Τρελοποδόσφαιρο


Παίζοντας καθαρά τον αντίπαλο! by stokegeo
29/12/2010, 07:00
Filed under: Γεγονότα

Στο ποδόσφαιρο των ημερών μας όλο και συχνότερα ακούμε τη φράση «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Τα ρόστερ των ομάδων βρίθουν παικτών… καμικάζι, έτοιμων να πετσοκόψουν τον αντίπαλο, πολλές φορές με τον πιο απροκάλυπτο και προκλητικό τρόπο, προκειμένου η ομάδα να μη φάει γκολ.

Έτσι, μόνο ευχάριστα συναισθήματα μπορεί να προκαλέσει η ιστορία που σήμερα θα σας διηγηθούμε στο Τρελοποδόσφαιρο. Μια ιστορία, που αφορά στο πώς μια ομάδα μπορεί να φτάσει σε μια μεγάλη νίκη, να ευχαριστήσει τους οπαδούς της, έχοντας παράλληλα παίξει σωστά και τίμια την αντίπαλό της.

Ήταν 3 Ιανουαρίου του 1998, ημέρα Σάββατο. Στο Φίλμπερτ Στριτ, η γηπεδούχος Λέστερ Σίτυ (ομάδα τότε της Πρέμιερ Λιγκ) αντιμετώπιζε τη Νορθάμπτον. Το ματς γινόταν στο πλαίσιο του 3ου γύρου του Κυπέλλου Αγγλίας.

Kαι, σ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα, οι παίκτες της Λέστερ δεν έκαναν ούτε ένα φάουλ στους αντιπάλους τους! Κανένα απολύτως! Τους έπαιξαν πάρα πολύ καθαρά. Και έφτασαν τίμια και δίκαια στη νίκη-πρόκριση (σ.σ. 4-0) στον επόμενο γύρο.

Είναι αναμφίβολα εντυπωσιακό! Μια ομάδα να μην υποπίπτει σε κανένα (μα κανένα) φάουλ; Και να νικά τόσο επιβλητικά; Δεν ξέρουμε, μπορεί η Νορθάμπτον να ήταν πολύ… κακή στο ματς εκείνο!!! Όσο κακή κι αν ήταν, όμως, δε μειώνει σε τίποτα το αξεπέραστο πραγματικά κατόρθωμα (ορισμό του καθαρού παιχνιδιού) των παικτών της Λέστερ.

Τα γκολ για τις «αλεπούδες» σημείωσαν οι Μάρσαλ (17’), Πάρκερ (26’, πέν.), Σάβατζ (53’), Κόττι (58’), ενώπιον 20.608 φιλάθλων.

Στην ενδεκάδα των γηπεδούχων σ’ εκείνο τον αγώνα βρίσκουμε μερικά από τα πιο σπουδαία ονόματα της σύγχρονης ιστορίας τους: τον Αμερικανό γκολκίπερ Κέισι Κέλερ, τον Σουηδό στόπερ Πόντους Κόμαρκ, τον Τούρκο Μούτσι Ίζετ, τον Βορειοϊρλανδό Νιλ Λένον, τον Ουαλό Ρόμπι Σάβατζ, και τον (νέο και φέρελπι, τότε) Εμίλ Χέσκι. Στην άκρη του πάγκου τις οδηγίες έδινε ο εξαιρετικός Μάρτιν Ο’ Νιλ.

Και, ένα μήνα μετά το ματς με τη Νορθάμπτον, συμπαίκτης όλων αυτών των άσων θα γινόταν ο Θοδωρής Ζαγοράκης, προερχόμενος από τον ΠΑΟΚ…

Advertisements


Ο Άη-Βασίλης παίζει μπάλα! by The_Stranger
26/12/2010, 23:36
Filed under: Ομάδες

Μέρες που είναι, ας ασχοληθούμε με ένα χριστουγεννιάτικο θέμα. Υπάρχει, λοιπόν, κάπου στον κόσμο μία ποδοσφαιρική ομάδα που μπορεί αναμφίβολα να χαρακτηριστεί «η πιο χριστουγεννιάτικη ομάδα του κόσμου»!

Πρόκειται για την FC Santa Claus, μια ομάδα που έχει την έδρα της στο Ροβανιέμι της Φινλανδίας, την πόλη στην οποία θα βρει κανείς και το περίφημο χωριό του Άη Βασίλη. Στο έμβλημα της ομάδας δεσπόζει, φυσικά…ο Άγιος Βασίλης, ενώ τα χρώματά της είναι (προφανώς) το κόκκινο και το λευκό!

