Τρελοποδόσφαιρο


Ο Clássico dos Clássicos!!! by stokegeo
27/11/2010, 09:00
Filed under: Ομάδες

Μεθαύριο Δευτέρα, παίζουν Μπαρτσελόνα-Ρεάλ Μαδρίτης, στο απόλυτο ευρωπαϊκό ντέρμπυ. Κι εμείς εδώ στο Τρελοποδόσφαιρο αρπάξαμε την ευκαιρία για ν’ ασχοληθούμε με ένα… άλλο clásico, που έχει πάμπολλες ομοιότητες με πολλά (ευρωπαϊκά και μη) αντίστοιχά του, δεν είναι όμως σ’ εμάς τόσο γνωστό.

Κι αυτό το σούπερ ντέρμπυ είναι το Σπορτ Ρεσίφε-Νάουτσικο, και διεξάγεται στη Βραζιλία!

Το μεταξύ τους παιχνίδι είναι γνωστό ως Clássico dos Clássicos (Το Ντέρμπυ των Ντέρμπυ), και χωρίζει στα δυό την πόλη-κοινή έδρα των ομάδων, το Ρεσίφε. Λίγο υπερβολικός ο χαρακτηρισμός «ντέρμπυ των ντέρμπυ«, θα μπορούσε να σκεφτεί κάποιος. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Το σήμα της Νάουτσικο

Η Κλούμπι Νάουτσικο Καπιμπαρίμπε ιδρύθηκε το 1901. Όπως φαίνεται κι απ’ το όνομά της, άλλωστε (Náutico = ναυτικός), η ομάδα ασχολούνταν με θαλασσινά σπορ.

Η Σπορτ Ρεσίφε, απ’ την άλλη, «γεννήθηκε» το 1905. Πρώτος πρόεδρός της ήταν ο Γκιλιέρμε ντε Ακίνο Φονσέκα. Και αυτός, αλλά και τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ. ήταν τέως μέλη της… Νάουτσικο!!! Πώς είχε γίνει αυτό;

O Γκιλιέρμε ντε Ακίνο είχε ταξιδέψει στην Αγγλία, τη «μάνα» του ποδοσφαίρου. Εκεί είδε να παίζεται το σπορ. Γοητευμένος, αγόρασε εξοπλισμό και, επιστρέφοντας στη Βραζιλία, ζήτησε από τη Νάουτσικο να ιδρύσει ποδοσφαιρικό τμήμα ώστε να εξασκεί το άθλημα. Οι ιθύνοντες της τελευταίας, αρνήθηκαν!!!

Τέσσερα χρόνια αργότερα, με την εκλαϊκευση του ποδοσφαίρου στο Ρεσίφε, η Νάουτσικο ίδρυσε και τμήμα ποδοσφαιρικό… Ήταν όμως αργά! Είχε θρέψει στον κόρφο της το αυγό του φιδιού, τη Σπορτ Ρεσίφε! Η οποία είχε ιδρυθεί από όλους εκείνους που δεν άντεξαν τον… ελιτισμό, ίσως, της Νάουτσικο, και ίδρυσαν τη δική τους ομάδα.

Αυτή η εξέλιξη θυμίζει πολύ την ιστορία του μεγάλου ιταλικού ντέρμπυ

Το σήμα της Σπορτ Ρεσίφε

Μίλαν-Ίντερ. Οι «ροσονέρι» όταν ιδρύθηκαν απαγόρευαν τη συμμετοχή μη Ιταλών στο ρόστερ της ομάδας. Μη συμφωνώντας μ’ αυτό, ορισμένα στελέχη αποχώρησαν, και ίδρυσαν την Ίντερ (το όνομα της οποίας προέρχεται απ’ το Internazionale = «διεθνής«!!!).

Στις 25 Ιουλίου του 1909, διεξήχθη το πρώτο παιχνίδι μεταξύ Σπορτ Ρεσίφε και Νάουτσικο. Η Jornal Pequeno έγραφε την προηγουμένη: «Αύριο, στις 4 μ.μ. θα γίνει ο πολυαναμενόμενος αγώνας μεταξύ της Σπορτ Ρεσίφε και της Νάουτσικο, ύστερα από την πρόκληση που λίγες μέρες πριν έκανε η δεύτερη προς την πρώτη. Για παρθενική φορά θα αντιμετωπίσουν αυτοί οι δύο σημαντικοί σύλλογοι ο ένας τον άλλον και ως εκ τούτου είναι εύκολο να αξιολογηθεί το μεγάλο ενδιαφέρον που έχει ξυπνήσει στον αθλητικό κόσμο της περιοχής μας, ο οποίος συζητά το αποτέλεσμα της συνάντησης με ενθουσιασμό που όμοιός του δεν εμφανίστηκε ποτέ στο Περναμπούκο! (σ.σ. η πρωτεύουσα της επαρχίας όπου βρίσκεται το Ρεσίφε)». Περίπου 4.000 φίλαθλοι παρακολούθησαν τη Νάουτσικο να κατακτά τη νίκη σ’ εκείνο το παιχνίδι…

