Τρελοποδόσφαιρο


Ο… «πόλεμος των άστρων» by The_Stranger
31/01/2011, 21:06
Filed under: Ομάδες

Τα αστέρια στις φανέλες πολλών ομάδων, τα οποία συμβολίζουν τα πρωταθλήματα που έχουν κατακτήσει, είναι ένα ισχυρό σύμβολο που κάνει υπερήφανους τους οπαδούς των ομάδων, και δίνει ειδικό «βάρος» στις φανέλες. Έτσι, όταν σε μία ομάδα δίνεται η ευκαιρία να προσθέσει κάποια αστέρια στη φανέλα της, δε λέει ποτέ όχι. Μόνο που δεν τα δικαιούνται όλες οι ομάδες…

Το 2004 η DFB, η γερμανική ομοσπονδία ποδοσφαίρου, αποφάσισε να εφαρμόσει ένα επίσημο σύστημα, με βάση το οποίο θα καθοριζόταν το πόσα αστέρια πρέπει να έχουν οι φανέλες των γερμανικών ομάδων, ανάλογα με τα πρωταθλήματα που έχουν κερδίσει. Το σύστημα ισχύει μέχρι και σήμερα: 1 αστέρι για 3 πρωταθλήματα, 2 αστέρια για 5 πρωταθλήματα, 3 αστέρια για 10 πρωταθλήματα και 4 αστέρια για 20 πρωταθλήματα. Σκοπός της Ομοσπονδίας ήταν να τιμήσει τις πιο επιτυχημένες ομάδες στην ιστορία της Bundesliga.

Υπήρχε, όμως, ένα πρόβλημα: Η Bundesliga ξεκίνησε το 1963, ως το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της Δυτικής Γερμανίας. Η Ανατολική Γερμανία είχε δικό της πρωτάθλημα. Άρα, τι ίσχυε για τους τίτλους που κατέκτησαν όλα αυτά τα χρόνια οι ομάδες της Ανατολικής Γερμανίας; Ήταν σαφές ότι αυτοί οι τίτλοι αντιμετωπίζονταν ως «δεύτερης διαλογής» και δεν λαμβάνονταν καν υπ’όψιν από την Ομοσπονδία.

Κάποιοι, όμως, δεν συμφωνούσαν με αυτήν τη στάση της Ομοσπονδίας. Η διοίκηση της Ντινάμο Βερολίνου, μίας από τις πρωταγωνίστριες του ποδοσφαίρου της Ανατολικής Γερμανίας κατά τη δεκαετία του ’80 που μετά την πτώση του Τείχους παρήκμασε και έπαιζε στην πέμπτη κατηγορία, ζήτησε από την DFB να της επιτρέψει να κοσμήσει τη φανέλα της με τρία αστέρια, προς τιμήν των 10 συνεχόμενων πρωταθλημάτων Ανατολικής Γερμανίας που είχε κερδίσει από το 1979 έως το 1988. Δεν πήραν καμία απάντηση, κι έτσι πήραν την κατάσταση στα χέρια τους και έβαλαν τρία αστέρια στις φανέλες της ομάδας.

Το έμβλημα της Ντινάμο Βερολίνου με τα τρία αστέρια

Ακολούθησε μία έντονη διαμάχη, όχι μόνο για το κατά πόσον θα έπρεπε να αναγνωριστούν οι ανατολικογερμανικοί τίτλοι εν γένει (κάτι που αφορούσε άλλωστε και την Ντινάμο Δρέσδης, με 8 πρωταθλήματα, και την Φόρβερτς Βερολίνου, με 6) αλλά και ειδικά για την Ντινάμο Βερολίνου, μία από τις πιο μισητές ομάδες που έχουν υπάρξει ποτέ στο ποδοσφαιρικό στερέωμα.