Το έμβλημα της FC Santa Claus

Η ομάδα ιδρύθηκε το 1993, όταν συγχωνεύτηκαν δύο τοπικές ομάδες του Ροβανιέμι, οι Ροβανιέμεν Ρέιπας και Ροβανιέμεν Λάπι. Αγωνίστηκε στην τρίτη κατηγορία της Φινλανδίας μέχρι το 2000, όταν και υποβιβάστηκε στην τέταρτη κατηγορία. Επέστρεψε στην τρίτη κατηγορία το 2009, και φέτος, μετά από μία εξαιρετική χρονιά, τερμάτισε πρώτη στον όμιλό της και κέρδισε την άνοδό της στη δεύτερη κατηγορία!

Στιγμιότυπο από παλιότερο αγώνα της Santa

Πέρα από τις επιδόσεις τους εντός του γηπέδου, οι παίκτες της FC Santa Claus (ή απλά «Santa», όπως είναι το χαϊδευτικό της), σαν σύγχρονοι αγιοβασίληδες, «θέλουν να δημιουργήσουν ένα καλύτερο αύριο», όπως μπορεί να διαβάσει κανείς στη σελίδα της ομάδας στο Facebook (http://www.facebook.com/group.php?gid=59168238263). Γι’αυτό και η Santa συμμετείχε ενεργά στις δραστηριότητες της UNICEF στο Ροβανιέμι, το οποίο είχε ανακηρύξει επίσημο συνεργάτη της για το 2010.

Μπορεί άραγε να πάρει κάποιος στα σοβαρά μία ποδοσφαιρική ομάδα που μοστράρει τον Άη-Βασίλη στο έμβλημά της; Απ’ό,τι φαίνεται, ναι. Με την άνοδό της στη δεύτερη κατηγορία της Φινλανδίας, η Santa ουσιαστικά συγκαταλέγεται στις καλύτερες ομάδες της χώρας. Ποιος λέει «χο, χο, χο» τώρα;

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα στείλετε ένα γράμμα στον Άγιο Βασίλη, μαζί με τα δώρα που επιθυμείτε, γράψτε στο τέλος κι ένα «καλή επιτυχία στην ομάδα». Θα καταλάβει αυτός…



Σεμπάστιαν Ντάισλερ by stokegeo
24/12/2010, 10:10
Filed under: Διάττοντες αστέρες

Στο αποκορύφωμα της δόξας του, όλος ο κόσμος ήταν δικός του. Ο Γερμανός Σεμπάστιαν Ντάισλερ όμως, ένα από τα μεγαλύτερα (αν όχι το μεγαλύτερο, κατά πολλούς) ταλέντα του σύγχρονου γερμανικού ποδοσφαίρου, δεν κατάφερε ποτέ να δικαιώσει όλους όσους πίστεψαν στην αδιαμφισβήτητη, τεράστια ποιότητά του. Οι σημερινοί Διάττοντες Αστέρες είναι αφιερωμένοι σ’ αυτό τον εξαιρετικό ποδοσφαιριστή, που η κακή του τύχη, και μόνο αυτή, στάθηκε ικανή να κάνει ό,τι δεν κατάφεραν δεκάδες αμυντικοί: να ανακόψει το Σεμπάστιαν Ντάισλερ!!!

Ο Σεμπάστιαν Ντάισλερ

Ο 30χρονος σήμερα μεσοεπιθετικός γεννήθηκε στο Λέραχ. Μόλις στα έξι του, εντάσσεται στην Τούρμριγκεν. Στα 15 του, τον ανακαλύπτουν οι σκάουτερ της Γκλάντμπαχ, και τον εντάσσουν στις υποδομές των Fohlen. Το 1998, έρχεται η στιγμή που προωθείται στην πρώτη ομάδα. Είναι πια επαγγελματίας. Παίζει μια σεζόν με την ομάδα, και όλοι βλέπουν τι ακατέργαστο διαμάντι βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο!!! Η Γκλάντμπαχ υποβιβάζεται, αλλά ο Ντάισλερ κερδίζει, στα 19 του, μια ζηλευτή μετεγγραφή στη Χέρτα Βερολίνου!

Με το που πατά το πόδι του στην ομάδα, απασχολεί τους πάντες με τις ικανότητές του. Άψογος τεχνίτης, πανέξυπνος ποδοσφαιριστής, με τρομερή αίσθηση του χώρου και με άριστες μεταβιβάσεις. Παρότι ένας σοβαρός τραυματισμός στους συνδέσμους τον κρατά πίσω, εκείνος εντυπωσιάζει. Τότε δε μπορούσε ακόμη να το φανταστεί, αλλά τα «γυάλινα πόδια» του θα αποδεικνύονταν τελικά η αχίλλειος πτέρνα του… Λίγο πριν αφήσει τη Χέρτα για τη Μπάγερν (με την οποία συμφώνησε το 2002, κάτι που κράτησε μυστικό από τους οπαδούς της ομάδας που τον λάτρευαν), παθαίνει σοβαρή ζημιά στο γόνατό του.