Το 1916, στο πλαίσιο του πολιτειακού πρωταθλήματος του Περναμπούκο, η Σπορτ πέτυχε την πρώτη μεγάλη νίκη της επί της «αιώνιας» αντιπάλου: 8-0! Η Νάουτσικο ανταπέδωσε το 1935, νικώντας με 8-1. Το παιχνίδι πάντως με τα περισσότερα γκολ και απ’ τις δύο ομάδες έγινε το 1947: Νάουτσικο-Σπορτ 7-3.

Ο Γκιλιέρμε ντε Ακίνο Φονσέκα

Λίγα μαθηματικά ακόμη: 495 ματς έχουν παίξει αντιμέτωπες οι δύο ομάδες. Από αυτά, 167 τα κέρδισε η Νάουτσικο, 193 η Σπορτ, και 135 έληξαν ισόπαλα.

Στις μέρες μας, βεβαίως, δε λείπουν τα σοβαρά επεισόδια μεταξύ των οπαδών των δύο ομάδων, όπως άλλωστε συμβαίνει κατά τη διάρκεια πολλών μεγάλων ντέρμπυ ανά τον κόσμο.

Από τη μια, λοιπόν, ο ελιτισμός. Από την άλλη, η αγνή αγάπη μερικών ανθρώπων για το αγαπημένο τους άθλημα, το ποδόσφαιρο. Η Νάουτσικο, επίσης, ανέκαθεν υποστηριζόταν από τα υψηλά κοινωνικά στρώματα του Ρεσίφε (θέλει άλλωστε πολλά χρήματα για να ασχολείσαι με τη θάλασσα, έτσι δεν είναι;…). Η Σπορτ, από την άλλη, ήταν και είναι ομάδα πιο κοντά στον απλό λαό. Εκεί, ουσιαστικά, βρίσκεται ο πυρήνας της μεγάλης αντιπαλότητας των δύο συλλόγων.

Εικόνα απ' το στάδιο ενώ το Νάουτσικο-Σπορτ 8-1 ήταν σε εξέλιξη

Αξίζει, τέλος, να πούμε, ότι το 1998 σημειώθηκε η μεγαλύτερη προσέλευση θεατών στην ιστορία του Clássico dos Clássicos: 80.203 φίλαθλοι παρακολούθησαν τον αγώνα στο Estádio do Arruda, έδρα της Σάντα Κρους (επίσης ομάδας του Ρεσίφε). Η Σπορτ νίκησε 2-0.



Η ομάδα με το όνομα-σιδηρόδρομο by The_Stranger
25/11/2010, 23:05
Filed under: Ονομασία ομάδων

Αναρωτηθήκατε ποτέ ποια είναι η ποδοσφαιρική ομάδα με το μεγαλύτερο όνομα στον κόσμο; Μάλλον όχι. Αλλά γι’αυτό είμαστε εμείς εδώ, για να λύνουμε τις απορίες που ποτέ δεν είχατε.

Θα μπορούσε, άραγε, να είναι η ισλανδική «Knattspyrnufélag Reykjavíkur», με 27 χαρακτήρες στο όνομά της; Όχι. Μήπως ο δικός μας «Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς» με 35 χαρακτήρες; Όχι. Μήπως καμία αφρικάνικη ομάδα με 50 χαρακτήρες; Ούτε. Η ομάδα που κατέχει αυτό το παράξενο ρεκόρ είναι η ολλανδική NAC Breda. Και μπορεί να μη σας γεμίζει το μάτι αυτό που βλέπετε, όμως το επίσημο όνομά της περιλαμβάνει συνολικά…85 χαρακτήρες!

Η NAC Breda ιδρύθηκε το 1912, όταν οι δύο τοπικές ομάδες της ολλανδικής πόλης Μπρέντα, ADVENDO και NOAD αποφάσισαν να συγχωνευτούν. Αποτέλεσμα της συγχώνευσης αυτής ήταν η NAC Breda, με το NAC να αναλύεται σε «NOAD ADVENDO Combinatie», δηλαδή «Ένωση NOAD ADVENDO». Ωστόσο, τα NOAD και ADVENDO, με τη σειρά τους, είναι αρχικά! Έτσι, το πλήρες όνομα της ομάδας είναι το εξής: «Nooit Ophuiden Altijd Doorgaan, Aangenaam Door Vermaek En Nuttig Door Ontspanning, Combinatie Breda»!