Γιατί, όμως, ήταν τόσο μισητή η Ντινάμο; Η απάντηση βρίσκεται στην ιστορία της. Η Ντινάμο Βερολίνου ιδρύθηκε από το κομμουνιστικό καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας το 1953, ώστε να υπάρχει μία ανταγωνιστική ποδοσφαιρική ομάδα στο Βερολίνο, καθαρά για λόγους πρεστίζ. Έτσι, το 1954 το καθεστώς διέταξε τους καλύτερους παίκτες της ισχυρής τότε Ντινάμο Δρέσδης να πάνε στην Ντινάμο Βερολίνου, αναγκάζοντας την ομάδα της Δρέσδης να παίζει με τη δεύτερη ομάδα. Και πάλι, όμως, η Ντινάμο Βερολίνου δεν κατάφερε τίποτα το αξιοσημείωτο για αρκετά χρόνια, πέρα από ένα Κύπελλο.

Η μονοκρατορία της Ντινάμο ξεκίνησε το 1979, όταν κατέκτησε το πρώτο της πρωτάθλημα. Ακολούθησαν ακόμα 9 στη σειρά, μέχρι και το 1988. Όμως, όλα αυτά δεν θα συνέβαιναν ποτέ αν η Ντινάμο δεν είχε την υποστήριξη του διαβόητου Έριχ Μίλκε, επικεφαλής της Στάζι. Χάρη σε αυτόν, η Ντινάμο απολάμβανε της απροκάλυπτης υποστήριξης των «μιλημένων» διαιτητών, ενώ αποκτούσε με «υπόγειες» μεθόδους τους καλύτερους παίκτες της χώρας από τις άλλες ομάδες, με αποτέλεσμα πολλοί Ανατολικογερμανοί να την απεχθάνονται, ενώ ακόμα και το Πολίτμπιρο (η επίσημη κυβέρνηση της χώρας) είχε εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για την εύνοιά της. Μάλιστα, το 1986 είχαν ξεσπάσει ταραχές στη χώρα, μετά από ένα παιχνίδι της Ντινάμο με την Λοκομοτίβ Λάιπτσιχ που έληξε ισόπαλο 1-1, με αμφισβητούμενο πέναλτι της Ντινάμο στο 4ο λεπτό των (αδικαιολόγητων) καθυστερήσεων, κι ενώ η Λοκομοτίβ έπαιζε με παίκτη λιγότερο. Χάρη σε αυτήν την ισοπαλία, η Ντινάμο εξασφάλιζε το όγδοο συνεχόμενο πρωτάθλημά της. Τελικά, την πλήρωσε ο διαιτητής Μπερντ Στουμπφ, ο οποίος, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, ήταν πράκτορας της Στάζι.

Τώρα που τα ξέρετε όλα αυτά, πείτε, αλήθεια: Εσείς θα επιτρέπατε στην Ντινάμο να βάλει τρία «πέτσινα» αστέρια στη φανέλα της; Πάντως, η DFB βρήκε μία συμβιβαστική λύση: Αποφάσισε να συμπεριλάβει στο επίσημο σύστημα μέτρησης και τις πρωταθλήτριες Ανατολικής Γερμανίας, αλλά και αυτές που είχαν κατακτήσει τον τίτλο πριν το 1963, δίνοντάς τους το δικαίωμα να προσθέσουν ένα αστέρι στη φανέλα τους, με τον αριθμό των τίτλων τους να αναγραφεται μέσα στο αστέρι. Αυτό ακριβώς έπραξε και η Ντινάμο Βερολίνου, και τώρα όλοι είναι ευτυχισμένοι. Αν και, κατά βάθος, όλοι ξέρουν πώς απέκτησε έστω και αυτό το ένα αστέρι η Ντινάμο…

Το σήμα της Ντινάμο, μετά το αναγκαστικό "λίφτινγκ".

Advertisements


Τζέιμι Ρέντκναπ: Ένας στυλάτος performer της μπάλας by stokegeo
30/01/2011, 14:56
Filed under: Διάττοντες αστέρες

Του ΚΩΣΤΑ ΒΟΡΙΛΑ

Ήταν 15 Ιανουαρίου του 1991 όταν ο Κένι Νταλγκλίς αγόραζε έναντι 350.000 αγγλικών λιρών, ποσού-ρεκόρ για ανήλικο ποδοσφαιριστή τον 17χρονο Τζέιμι Ρέντκναπ για λογαριασμό της Λίβερπουλ, στην οποία ήταν προπονητής τότε όπως και σήμερα.