Με τη φανέλα της Χέρτα και... αυτόγραφο!

Στους Βαυαρούς αγωνίστηκε από το 2002 ως το 2007, και με τη φανέλα τους αποσύρθηκε από τα γήπεδα στα 27 του χρόνια!!! Οι, σε εκνευριστικό βαθμό συχνοί, τραυματισμοί του τον θέτουν διαρκώς εκτός μάχης. Δε μπορεί να προσφέρει όσα μπορεί. Σε τεσσεράμισι σεζόν στο Μόναχο, παίζει μόλις 62 φορές. Χάνει το Μουντιάλ της χώρας του (2006) λόγω τραυματισμού. Δε γίνεται ποτέ βασικός στη Μπάγερν (ακόμη κι όταν έφυγε ο Μίχαελ Μπάλακ για την Τσέλσι το 2005).

Παράλληλα, κάνει την εμφάνισή του στη ζωή του κι ένα ακόμη τρομερό πρόβλημα: η κατάθλιψη. Ο Ντάισλερ, ανίκανος να διαχειριστεί την πίεση που δεχόταν στη Μπάγερν (λόγω των προσδοκιών προς το πρόσωπό του), αναγκάστηκε να μπει ως και στο νοσοκομείο (2003). Επανεντάχθηκε στην ομάδα, αλλά λίγο καιρό αργότερα χρειάστηκε εκ νέου επίβλεψη ψυχιάτρων.

Μια... συνηθισμένη πόζα στην καριέρα του Ντάισλερ

Κουρασμένος, δίχως άλλες αντοχές, δίχως εμπιστοσύνη στο εύθραυστό του γόνατο, αποφασίζει να βάλει τέλος στο μαρτύριό του. Ανακοινώνει ότι αποσύρεται οριστικά από την ενεργό δράση, παρότι το συμβόλαιό του με τη Μπάγερν «έτρεχε» ως το 2009. Είχε προλάβει ν’ αγωνιστεί 36 φορές με την εθνική Γερμανίας, σημειώνοντας και 3 γκολ. Συμμετείχε στο Euro 2000 και στο Confederations Cup του 2003.

O Ντάισλερ την ημέρα που ανακοίνωσε ότι αποσύρεται. Δίπλα του, ο τεχνικός διευθυντής της Μπάγερν, Ούλι Χένες.

Έκτοτε, ο Ντάισλερ αποσύρθηκε απ’ τη δημόσια ζωή. Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Οι φήμες έλεγαν ότι… έγινε συγγραφέας! Και, το 2009, επιβεβαιώθηκαν. Ο πιο προικισμένος, αλλά και κακότυχος, ποδοσφαιριστής που έβγαλε το σύγχρονο γερμανικό ποδόσφαιρο (λένε αρκετοί) εξέδωσε βιβλίο με την αυτοβιογραφία του. Ο τίτλος του έργου, συμβολικός: «Επιστροφή στη ζωή«…

Το εξώφυλλο του βιβλίου του Ντάισλερ

Ο Σεμπάστιαν Ντάισλερ αναδείχθηκε τρεις φορές πρωταθλητής κι ισάριθμες Κυπελλούχος Γερμανίας. Όλες, με τη Μπάγερν.



«Ντοπάρισα την Άρσεναλ» by The_Stranger
22/12/2010, 20:59
Filed under: Γεγονότα

Πολλοί πιστεύουν ότι η χρήση αναβολικών ουσιών στο ποδόσφαιρο είναι σχετικά πρόσφατο «φρούτο», μία εφεύρεση που εξυπηρετεί τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που κρύβονται πίσω από το άθλημα. Κι όμως, όπως θα μάθουμε σήμερα, η υπόθεση «ντόπινγκ» ξεκινάει πολύ, πολύ παλιότερα.

Τον Ιανουάριο του 1925, η Άρσεναλ δεν ήταν η γνωστή ποδοσφαιρική δύναμη που ειναι σήμερα, αλλά μία μικρομεσαία αγγλική ομάδα χωρίς κανέναν τίτλο στο παλμαρέ της. Την προηγούμενη χρονιά είχε τερματίσει μόλις στην 19η θέση της βαθμολογίας στην πρώτη κατηγορία, και συνέχιζε τις «χαμηλές πτήσεις» και τη χρονιά 1924-25.