Και αφού κάναμε τον κόπο να αναλύσουμε τους 85 χαρακτήρες του ονόματός της, ας εξηγήσουμε και τι σημαίνουν όλα αυτά. Η μετάφραση έχει ως εξής: «Ποτέ μην τα παρατάς, πάντα να επιμένεις (NOAD), ευχάριστη για διασκέδαση και χρήσιμη για χαλάρωση (ADVENDO), ένωση (combinatie) Μπρέντα». Και βέβαια, εκτός από το μεγαλύτερο όνομα του κόσμου, η Μπρέντα έχει και ένα από τα πιο αλλοπρόσαλλα. Αλλά και χαριτωμένα.



Σέζαρ Πράτες by stokegeo
24/11/2010, 11:59
Filed under: Διάττοντες αστέρες

Πάμε στοίχημα ότι δε θυμάστε το σημερινό πρωταγωνιστή που θα σας παρουσιάσουμε στους Διάττοντες Αστέρες. Λογικό. Θα ήταν παράλογο όμως αν ήσασταν οπαδοί της Σπόρτινγκ Λισσαβώνας και δε θυμόσασταν τον Σέζαρ Πράτες! Για να κάνουμε λοιπόν μια αναδρομή στην καριέρα του Βραζιλιάνου άσου, μπας και τον θυμηθείτε καλύτερα.

Ο Σέζαρ Πράτες

Δεξιός μπακ με πολλές ικανότητες (και ειδικότητα στο να χτυπά επιδέξια τα φάουλ), ο Σέζαρ Πράτες αναδείχθηκε παίζοντας για την Ιντερνασιονάλ του Πόρτο Αλέγκρε. Οι εκεί εμφανίσεις του έθελξαν τους ανθρώπους της Ρεάλ Μαδρίτης, που τον έφεραν στους «μερένχες». Δεν πείθει, όμως.

Ανήκε στο ρόστερ των «ρεζερβών» της Ρεάλ απ’ το 1996 ως το 2000, και κάθε χρονιά δινόταν δανεικός και σε διαφορετική ομάδα (Βάσκο ντα Γκάμα, Κουριτσίμπα, Κορίνθιανς, Μποταφόγκο). Παίζει πολύ λίγο για τις ρεζέρβες της Ρεάλ, και τον Ιανουάριο του 2000 φεύγει (πάλι) δανεικός για τη Σπόρτινγκ Λισσαβώνας. Η μετακίνηση αυτή σημάδεψε την καριέρα του.

Με τη φανέλα των "λιονταριών" της Λισσαβώνας

Η έλευση του Πράτες στη Σπόρτινγκ σηματοδοτεί κάτι σπουδαίο: την κατάκτηση του πρώτου πρωταθλήματος από τα «λιοντάρια της Λισσαβώνας», μετά από μια «άνυδρη» περίοδο… 18 ετών!!! Οι Πορτογάλοι αποκτούν με κανονική μετεγγραφή το Βραζιλιάνο, που είχε βέβαια εντυπωσιάσει με τις εμφανίσεις του!

Τα επόμενα χρόνια είναι τα πιο ώριμα και μεστά στην καριέρα του άσου από την Αρατσίμπα. Παραμένει κάτοικος Ζοσέ Αλβαλάδε ως το 2003. Το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς, η τουρκική Γαλατάσαραϊ του προσφέρει γη και ύδωρ (ή αλλιώς ένα πλουσιοπάροχο συμβόλαιο), και τον πείθει να έλθει στην Τουρκία. Ήταν μια λάθος κίνηση.

Ως παίκτης της "Τσιμ Μπομ"

Ίσως οι φίλοι του Ολυμπιακού, σ’ αυτό το σημείο, να θυμήθηκαν τον Πράτες. Άλλωστε, ήλθε αντιμέτωπος των «ερυθρολεύκων» σε επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ, την περίοδο 2003/04, φορώντας τη φανέλα της Γαλατά. Όπως και να ‘χει, οι εμφανίσεις του στην Τουρκία είναι απογοητευτικές. Δεν προσαρμόστηκε ποτέ στα δεδομένα της νέας του ομάδας, και αμέσως φεύγει για τη Φιγκεϊρένσε.

Ήταν το 2004. Από εκείνο το χρονικό σημείο κι έπειτα, τον βρίσκουμε να αλλάζει ομάδα σχεδόν κάθε χρόνο! Έπαιξε διαδοχικά σε (σημειώστε): Μποταφόγκο, Λιβόρνο, Κιέβο, ξανά Φιγκεϊρένσε, Ατλέτσικο Μινέιρο, Πορτουγκέζα, Ζόινβιλ (σ.σ. βραζιλιάνικη), κι από φέτος αγωνίζεται στη Serie B της Βραζιλίας με τα χρώματα της Νάουτσικο Καπιμπαρίμπε.