Το πιο «καυτό» ταλέντο του βρετανικού ποδοσφαίρου εκείνη την εποχή ανήκε πλέον στην ομάδα του μεγάλιου λιμανιού. Βέβαια, τότε τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Η Λίβερπουλ ήταν εν ενεργεία πρωταθλήτρια και η Premier League δεν είχε καθιερωθεί ακόμη.

Ο Τζέιμι Ρέντκναπ είχε ξεκινήσει από τις ακαδημίες της Τότεναμ με την αμέριστη συμπαράσταση του πατέρα του, Χάρι Ρέντκναπ, ο οποίος, όπως και τότε, είχε «νταραβέρια» με τους «πετεινούς».

Ρέντκναπ, ο ελπιδοφόρος!

Είχε όμως πάρει το γιο του στη Μπόρνμουθ για να του δώσει παιχνίδια στα πόδια του. Ο Τζέιμι ήταν ένα από τα ονόματα που ακουγόταν όλο και περισσότερο στον Τύπο της Μεγάλης Βρετανίας και μεταγράφηκε στην πρωταθλήτρια ομάδα στο Νησί ως ο «επιθετικός του μέλλοντος». Ο αντικαταστάτης του Ίαν Ρας. Ο Όουεν ήταν ακόμα μικρός. Τα καλά λόγια για τον Ρέντκναπ είχαν ξεκινήσει από την εποχή που αγωνιζόταν στους «μικρούς» των «σπιρουνιών»: ο νέος Κλάιβ Άλλεν! Ο Άλλεν ήταν πρώτος σκόρερ τη σεζόν 1988-89, στο τελευταίο ως σήμερα

πρωτάθλημα της Έβερτον με τη φανέλα της 3ης Τότεναμ. Άλλεν όμως για την Τότεναμ σημαίνει πολλά. Ο πατέρας του Κλάιβ, ο Λες Άλεν ήταν μέλος της θρυλικής ομάδας της Τότεναμ που κατέκτησε το ντάμπλ του 1961. Γίνεται εύκολα αντιληπτό πόσο τιμητικός ήταν αυτός ο χαρακτηρισμός για τον Ρέντκναπ.

Ο Νταλγκλίς πίστεψε στον Ρέντκναπ και υπεραμύνθηκε της επιλογής του, ακόμα κι όταν του αντέταξαν το προφανές. Ότι δηλαδή σε 13  συμμετοχές με τη Μπόρνμουθ ο Τζέιμι δεν είχε καταφέρει να «ματώσει» τα αντίπαλα δίχτυα! Μηδέν γκολ για νεομεταγραφέντα επιθετικό; Λίγα…

Ο Νταλγκλίς παραιτήθηκε αιφνιδιαστικά στις 22 Φεβρουαρίου του 1991 αλλά ο Ρέντκναπ έκανε ρεκόρ ως ο νεαρότερος παίκτης της Λίβερπουλ σε 11άδα ευρωπαϊκής διοργάνωσης σε αγώνα με την Οσέρ για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Στην εποχή του Ρόι Έβανς, δοκιμάστηκε ως επιτελικός μέσος, ως κρυφός φορ ή ως «επτάρι». Έπειτα ήρθε η εποχή των… Spice Boys, δηλαδή Στιβ ΜακΜάναμαν, Τζέισον ΜακΑτίρ, Σταν Κόλιμορ και Ρόμπι Φάουλερ. Άστατοι στην προσωπική τους ζωή, «τσογλανάκια» στον αγωνιστικό χώρο… Από τους τέσσερις, πιο μπλαζέ, πιο στυλάτος, πιο μοδάτος, πιο trendy ήταν ο Ρέντκναπ αλλά μέσα στον αγωνιστικό χώρο δεν έβγαζε το πάθος. Ίσως το ένστικτό του να του υπαγόρευε να «φυλάει τα πόδια του»…

Μοντέλο...