Σε εκείνο το χρονικό σημείο, πριν από ένα παιχνίδι κυπέλλου στην έδρα της Γουεστ Χαμ, ο τότε προπονητής της Άρσεναλ, Λέσλι Νάιτον, δέχτηκε μία απρόσμενη επίσκεψη στο γραφείο του. Ήταν ένας γιατρός της περιοχής και οπαδός της Άρσεναλ, ο οποίος έδωσε στον Νάιτον ένα στρογυλλό κουτάκι που περιείχε κάποια ασημί χάπια. Ο γιατρός υποστήριξε ότι αυτά τα χάπια θα βοηθούσαν τους ποδοσφαιριστές της ομάδας να έχουν καλύτερη απόδοση μέσα στο γήπεδο.

Ο τότε προπονητής της Άρσεναλ, Λέσλι Νάιτον

Αν και ο Νάιτον δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το τι περιείχαν τα χάπια, αποφάσισε να τα δώσει στους παίκτες του πριν τον αγώνα με την Γουεστ Χαμ. Ωστόσο, τόσο αυτός όσο και οι παίκτες του στάθηκαν άτυχοι, αφού η πυκνή ομίχλη πάνω από το Άπτον Παρκ απέτρεψε τη διεξαγωγή του αγώνα. Ειδικά οι παίκτες ήταν πιο άτυχοι, αφού τα χάπια τους προκάλεσαν απίστευτη δίψα, ενώ τους έδωσαν υπερβολική ενέργεια, την οποία δεν μπορούσαν να διοχετεύσουν πουθενά, μετά την αναβολή του αγώνα!

Το παιχνίδι προγραμματίστηκε για άλλη μέρα, και ο Νάιτον έπεισε και πάλι τους παίκτες του να πάρουν τα ασημί χάπια, παρά τις επιφυλάξεις τους. Ωστόσο, και πάλι το παιχνίδι αναβλήθηκε λόγω ομίχλης, οι παίκτες είχαν τα ίδια συμπτώματα και, όταν ήρθε επιτέλους η ώρα να διεξαχθεί ο αγώνας, ο Νάιτον δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να πείσει τους παίκτες να πάρουν για τρίτη φορά τα χάπια, όμως τελικά τα κατάφερε. Παρά τη βοήθεια των χαπιών, η Άρσεναλ πήρε μόνο μία ισοπαλία 2-2, που οδήγησε τις δύο ομάδες σε επαναληπτικό αγώνα λίγες μέρες αργότερα στο ιστορικό Χάιμπουρι.

Αυτή τη φορά, οι παίκτες κυριολεκτικά επαναστάτησαν και αρνήθηκαν να πάρουν ξανά τα χάπια, και το αποτέλεσμα δεν ήταν και πολύ διαφορετικό: 1-1, και νέος επαναληπτικός αγώνας, αυτή τη φορά στο ουδέτερο Στάμφορντ Μπριτζ. Εκεί η Γουεστ Χαμ επικράτησε με 1-0 και πέταξε εκτός διοργάνωσης τους Κανονιέρηδες.

Όλα αυτά έγιναν γνωστά πολύ αργότερα, βέβαια, και συγκεκριμένα το 1948, όταν ο Νάιτον εξέδωσε την αυτοβιογραφία του, ένα κεφάλαιο της οποία είχε τίτλο «Ντοπάρω την Άρσεναλ για έναν αγώνα κυπέλλου». Ωστόσο, κυρώσεις δεν ήταν δυνατόν να υπάρξουν, αφού δεν υπήρχε καμία νομοθεσία σχετικά με απαγορευμένες αναβολικές ουσίες, και άρα αυτό που έκανε ο Νάιτον ήταν απολύτως νόμιμο.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι αυτή ήταν η πρώτη καταγεγραμμένη μαρτυρία σχετικά με το ντόπινγκ στο ποδόσφαιρο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάτι τέτοιο δεν είχε συμβεί και στο παρελθόν, χωρίς να βγει στην επιφάνεια.

Επίσης, κατά διαβολική σύμπτωση, από την επόμενη χρονιά η Άρσεναλ βγήκε από την αφάνεια, χάρη στον εμβληματικό της προπονητή Χέρμπερτ Τσάπμαν, και ήδη το 1926 κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο αγγλικό πρωτάθλημα, ενώ το 1927 κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο, το Αγγλικό Κύπελλο!

Από τότε έχουν περάσει πάνω από 80 χρόνια, και ποτέ δε μάθαμε τι είχαν μέσα τα ασημένια χαπάκια του Λονδρέζου γιατρού. Σήμερα ξέρουμε τις απαγορευμένες ουσίες, ξέρουμε τις επιπτώσεις τους και έχουμε αρκετά παραδείγματα ομάδων που κατά διαστήματα ντοπάρισαν τους παίκτες τους, αλλά και μεμονωμένων παικτών που κατέφυγαν σε αυτήν τη λύση για να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους, αγνοώντας τις επιπτώσεις στον οργανισμό τους. Κι αν ο Νάιτον δικαιολογείται λόγω άγνοιας, οι σημερινοί προπονητές και ποδοσφαιριστές δεν έχουν καμία δικαιολογία…



Ο ξεχωριστός Φρανκ Γουονγκ Σόο by stokegeo
20/12/2010, 12:52
Filed under: Παίκτες

Το 1979, ο μοντέρνος Άγγλος μπακ Βιβ Άντερσον χριζόταν διεθνής. Για παρθενική φορά, ένας έγχρωμος ποδοσφαιριστής φορούσε τη φανέλα της Αγγλίας.