Με τη φανέλα της Κιέβο Βερόνα

Κατά τη μακρά διαδρομή του στα γήπεδα, όπου έπαιξε σε κοντά 15 διαφορετικούς συλλόγους σε πέντε διαφορετικές χώρες, ο Σέζαρ Πράτες κατάφερε να κληθεί και στη Σελεσάο. Δύο φορές φόρεσε τη φανέλα της καλύτερης ομάδας του κόσμου.

Όσο για τρόπαια, κέρδισε αρκετά. Δύο πρωταθλήματα κι ένα Κύπελλο Πορτογαλίας, δύο πρωταθλήματα Βραζιλίας, καθώς και πολιτειακούς τίτλους στη «χώρα του καφέ».



Η ποδοσφαιρική εκεχειρία της Σάντος by The_Stranger
22/11/2010, 23:14
Filed under: Γεγονότα

Κατά την αρχαιότητα, όταν διεξάγονταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες παύονταν όλες οι εχθροπραξίες, κηρυσσόταν εκεχειρία και κανένας πόλεμος δεν μπορούσε να διεξαχθεί όσο κρατούσαν οι Αγώνες. Στη σύγχρονη εποχή, οι Ολυμπιακοί Αγώνες έχουν χάσει αυτήν την ιδιότητά τους, όμως πριν από 40 χρόνια ήταν το ποδόσφαιρο αυτό που κατάφερε έστω και για λίγο να σταματήσει έναν πόλεμο στην Αφρική.

Το 1969, το Βελγικό Κονγκό (το σημερινό Κονγκό) και το Γαλλικό Κονγκό (σήμερα Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και παλιότερα Ζαΐρ), δύο κράτη απαλλαγμένα πια από τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες, βρίσκονταν σε εμφύλιο πόλεμο. Και εν μέσω αυτού του πολέμου, τον Ιανουάριο του 1969, ποιος νομίζετε ότι έφτασε στο αεροδρόμιο της Κινσάσα (πρωτεύουσαν του Βελγικού Κονγκό); Η αποστολή της θρυλικής Σάντος, της ομάδας του Πελέ, για να παίξει ένα παιχνίδι στην Μπραζαβίλ με την εθνική ομάδα του Γαλλικού Κονγκό!

Αν και οι Βραζιλιάνοι είχαν αποβιβαστεί στην πρωτεύουσα του «εχθρού», το Βελγικό Κονγκό δεν εμπόδισε τη διεξαγωγή του παιχνιδιού. Η Σάντος ταξίδεψε από την Κινσάσα στην Μπραζαβίλ και αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα του Γαλλικού Κονγκό, την οποία νίκησε με 3-2. Ωστόσο, προτού οι Βραζιλιάνοι επιστρέψουν στη χώρα τους, οι υπεύθυνοι του Βελγικού Κονγκό απαίτησαν η Σάντος να αγωνιστεί και κόντρα στη δική τους εθνική ομάδα. Πράγματι, δύο μέρες αργότερα η Σάντος ταξίδεψε στην Κινσάσα και έπαιξε και κόντρα στο Βελγικό Κονγκό, νικώντας το με 2-0. Στην Κινσάσα η Σάντος έμεινε ακόμα δύο μέρες και αγωνίστηκε και εναντίον μίας τοπικής ομάδας, της Λέοπαρντς, από την οποία και ηττήθηκε με 0-2, πριν οι παίκτες της Σάντος επιστρέψουν στην πατρίδα τους, σώοι και αβλαβείς.

Μία εβδομάδα έμεινε στην περιοχή του Κονγκό η Σάντος, και εκείνη την εβδομάδα τα δύο κράτη έπαυσαν τις εχθροπραξίες, για χάρη του ποδοσφαίρου. Μπορεί μετά να συνεχίστηκαν, και τα δύο κράτη ακόμα και σήμερα να έχουν ανεπίλυτες διαφορές, αλλά το κατόρθωμα της Σάντος παραμένει συγκλονιστικό.

Ποδοσφαιρική εκεχειρία

Κατά την αρχαιότητα, όταν διεξάγονταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες παύονταν όλες οι

εχθροπραξίες, κηρυσσόταν εκεχειρία και κανένας πόλεμος δεν μπορούσε να

διεξαχθεί όσο κρατούσαν οι Αγώνες. Στη σύγχρονη εποχή, οι Ολυμπιακοί Αγώνες

έχουν χάσει αυτήν την ιδιότητά τους, όμως πριν από 40 χρόνια ήταν το ποδόσφαιρο

αυτό που κατάφερε έστω και για λίγο να σταματήσει έναν πόλεμο στην Αφρική.

