίδει όλο και καλύτερα! Οι σεζόν 1995/96 και 1996/97 είναι δικές του, αφού αποτελεί πρώτη επιλογή του Φέργκιουσον. Κάπου εκεί, όμως, παραμόνευαν οι τραυματισμοί…

 

Ο Ντέηβιντ Μέι... "μπέμπης"!

 

Χάνει μεγάλο μέρος των επόμενων αγωνιστικών περιόδων. Εξ αιτίας της απώλειας αυτής, ο σερ Άλεξ αγοράζει τους Σταμ, Μπεργκ, ενώ αναδύεται από τα τμήματα υποδομής και ο φέρελπις Γουές Μπράουν. Ο Μέι, από πρώτος, είναι πια «έσχατος». Παρ’ όλ’ αυτά, αποτελεί μέλος της ομάδας της Γιουνάιτεντ που κατέκτησε το περίφημο treble τη σεζόν 1998/99 (πρωτάθλημα-Κύπελλο-Τσάμπιονς Λιγκ)!

Μάλιστα, πανηγυρίζει πιο έξαλλα απ’ όλους την κατάκτηση της «ευρω-κούπας», έστω κι αν δεν είχε παίξει… ούτ’ ένα λεπτό στην πορεία της Γιουνάιτεντ προς την ευρωπαϊκή κορυφή!!! Αυτό έκανε τους οπαδούς των «μπέμπηδων» να του σκαρώσουν κι ένα άκρως ευφάνταστο σύνθημα: «Ντέηβιντ Μέι, σούπερσταρ! Πιο πολλά μετάλλια έχει απ’ τον Σίρερ!» (σκώμμα προς τον διεθνή Άγγλο φορ της Νιουκάστλ).

 

Ο Μέι υψώνει την κούπα υπό το βλέμμα του Σμάιχελ

 

Το 1999 φεύγει δανεικός στη Χάντερσφιλντ. Παίζει μια φορά μαζί της και τραυματίζεται. Γυρίζει στο «Ολντ Τράφορντ», όπου μένει ως το 2003, παίζοντας κυρίως με τις ρεζέρβες και καταγράφοντας μόλις 12 συμμετοχές. Ενδεικτικό του πόσο… «παγκίτης» ήταν, το ότι ενώ ουσιαστικά κατέκτησε έξι πρωταθλήματα με τη Γιουνάιτεντ, πήρε μόνο… δύο μετάλλια πρωταθλητή, αφού στην Αγγλία μετάλλιο δικαιούται ένας παίκτης μόνο αν έχει συγκεκριμένο αριθμό συμμετοχών κατά τη διάρκεια της επιτυχημένης χρονιάς!!!

Η Μπέρνλι τον αποκτά το 2003, και με τη φανέλα της ξαναπαίζει βασικός. Ήταν μάλιστα ο αρχηγός της ομάδας όλη τη σεζόν, και με την εμπειρία του τη βοήθησε τα μέγιστα. Δεν του ανανέωσαν όμως το συμβόλαιο, αφού είναι φανερό ότι η πολύχρονη περιθωριοποίησή του τον είχε βλάψει, αγωνιστικά.

Τελευταίος του σταθμός ήταν η ερασιτεχνική Μπάκαπ Μπόροου. Το 2006 κρέμασε για πάντα τα παπούτσια του.

Έκτοτε, ο Μέι ασχολήθηκε με το… γκολφ (κάνοντας μάλιστα εντύπωση, όντας… αριστερόχειρ!), με την εισαγωγή κρασιών από τη Νότιο Αφρική (δραστηριότητα στην οποία πέτυχε), ενώ πριν λίγα χρόνια μετακόμισε στο Ντουμπάι, όπου διδάσκει ποδόσφαιρο σε σχολεία. Πότε πότε γυρνά στη Βρετανία για να δει πώς πάνε οι εισαγωγές κρασιών, ενώ, αν είστε παρατηρητικοί, ίσως τον δείτε και στις κερκίδες του «Ολντ Τράφορντ» να βλέπει κάποιο αγώνα των «κόκκινων διαβόλων» ή να εκφέρει τη βαρύνουσα άποψή του μπροστά από τις κάμερες της Manchester United Tv!!!…



Το «στοίχημα» του Τόνι Άνταμς by The_Stranger
06/10/2010, 23:15
Filed under: Προπονητές

Όταν ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής αποφασίζει να «κρεμάσει τα παπούτσια του», ανοίγεται μπροστά του (αν το επιθυμεί και ο ίδιος, φυσικά) μια πολλά υποσχόμενη καριέρα προπονητή. Ποια ομάδα δε θα ήθελε στον πάγκο της έναν διάσημο πρώην ποδοσφαιριστή, έστω κι αν πολλές φορές οι μεγάλοι παίκτες δεν γίνονται και μεγάλοι προπονητές;

Έτσι ήταν τα πράγματα και για τον Τόνι Άνταμς, τον θρυλικό στόπερ της Άρσεναλ και της Εθνικής Αγγλίας, ο οποίος το καλοκαίρι του 2002 αποσύρθηκε από τους αγωνιστικούς χώρους, έχοντας ξεπεράσει τις 500 συμμετοχές με τη φανέλα της Άρσεναλ. Τον Νοέμβριο του 2003 ήρθε η πρώτη του δουλειά ως προπονητή, στην μικρή Γουίκομ, ομάδα τρίτης κατηγορίας. Έναν χρόνο αργότερα (και μία κατηγορία παρακάτω, αφού ο Άνταμς δεν κατάφερε να σώσει την Γουίκομ από τον υποβιβασμό), ο Άνταμς παραιτήθηκε για προσωπικούς λόγους.