Ο αμυντικός της Νότιγχαμ Φόρεστ όμως δεν ήταν ο πρώτος άσος οποιασδήποτε φυλετικής ομάδας (πλην λευκών, βέβαια) που κατάφερνε κάτι τέτοιο. Το σχετικό ρεκόρ ανήκει στον Φρανκ Γουονγκ Σόο!!!

Γεννημένος το 1914 στο Μπάξτον του Ντάρμπισαϊρ, από πατέρα Κινέζο και μητέρα Αγγλίδα, ο μεσοεπιθετικός αυτός (που τίμησε τη φανέλα της Στόουκ Σίτυ, παίζοντας πλάι στον μυθικό σερ Στάνλεϋ Μάθιους) είναι μέχρι σήμερα ο μόνος παίκτης ασιατικής καταγωγής που αγωνίστηκε με τη φανέλα των «λιονταριών»! Και, βέβαια, ο πρώτος μη λευκός.

Κι όμως, είναι «ξεχασμένος» κατά κάποιο τρόπο από τους ιστορικούς του ποδοσφαίρου, παρά το σπουδαίο του κατόρθωμα. Κι αυτό, διότι η αγγλική Ομοσπονδία δεν αναγνωρίζει τις προπολεμικές (σ.σ. Β’ Π.Π.) συμμετοχές των ποδοσφαιριστών στην εθνική ομάδα!!!

Συνολικά, ο Σόο είχε 9 παρουσίες στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της «Γηραιάς Αλβιώνας». Είχε εντυπωσιάσει ως μαθητής παίζοντας στη σχολική ομάδα του Τσέσιρ, δίπλα στους μέλλοντες θρύλους του αγγλικού ποδοσφαίρου, Τζον Μέρσερ και Σταν Κούλις. Έγινε παίκτης της Στόουκ το 1933. Έπαιξε ακόμη στις Λέστερ και Λούτον, κερδίζοντας το χειροκρότημα και τη φήμη – ήταν άλλωστε, στην εποχή του, ένας απ’ τους καλύτερους στη θέση του!

Ακολούθησε την προπονητική αφότου κρέμασε τα παπούτσια του. Μάλιστα, δούλεψε σε… πέντε διαφορετικές χώρες (σπανιότατο επίτευγμα εκείνη την εποχή): Ιταλία (Πάντοβα), Σουηδία (ΑΙΚ, Τζουργκάρντεν), Αγγλία (Σκάνθορπ), Δανία, Νορβηγία.

Ο Φρανκ Γουονγκ Σόο απεβίωσε το 1991. Έχοντας περάσει, χάρη στο ιδιαίτερο κατόρθωμά του, τόσο στην αγγλική όσο και στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ιστορία!!!

Υ.Γ.: Χρόνια μετά, ο Μάικλ Τσόπρα δημιούργησε το δικό του, παρόμοιο με του Σόο, ρεκόρ. Ο στράικερ αυτός έγινε ο πρώτος ινδικής καταγωγής παίκτης που έπαιξε και σκόραρε στην Πρέμιερ Λιγκ!!!

Σχετικά (με την εθνική Αγγλίας) links στο Τρελοποδόσφαιρο



Κάζο απ’ την… Καζάλε! by stokegeo
16/12/2010, 07:00
Filed under: Γεγονότα

Ακόμα και σήμερα, στον ύμνο συγκεκριμένης λαοφιλούς ελληνικής ομάδας μνημονεύεται μια σπουδαία (έστω και φιλική) νίκη επί ενός πολύ δυνατού αντιπάλου. Η ιταλική Καζάλε δε γνωρίζουμε τι λέει στο δικό της ύμνο – δε θα απορούσαμε όμως, εάν οι στίχοι αναφέρονταν στο περιστατικό που θα σας διηγηθούμε ευθύς αμέσως!!!

Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, δεν υπήρχαν δυνατότερες ομάδες στον κόσμο από τις αγγλικές. Σε πολλές μάλιστα χώρες, οι ίδιοι οι Άγγλοι είχαν διαδώσει το ποδόσφαιρο, μέσω των εμπορικών (ή πολεμικών) πλοίων τους και των ταξιδιών που αυτά έκαναν. Σε αντίθεση λοιπόν μ’ ότι… σήμερα συμβαίνει, η «Γηραιά Αλβιώνα» ήταν τότε η ποδοσφαιρική κυρίαρχος του πλανήτη!