Το 1969, το Βελγικό Κονγκό (το σημερινό Κονγκό) και το Γαλλικό Κονγκό (σήμερα

Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και παλιότερα Ζαΐρ), δύο κράτη απαλλαγμένα πια από

τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες, βρίσκονταν σε εμφύλιο πόλεμο. Και εν μέσω αυτού

του πολέμου, τον Ιανουάριο του 1969, ποιος νομίζετε ότι έφτασε στο αεροδρόμιο

της Κινσάσα (πρωτεύουσαν του Βελγικού Κονγκό); Η αποστολή της θρυλικής Σάντος,

της ομάδας του Πελέ, για να παίξει ένα παιχνίδι στην Μπραζαβίλ με την εθνική

ομάδα του Γαλλικού Κονγκό!

Αν και οι Βραζιλιάνοι είχαν αποβιβαστεί στην πρωτεύουσα του «εχθρού», το

Βελγικό Κονγκό δεν εμπόδισε τη διεξαγωγή του παιχνιδιού. Η Σάντος ταξίδεψε από

την Κινσάσα στην Μπραζαβίλ και αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα του Γαλλικού

Κονγκό, την οποία νίκησε με 3-2. Ωστόσο, προτού οι Βραζιλιάνοι επιστρέψουν στη

χώρα τους, οι υπεύθυνοι του Βελγικού Κονγκό απαίτησαν η Σάντος να αγωνιστεί και

κόντρα στη δική τους εθνική ομάδα. Πράγματι, δύο μέρες αργότερα η Σάντος

ταξίδεψε στην Κινσάσα και έπαιξε και κόντρα στο Βελγικό Κονγκό, νικώντας το με

2-0. Στην Κινσάσα η Σάντος έμεινε ακόμα δύο μέρες και αγωνίστηκε και εναντίον

μίας τοπικής ομάδας, της Λέοπαρντς, από την οποία και ηττήθηκε με 0-2, πριν οι

παίκτες της Σάντος επιστρέψουν στην πατρίδα τους, σώοι και αβλαβείς.

Μία εβδομάδα έμεινε στην περιοχή του Κονγκό η Σάντος, και εκείνη την εβδομάδα

τα δύο κράτη έπαυσαν τις εχθροπραξίες, για χάρη του ποδοσφαίρου. Μπορεί μετά να

συνεχίστηκαν, και τα δύο κράτη ακόμα και σήμερα να έχουν ανεπίλυτες διαφορές,

αλλά το κατόρθωμα της Σάντος παραμένει συγκλονιστικό.



Ο ρέκορντμαν Μίρκο Γιόζιτς! by stokegeo
21/11/2010, 21:24
Filed under: Προπονητές

Ρίξτε μια ματιά στη μεγάλη λίστα των προπονητών και των ομάδων που κατέκτησαν τον πιο επίζηλο τίτλο του ποδοσφαίρου της Λατινικής Αμερικής: το Κόπα Λιμπερταδόρες! Όλοι οι τεχνικοί είναι Λατινοαμερικάνοι, και όλες οι ομάδες προέρχονται από τη Βραζιλία, την Αργεντινή, την Κολομβία ή την Παραγουάη, τις «μεγάλες δυνάμεις» της Νοτίου Αμερικής. Όλοι/όλες; Όχι!!!

Η μοναδική (μα και τόσο ενδιαφέρουσα) «παραφωνία» σ’ αυτό τον κατάλογο βρίσκεται αν κοιτάξετε τη νικήτρια του Κυπέλλου του 1991: για πρώτη και μοναδική (ως τώρα) φορά στην ιστορία, μια ομάδα από τη Χιλή, η Κόλο Κόλο εν προκειμένω, κέρδισε το τρόπαιο – καθοδηγούμενη από μη Λατινοαμερικάνο προπονητή (κάτι που επίσης σημειώθηκε για πρώτη και μοναδική ιστορικά φορά), τον Κροάτη Μίρκο Γιόζιτς!!!

Ο Μίρκο Γιόζιτς

Αν αναρωτιέστε πώς ο γεννημένος το 1940 στο Τρίλι Γιόζιτς βρέθηκε στη Χιλή, θα σας απαντήσουμε ότι κάθε άλλο παρά άγνωστη τού ήταν η χώρα… Βλέπετε, το 1987, στο έδαφός της είχε κερδίσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων με την εθνική της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, έχοντας υπό τις οδηγίες του ποδοσφαιριστές όπως ο Νταβόρ Σούκερ, o Πρέντραγκ Μιγιάτοβιτς, ο Ιγκόρ Στίματς, ο Ρόμπερτ Προσινέτσκι και ο Ζβόνιμιρ Μπόμπαν!!!