Επόμενος σταθμός της προπονητικής καριέρας του Άνταμς ήταν η Ολλανδία, και συγκεκριμένα η Φέγενορντ, όπου ανέλαβε το πόστο του προπονητή της ομάδας νέων, και αργότερα η Ουτρέχτη, όπου ανήκε στο προπονητικό τιμ της πρώτης ομάδας. Παράλληλα με αυτές τις θέσεις, ο Άνταμς εκτελούσε και χρέη σκάουτερ για την Άρσεναλ, παρακολουθώντας αγώνες σε Ολλανδία, Ιταλία και Γαλλία.

Το 2006 αποδέχθηκε την πρόταση της Πόρτσμουθ, και επέστρεψε στην πατρίδα του ως βοηθός του τότε προπονητή της ομάδας, Χάρι Ρέντναπ. Και όταν το 2008 ο Ρέντναπ άφησε την Πόρτσμουθ για χάρη της Τότεναμ, ο Άνταμς πήρε «προαγωγή», αρχικά ως υπηρεσιακός προπονητής, και τελικά σαν μόνιμος. Ωστόσο, τέσσερις μήνες αργότερα απολύθηκε, αφού σε 16 αγώνες στο «τιμόνι» της ομάδας, κατάφερε να αποσπάσει μόλις 10 βαθμούς.

Ο Τόνι Άνταμς, την εποχή που ήταν προπονητής στην Πόρτσμουθ

Μπορεί η προπονητική καριέρα του Τόνι Άνταμς μέχρι τώρα να μη σας γεμίζει το μάτι (και δικαίως), όμως σίγουρα θα μπορούσε να βρει μια αξιοπρεπή δουλειά σε κάποια αγγλική ομάδα, έστω και μετά το στραπάτσο της Πόρτσμουθ. Αλλά ο Άνταμς είχε άλλα, πιο μεγαλεπήβολα σχέδια…

Τον Μάιο του 2010, ο Άγγλος προπονητής υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την…Γκαμπάλα, μια ομάδα από το Αζερμπαϊτζάν! Εξηγώντας την απόφασή του, ο Άνταμς είπε: «Ήθελα ένα σχέδιο. Είμαι πολύ νέος για να αποσυρθώ. Αυτό (το σχέδιο) ήταν πολύ σπάνιο. Σκέφτηκα ότι θα ήταν καταπληκτικό να το δοκιμάσω. Μου έχουν δώσει απόλυτη ελευθερία, ώστε να χτίσω έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο, και δεν μπορείς να βρεις τέτοιες ευκαιρίες στην Αγγλία». Σε άλλη συνέντευξή του, είχε δηλώσει: «Θέλω αυτός να είναι ο «σύλλογος του Τόνι Άνταμς». Γνωρίζω την Ευρώπη, έχω δουλέψει στην Ολλανδία. Αυτό είναι διαφορετικό. Αυτός ο σύλλογος δεν έχει ιστορία. Ελπίζω να μπορέσουμε να χτίσουμε ιστορία.»

Περιχαρής μπροστά στο έμβλημα της Γκαμπάλα ο Τόνι Άνταμς

Το όνειρο του Άνταμς είναι σε τρία χρόνια να έχει μετατρέψει την Γκαμπάλα από μία ταπεινή μικρομεσαία ομάδα του Αζερμπαϊτζάν, σε διεκδικήτρια του τίτλου. Βέβαια, αυτό δεν είναι καθόλου έυκολο. Πρώτα απ’όλα, η Γκαμπάλα είναι η ομάδα με το δεύτερο μικρότερο γήπεδο στο πρωτάθλημα της χώρας, αφού το λιλιπούτειο στάδιο της πόλης χωράει μόλις 2.000 οπαδούς. Πώς να κάνεις πρωταθλητισμό σε τόσο μικρό γήπεδο; Είναι πρακτικά αδύνατον. Γι’αυτό και η διοίκηση της ομάδας σκοπεύει να το αναμορφώσει πλήρως, ώστε να αυξήσει τη χωρητικότητά του στους 14.000 οπαδούς. Επιπλέον, δεν έχει ιδιαίτερα καλούς παίκτες. Με εξαίρεση τον Τζαμαϊκανό επιθετικό Ντίον Μπάρτον (με πλούσια θητεία στα αγγλικά πρωταθλήματα) και τον Άγγλο μέσο Τέρι Κουκ (που προέρχεται από τα «φυτώρια» της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, οι άλλοι παίκτες της είναι μάλλον μέτριοι.

Πάντως, το ξεκίνημα του Άνταμς στην ομάδα δεν ήταν καθόλου καλό. Στα πρώτα τρία παιχνίδια, η Γκαμπάλα γνώρισε ισάριθμες ήττες, ενώ έπρεπε να φτάσει η 5η αγωνιστική για να πετύχει την πρώτη της νίκη, κόντρα στην Τουράν. Μετά και την 8η αγωνιστική, η Γκαμπάλα βρίσκεται στην 7η θέση της βαθμολογίας, με 10 βαθμούς. Σίγουρα, όμως, είναι νωρίς ακόμα για να κρίνουμε το έργο του Άνταμς.

Μένει να δούμε αν ο Άγγλος τεχνικός θα καταφέρει να πετύχει στο «στοίχημά» του για μία «Tony Adams FC», ή μετά από 2 χρόνια θα ακούει «Αζερμπαϊτζάν» και θα τρέχει…