Μάλιστα, οι ομάδες της ήταν και επαγγελματικές (ήδη απ’ το 1885!!!), κάτι αδιανόητο για σχεδόν όλο τον υπόλοιπο ποδοσφαιρόκοσμο. Το 1913, λοιπόν, η Ρέντινγκ αποφάσισε να κάνει μια τουρνέ επί ιταλικού εδάφους, δίνοντας φιλικά παιχνίδια με ομάδες της χώρας, αλλά και με το αντιπροσωπευτικό της συγκρότημα. Κι όλοι, λίγο πολύ, ήξεραν το φαβορί…

Πράγματι. Η αγγλική ομάδα έφτασε με λεωφορείο και τραίνο στην Ιταλία, και αντιμετώπισε, όσο βρέθηκε εκεί, διαδοχικά τις Τζένοα (11/5, 4-2), Μίλαν (12/5, 5-0), Προ Βερτσέλλι (15/5, 6-0), εθνική Ιταλίας (18/5, 2-0). Ενδιάμεσα, όμως, είχε δώσει κι ένα ακόμη παιχνίδι, κόντρα στην Καζάλε, στις 14/5 – παιχνίδι, το οποίο ήταν το μοναδικό σ’ εκείνη την τουρνέ που δεν έμελλε να κερδίσει!!!

Το σήμα της Καζάλε

Οι Nerostellati (Μαυροαστεράτοι) επικράτησαν με 2-1, γράφοντας το όνομα της ομάδας τους στην ιστορία, αφού έγιναν έτσι ο πρώτος ιταλικός σύλλογος που νίκησε αγγλικό επαγγελματικό σωματείο!!!

Για την ιστορία, σκόρερ για τους Ιταλούς χρίστηκαν οι Γκαλίνα ΙΙ (18′), Σαράσσο (43′), ενώ οι Άγγλοι σκόραραν με τον Μπέιλυ στο δεύτερο μέρος.

Οι συνθέσεις του ιστορικού τούτου αγώνα:

Καζάλε: Γκαλίνα Ι, Ματζιάνι, Σκριβάνο, Παρόντι, Μπαρμπεσίνο, Πασερόνε, Κάιρε, Ματτέα, Βαρέζε, Γκαλίνα ΙΙ, Σαράσσο.

Ρέντινγκ: Μπέρναμ, Μπέιλυ, Σμιθ, Μπαρτόλομιου, Ντίκενσον, Φόστερ, και πέντε εκ των Μπράουν, Μπάρτον, Λόφτχαους, Χάννι, Γουίλις, Μόρις, Στήβενς, Κόμρι (σ.σ. τα στοιχεία δεν είναι ακριβή).

Διαιτητής: Χένρυ Γκούντλυ (Άγγλος – τέως παίκτης της… Γιουβέντους, που εκείνο τον καιρό μάλιστα εργαζόταν στην τεχνική επιτροπή της ιταλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας!!!).

Υπάρχουν δικαιολογίες για την ήττα, βέβαια: οι Άγγλοι είχαν δώσει συνεχόμενους αγώνες, και κόντρα στην Καζάλε ξεκούρασαν πολλούς βασικούς τους παίκτες. Επίσης, το γήπεδο της ιταλικής ομάδας ήταν «το πιο μικρό που είχαν ως τότε δει«, όπως μαρτυρούν οι ίδιοι!!! Ακόμα κι έτσι, όμως, η Ιστορία έγραψε ότι έχασαν!

Ο αγγλικός σύλλογος, μόλις τελείωσε η τουρνέ, παρευρέθη στο δείπνο που οργάνωσε προς τιμήν του η ομοσπονδία ποδοσφαίρου της Ιταλίας, και κατόπιν αναχώρησε για τη «Γηραιά Αλβιώνα».

Και πίσω, στο Καζάλε, η ομάδα της πόλης ακόμη… πανηγύριζε για την τεράστιας σημασίας και ιστορική εκείνη νίκη της επί των επαγγελματιών Άγγλων ποδοσφαιριστών!!!



Ο «αγώνας του θανάτου» by The_Stranger
13/12/2010, 22:08
Filed under: Γεγονότα

Το έχουμε ξαναπεί πολλές φορές σε αυτό το blog, και θα συνεχίσουμε να το λέμε: Το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο και σημαντικότερο από 22 μαντράχαλους που κυνηγάνε μια μπάλα. Σε κάποιες περιπτώσεις, μάλιστα, μπορεί να είναι και ζήτημα ζωής ή θανάτου, όπως θα δείτε και στη συγκλονιστική ιστορία που σας παρουσιάζουμε σήμερα.