Δύο χρόνια μετά, ο Κροάτης τεχνικός γύρισε πίσω στη Χιλή για να κοουτσάρει την Κόλο Κόλο. Κατέκτησε μαζί της τρεις τίτλους πρωταθλήματος και ένα Κυπέλλου. Η πιο μεγάλη στιγμή του όμως στον πάγκο της «αιώνιας πρωταθλήτριας» (όπως είναι το παρατσούκλι της χιλιανής ομάδας), ήταν αναμφίβολα εκείνη που έλαβε χώρα στις 5 Ιουνίου 1991.

Έχοντας αποκλείσει (κατά σειρά) στα νοκ-άουτ τις Ουνιβερσιτάριο (Περού, 2-1, 0-0), Νασιονάλ (Ουρουγουάη, 4-0, 0-2), Μπόκα Τζούνιορς (Αργεντινή, 0-1, 3-1), η Κόλο Κόλο τέθηκε αντιμέτωπη στον τελικό της παραγουανής Ολίμπια Ασουνσιόν, που τύγχανε να είναι και η κάτοχος του τίτλου!!!

Το πρώτο παιχνίδι (29/5/91), στην πρωτεύουσα της Παραγουάης, παρακολούθησε ένα ενθουσιώδες κοινό 48.000 φιλάθλων. Η Κόλο Κόλο άντεξε. Ο αγώνας τελείωσε 0-0.

Στη ρεβάνς του Σαντιάγκο, μόλις στο 12′ ο Λουίς Πέρες έδωσε το προβάδισμα στους γηπεδούχους. Επτά λεπτά αργότερα, ο ίδιος παίκτης διπλασίασε τα τέρματα της Κόλο Κόλο. Στο 84′, ο Λεονέλ Ερέρα έδωσε τη χαριστική βολή στους Παραγουανούς: 3-0, και 66.517 οπαδοί της «αιώνιας πρωταθλήτριας» παραληρούσαν! Η ομάδα τους έφερνε για πρώτη φορά στην ιστορία το Κόπα Λιμπερταδόρες στη Χιλή!!!

Η Κόλο Κόλο, νικήτρια του Κόπα Λιμπερταδόρες του '91!!!

Η τεράστια αυτή επιτυχία έδωσε το δικαίωμα στην Κόλο Κόλο να αγωνιστεί και στον τελικό του Διηπειρωτικού Κυπέλλου, στο Τόκυο! Αντίπαλός της, μια ομάδα που την ίδια χρονιά είχε συνταράξει τη δική της ήπειρο κερδίζοντας το Κύπελλο Πρωταθλητριών – ο Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου! Οι Γιουγκοσλάβοι επικράτησαν των Χιλιανών με 3-0 (δύο γκολ ο Γιούγκοβιτς και ένα ο Πάντσεφ).

Λίγες πληροφορίες ακόμη για το Μίρκο Γιόζιτς. Μετά τα απίθανα αυτά επιτεύγματά του με την Κόλο Κόλο, κοουτσάρισε και την εθνική ομάδα της Χιλής. Δούλεψε επίσης στις Αμέρικα (Μεξικού), Νιούελς (Αργεντινής), Χάιντουκ (Κροατίας), Αλ Χιλάλ (Σ. Αραβίας), Σπόρτινγκ Λισαβώνας (Πορτογαλίας), ενώ βρέθηκε στην τεχνική ηγεσία της εθνικής Κροατίας στο Μουντιάλ του 2002 σε Κορέα-Ιαπωνία. Εργάστηκε κατόπιν και στις ακαδημίες της Δυναμό Ζάγκρεμπ.

Ό,τι και να καταφέρει από εδώ και πέρα ο 70χρονος Κροάτης, πάντως, στη Χιλή (θα) πίνουν (δια παντός) νερό στο όνομά του, αφού κατάφερε να αλλάξει το ρου της ποδοσφαιρικής ιστορίας της χώρας, χάρη σ’ εκείνη την επική κατάκτηση του Κόπα Λιμπερταδόρες του 1991!!!



Ραϊμόντ φαν ντερ Χάου by stokegeo
17/11/2010, 10:15
Filed under: Διάττοντες αστέρες

Κάθε πρωί στην προπόνηση της ολλανδικής Βίτεσε, οι γκολκίπερς Ματέι Ντέλατς, Σεμπάστιααν φαν ντερ Σμαν και Ελόι Ρόομ έχουν την τύχη να δουλεύουν με έναν… πρωταθλητή Ευρώπης (έστω και «παγκίτη»)! Το Ραϊμόντ φαν ντερ Χάου, τον Ολλανδό πορτιέρο (μεταξύ άλλων) των Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Γουέστ Χαμ, Βίτεσε! Την ιστορία του οποίου θα θυμηθούμε σήμερα στους Διάττοντες Αστέρες!!!