Καλοκαίρι του 1942. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, και οι Ναζί έχουν καταλάβει μεταξύ άλλων και το Κίεβο, τη μεγαλύτερη πόλη της Ουκρανίας. Αντιμέτωποι με την αντίδραση των Ουκρανών στο ναζιστικό καθεστώς, οι Ναζί προσπαθούν να κατευνάσουν το κοινό αίσθημα, χρησιμοποιώντας σαν «όπλο» το ποδόσφαιρο: Υποστηρίζουν τη δημιουργία ενός τοπικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, ώστε να ξεχαστούν οι κάτοικοι του Κιέβου και να μειωθούν οι αντιστάσεις τους. Αυτό που δεν υπολογίζουν, όμως, είναι η απίστευτη Σταρτ…

Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Σεπτέμβριο του 1941, οι Ναζί είχαν εισβάλει στο Κίεβο, εκτελώντας περίπου 100.000 Εβραίους. Οι Σοβιετικοί στρατιώτες συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Πολλοί πέθαναν από τις κακουχίες, άλλοι εκτελέστηκαν επιτόπου, ενώ κάποιοι εστάλησαν στη Γερμανία σαν εργάτες (σκλάβοι, κατ’ουσίαν). Οι πιο τυχεροί, αυτοί που οι Ναζί θεωρούσαν ακίνδυνους, αφέθηκαν ελεύθεροι, να ζήσουν στο κατεχόμενο Κίεβο, άστεγοι και άποροι.

Ένας από αυτούς ήταν ο Μίκολα Τρούσεβιτς, τερματοφύλακας της θρυλικής Ντινάμο Κιέβου πριν την εισβολή των Ναζί. Ο Τρούσεβιτς βρήκε γρήγορα δουλειά σε ένα αρτοποιείο, του οποίου διευθυντής ήταν ο Ιωσήφ Κόρντικ, φανατικός οπαδός της Ντινάμο. Ο Κόρντικ ήταν αυτός που είχε την ιδέα να δημιουργήσει μια ποδοσφαιρική ομάδα για το αρτοποιείο του, και ο Τρούσεβιτς ανέλαβε να την υλοποιήσει. Αναζήτησε τους παλιούς του συμπαίκτες στο Κίεβο, και τελικά βρήκε επτά από αυτούς, καθώς και τρεις ακόμα παλιούς παίκτες της Λοκομοτίβ Κιέβου. Έτσι, με αυτούς τους έντεκα ποδοσφαιριστές, σχηματίστηκε η Σταρτ.

Με δεδομένη την πρόθεση των Ναζί να χρησιμοποιήσουν το τοπικό πρωτάθλημα σαν «δούρειο ίππο», οι παίκτες της Σταρτ αντιμετωπίζουν ένα δίλημμα: Να συμμετάσχουν σε αυτό το πρωτάθλημα, ενισχύοντας ουσιαστικά τον σκοπό των Ναζί, ή όχι; Τελικά, αποφασίζουν να συμμετάσχουν. Τα λόγια του Τρούσεβιτς είναι χαρακτηριστικά των προθέσεών τους: «Δεν έχουμε όπλα, αλλά μπορούμε να πολεμήσουμε με τις νίκες μας στο γήπεδο. Για ένα διάστημα, οι παίκτες της Ντινάμο και της Λοκομοτίβ θα παίζουν με ένα χρώμα, το χρώμα της σημαίας. Οι φασίστες πρέπει να καταλάβουν ότι αυτό το χρώμα είναι ανίκητο». Φυσικά, το χρώμα της ομάδας ήταν το κόκκινο, το χαρακτηριστικό χρώμα της Σοβιετικής Ένωσης.

Το καλοκαίρι του 1942, λοιπόν, το πρωτάθλημα ξεκινάει. Η Σταρτ σημειώνει τη μία νίκη μετά την άλλη, και μάλιστα με εντυπωσιακά σκορ. Μετά από 8 αγώνες έχει μόνο νίκες, και τέρματα 52-9! Στο όγδοο ματς, μάλιστα, επικρατούν με 5-1 της Φλάκελφ, της ομάδας της ναζιστικής αεροπορίας.

Φοβούμενοι για την επίδραση που μπορούν να έχουν στο λαό του Κιέβου οι επιτυχίες της Σταρτ, οι Ναζί ζητούν ρεβάνς. Και όντως, στις 9 Αυγούστου του 1942, στο στάδιο Ζενίτ του Κιέβου, οι δύο ομάδες τίθενται και πάλι αντιμέτωπες.

Το φυλλάδιο που διαφήμιζε τον αγώνα της Σταρτ με την Φλάκελφ ("φούτμπολ ρεβάνς", γράφει με μεγάλα γράμματα)

Διαιτητής του αγώνα, ένας αξιωματούχος των Ες-Ες, ο οποίος μάλιστα πριν την έναρξη του αγώνα πηγαίνει στα αποδυτήρια της Σταρτ και ζητά από τους παίκτες να εφαρμόσουν τους κανόνες και να χαιρετήσουν ναζιστικά τους αντιπάλους τους πριν τη σέντρα. Αψηφώντας τον κίνδυνο, οι παίκτες της Σταρτ αρνούνται να χαιρετήσουν.

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι παίκτες της Φλάκελφ έχουν μπει στο γήπεδο με σκοπό να κερδίσουν το παιχνίδι με κάθε θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο. Παίζουν σκληρά, ο διαιτητής (προφανώς) δεν σφυρίζει τα φάουλ στα οποία υποπίπτουν, και σύντομα ανοίγουν το σκορ, αφού προηγουμένως ο γκολκίπερ Τρούσεβιτς έχει δεχθεί κλωτσιά στο κεφάλι. Ωστόσο, η Σταρτ κατάφερε να αντιδράσει, κόντρα σε όλους, και στο ημίχρονο το σκορ ήταν 3-1 υπέρ της.

Κατά τη διάρκεια του ημιχρόνου, ο διοργανωτής του πρωταθλήματος και συνεργάτης των Ναζί, Γκεόργκι Σβέτσοφ, ζητάει από τους παίκτες της Σταρτ να «δώσουν» το παιχνίδι στους αντιπάλους τους. «Οι Γερμανοί είναι πολύ εντυπωσιασμένοι από τις ικανότητές σας, αλλά πρέπει να καταλάβετε ότι δεν μπορείτε να νικήσετε. Σκεφτείτε τις συνέπειες, αν τυχόν νικήσετε», τους λέει.

Όμως, οι Ουκρανοί είναι αποφασισμένοι να γράψουν ιστορία. Και πράγματι, στο δεύτερο ημίχρονο πετυχαίνουν δύο γκολ, δέχονται άλλα τόσα, και το τελικό σκορ είναι 5-3 για την Σταρτ.

Φυσικά, οι Γερμανοί δεν το αφήνουν να περάσει έτσι. Μία εβδομάδα αργότερα, η Σταρτ διαλύει με σκορ 8-0 την Ρουχ, την ομάδα που υποστηρίζει ο Σβέτσοφ. Την επόμενη μέρα, όλοι οι παίκτες της Σταρτ συλλαμβάνονται και βασανίζονται, δήθεν κατηγορούμενοι ως μέλη της μυστικής αστυνομίας των Σοβιετικών. Ο Μίκολα Κορότκιχ πεθαίνει από τα βασανιστήρια, ενώ οι υπόλοιποι φυλακίζονται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Οι Ιβάν Κουζμένκο, Ολεκσέι Κλιμένκο και Μίκολα Τρούσεβιτς εκτελούνται εκεί τον Φεβρουάριο του 1943. Οι υπόλοιποι παίκτες στέκονται πιο τυχεροί και όχι μόνο βγαίνουν ζωντανοί από το στρατόπεδο, αλλά διαδίδουν και την ιστορία της Σταρτ, ώστε να μαθευτεί παντού…

Ο θρυλικός αγώνας της Σταρτ με την Φλάκελφ έμεινε στην ιστορία ως «ο αγώνας του θανάτου», έγινε βιβλίο και αργότερα ταινία και μνημονεύεται ακόμα στην Ουκρανία, ενώ χρησιμοποιήθηκε και από τη Σοβιετική προπαγάνδα, παραλλαγμένος ώστε να τονίζει την αγριότητα των Ναζί.

To βιβλίο του Τζέιμς Ρίορνταν, "Match of Death", που αναφέρεται στον αγώνα

Μόλις πριν από 5 χρόνια, το 2005, μετά από τριάντα ολόκληρα χρόνια, η δικογραφία σχετικά με τη δολοφονία των ποδοσφαιριστών της Σταρτ έκλεισε. Η εισαγγελία του Αμβούργου απεφάνθη ότι δεν υπάρχουν ικανά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι οι ποδοσφαιριστές εκτελέστηκαν εξαιτίας της νίκης τους σε βάρος των Γερμανών…Κατά βάθος, όμως, όλοι ξέρουμε ότι τους «σκότωσε» το ποδόσφαιρο…

Μνημείο στους 4 νεκρούς της Σταρτ, στο Κίεβο

Άλλο ένα (εντυπωσιακό) μνημείο για τους νεκρούς ποδοσφαιριστές της Σταρτ