Ο Ραϊμόντ φαν ντερ Χάου

Αυτή είναι η σημερινή απασχόληση του έμπειρου, αν μη τι άλλο, παλαίμαχου πορτιέρο: προπονητής τερματοφυλάκων στη Βίτεσε. Είχε ξαναδουλέψει στο ίδιο πόστο, αλλά στην αγγλική Σάντερλαντ (2007-09), προτού αποφασίσει να γυρίσει πίσω στην πατρίδα του και να εργαστεί για την ομάδα που, ουσιαστικά, του έδωσε την ευκαιρία να καθιερωθεί σε υψηλό επίπεδο.

Ο Ραϊμόντ φαν ντερ Χάου γεννήθηκε το 1963 στο Όλντενζααλ, κοντά στα ολλανδο-γερμανικά σύνορα. Το 1985 υπερασπίστηκε για πρώτη φορά τα δοκάρια της Γκόου Αχέντ Ιγκλς, προερχόμενος από τις ακαδημίες της. Μάλιστα, για λίγους μήνες μόνο δεν πρόλαβε να παίξει συμπαίκτης με έναν από τους πιο γνωστούς αριστερούς εξτρέμ που ανέδειξε η ομάδα, διότι ο τελευταίος πήρε μετεγγραφή πριν πρωτοαγωνιστεί ο φαν ντερ Χάου: ο αριστερός εκείνος εξτρέμ ονομαζόταν… Χενκ τεν Κάτε!!!

Οι Γκόου Αχέντ Ιγκλς κάθε σεζόν πάλευαν για να σωθούν από τον υποβιβασμό, το 1987 όμως δεν τα καταφέρνουν. Ο φαν ντερ Χάου, μόνιμα πλέον κάτω απ’ τα δοκάρια τους, φορά τη φανέλα τους ως το 1988, όταν και επιλέγει να συνεχίσει στην (επίσης Β’ κατηγορίας τότε) Βίτεσε Άρνεμ.

Μ’ αυτόν κάτω απ’ τα δοκάρια της, η κιτρινόμαυρη ομάδα κερδίζει την άνοδο στην Eredivisie (ύστερα από εννέα σεζόν!), ενώ τα επόμενα χρόνια φτάνει στον τελικό του Κυπέλλου Ολλανδίας (1990), ενώ παράλληλα καταφέρνει να βγει και στην Ευρώπη (Κύπελλο ΟΥΕΦΑ) για πρώτη φορά στην ιστορία της! Ο φαν ντερ Χάου είναι από τους βασικούς πρωταγωνιστές εκείνων των σπουδαίων επιτυχιών.

Ο φαν ντερ Χάου μένει στην ομάδα ως τα 33 του, το 1996. Αν και… «ηλικιωμένος» (ποδοσφαιρικά), όμως, καταφέρνει να πετύχει μια μετεγγραφή που θα τη ζήλευαν πολλοί συνάδελφοί του: υπογράφει στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, και γίνεται το back-up του μεγάλου Πέτερ Σμάηχελ!

Με τα χρώματα της Γιουνάιτεντ

Στο «Όλντ Τράφορντ» κάνει μερικά πολύ καλά παιχνίδια. Πάντα, όμως, παραμένει στη «σκιά» του Σμάηχελ. Ακόμη κι έτσι, με την τεράστια εμπειρία του, όποτε του ζητάται είναι έτοιμος και προσφέρει. Μάλιστα, την περίοδο 1999-00 (λόγω της… βλαβερής για την ομάδα παρουσίας του Μαρκ Μπόσνιτς στην εστία!) παίζει πάρα πολλά παιχνίδια – τόσα, ώστε να μπορέσει να πάρει και το… μετάλλιό του, όταν η Γιουνάιτεντ στο τέλος της περιόδου στέφθηκε πρωταθλήτρια!

Ακολούθως (κι ενώ είχε χρηματίσει για λίγο και προπονητής τερματοφυλάκων στους «κόκκινους» διαβόλους», ενώ έγινε το 2002 και ο γηραιότερος ποδοσφαιριστής που έπαιξε σε αγώνα τους μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο!), το 2002 μετακινείται στη Γουέστ Χαμ. Δεν έπαιξε ούτε ένα ματς με τη φανέλα των «Σφυριών». Η ομάδα υποβιβάζεται, και ο Ολλανδός το 2003 επιστρέφει στη χώρα του για χάρη της Βάαλβαϊκ.

Αγωνίστηκε μόνο μια φορά με την κιτρινομπλέ φανέλα της ομάδας, και το 2004 μετακινείται στην Άπελντορν. Ο πλούτος της εμπειρίας του αξιοποιείται από την ομάδα, και ο φαν ντερ Χάου έλαβε μέρος σε 100 αγώνες της. Σκοράροντας μάλιστα κι ένα γκολ, το πρώτο και τελευταίο της καριέρας του, ευστοχώντας σε ένα πέναλτυ κατά τη διάρκεια του τελευταίου αγώνα της πολύχρονης σταδιοδρομίας του. Το 2007, στα 44 του χρόνια, κρεμά τα γάντια του.

Ο φαν ντερ Χάου σήμερα, ως προπονητής τερματοφυλάκων της Βίτεσε

Ο 47χρονος παλαίμαχος άσος δε χρίστηκε ποτέ διεθνής με την εθνική Ολλανδίας. Κατέκτησε τέσσερα πρωταθλήματα κι ένα Κύπελλο Αγγλίας, καθώς και το Τσάμπιονς Λιγκ το ’99!!!



Το…έπαθλο του Ίαν Λι by The_Stranger
15/11/2010, 21:25
Filed under: Παίκτες

Για μία καλή εμφάνιση, ένας ποδοσφαιριστής μπορεί να ανταμειφθεί με ένα ρεπό, ένα επιπλέον μπόνους ή, σε ειδικές περιπτώσεις, με κάποιο έπαθλο. Ο Ίαν Λι, όμως, μπορεί να υπερηφανεύεται ότι κέρδισε, έστω και προσωρινά, ένα ιδιαίτερα πρωτότυπο «έπαθλο».

Στις 7 Ιανουαρίου του 1984 συνέβη μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου: Η Μπόρνμουθ, ομάδα τρίτης κατηγορίας (και μάλιστα από τις τελευταίες στη βαθμολογία), νίκησε με 2-0 την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αποκλείοντάς την από την συνέχεια του αγγλικού Κυπέλλου, το οποίο οι Μπέμπηδες είχαν κατακτήσει την περασμένη χρονιά! Όπως ήταν φυσικό, οι παίκτες της Μπόρνμουθ πανηγύρισαν έξαλλα αυτήν την απρόσμενη νίκη. Ένας από αυτούς, όμως, είχε κι έναν λόγο παραπάνω.

Την ημέρα πριν το παιχνίδι, ο προπονητής της Μπόρνμουθ, Χάρι Ρέντναπ (ναι, ο γνωστός Χάρι Ρέντναπ, που τώρα είναι τεχνικός της Τότεναμ, αλλά τότε ήταν στο ξεκίνημα της προπονητικής του καριέρας), πήγε την ομάδα σε ένα τοπικό μαγαζί για φαγητό. Ο γκολκίπερ της ομάδας, Ίαν Λι, παρήγγειλε πίτσα, και ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού υποσχέθηκε στον Λι ότι, αν κρατούσε ανέπαφη την εστία του στο παιχνίδι με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, θα του πρόσφερε δωρεάν πίτσες για το υπόλοιπο της ζωής του! Και, όπως ήδη καταλάβατε, ο Λι όντως δεν δέχτηκε γκολ από τη Γιουνάιτεντ, κι έτσι κέρδισε αυτό το σπάνιο «έπαθλο»!

(μεταξύ μας, κι εγώ αν είχα ένα τέτοιο κίνητρο, δεν θα δεχόμουν γκολ ακόμα κι αν έπαιζα μόνος μου κόντρα στη μικτή κόσμου!)

Ωστόσο, η ιστορία μας δεν τελειώνει εδώ. Ο ιδιοκτήτης όντως τήρησε το λόγο του και πρόσφερε δωρεάν πίτσες στον Λι. Όμως, οι πίτσες δεν έκαναν καλό στη φυσική κατάσταση του τερματοφυλακα της Μπόρνμουθ, κι έτσι έναν χρόνο αργότερα, ο Χάρι Ρέντναπ αγόρασε το μαγαζί και του ανακοίνωσε ότι η ιδιοκτησία του μαγαζιού είχε αλλάξει και η συμφωνία για τις δωρεάν πίτσες δεν ίσχυε πια! Λίγους μήνες αργότερα, ο Λι έφυγε από την Μπόρνμουθ και, μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την ερασιτεχνική Μπάσλι, κατέληξε στην Χάμρουν Σπάρτανς της Μάλτας, όπου και έκλεισε την καριέρα του το 1992.

Δυστυχώς, δεν μάθαμε ποτέ αν κατάφερε να κλείσει κάποια συμφωνία με καμιά μαλτέζικη πιτσαρία, ώστε να του προμηθεύει δωρεάν πίτσες. Αλλά για να έμεινε εκεί για 6 ολόκληρα χρόνια, κάτι θα του πρόσφεραν παραπάνω.