Ο Ρέντκναπ είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Μαρκ, ο οποίος εργαζόταν ως μοντέλο και ίσως αυτό να ήταν και το ανομολόγητο όνειρο του Τζέιμι μετά την αποχώρησή του από τον αθλητισμό. Ίσως αναζητούσε τη «χρυσή τομή» να τα συνδυάζει… Η ελιτίστικη συμπεριφορά του εκτός γηπέδων έβγαζε μια φινέτσα που δεν σύναδε με την «αλητεία» του Λίβερπουλ. Παρ΄όλα αυτά, όλοι υποκλίνονταν στην τεχνική του κατάρτιση. Ανάμεσά τους και ο Τέρι Βέναμπλς, εκλέκτορας της Εθνικής Αγγλίας, ο οποίος τον κάλεσε για πρώτη φορά να εκπροσωπήσει τη χώρα του.

Συνολικά είχε 18 διεθνείς συμμετοχές και ένα γκολ. Ωστόσο, εκτός γηπέδου προτιμούσε πια να κάνει παρέα με τον Ντέιβιντ Τζέιμς. Καλοπερασάκηδες αμφότεροι, ντύνονταν πολύ προσεγμένα και πήραν το προσωνύμιο Armani Boys…  Ο Ρέντκναπ ήρθε σε σύγκρουση με ιθύνοντες της Λίβερπουλ επειδή αρνήθηκε να βγάλει ένα φουλάρι Armani που φορούσε και δεν προβλεπόταν στην επίσημη πολιτική ενδυμασία του συλλόγου.

Στην εποχή του Ζεράρ Ουγιέ, ο Γάλλος τον μεταχειρίστηκε πολύ καλά και εκείνος έβγαλε τον καλύτερο εαυτό του. Κορυφαία χρονιά του το 1999-2000, η τελευταία χρονιά που η Λίβερπουλ διεκδίκησε επί ίσοις όροις -χωρίως όμως επιτυχία, όπως είναι γνωστό- το πρωτάθλημα. Ο τραυματισμός του όμως την επόμενη σεζόν τον άφησε πολύ πίσω. Χρειάστηκε να μεταβεί στις ΗΠΑ για να εγχειριστεί και ήταν ολοκληρωτικά απών τη χρονιά του τρεμπλ Κυπέλλου, Λιγκ Καπ και Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ.

Κατάφερε να επιστρέψει νωρίτερα από το αναμενόμενο αλλά εις μάτην. Το γόνατο δεν άντεξε. Ο τελευταίος του αγώνας ήταν η νίκη των «κόκκινων» με 2-0 στο Άνφιλντ κόντρα στη Μπορούσια Ντόρτμουντ για το Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2001-02 στις 30 Οκτωβρίου του 2001.

Ο Γκλεν Χοντλ στην Τότεναμ του έδωσε άλλη μία ευκαιρία και τον έφερε στο «Γουάιτ Χαρτ Λέιν» στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου. Στους «πετεινούς» αγωνίστηκε σε 48 παιχνίδια πρωταθλήματος σκοράροντας 4 γκολ και υπέγραψε ως ελεύθερος στη Σαουθάμπτον το Γενάρη του 2005, όπου υπέφερε διαρκώς από μικροτραυματισμούς. Το καλοκαίρι χτύπησε ξανά στο γόνατο στην προετοιμασία των «Αγίων» για τη σεζόν 2005-06 και αποφάσισε σε ηλικία 32 μόλις ετών να εγκαταλείψει την ενεργό δράση.

Στις 29 Ιουνίου του 1998, παντρεύτηκε την pop τραγουδίστρια Λουίζ, με την οποία έχει δύο παιδιά, τον Τσαρλς Ουίλιαμ και τον Μπάου Χένρι, ο οποίος πήρε το όνομα από τον παππού του, Χάρι και τη γενέτειρα εκείνου, το χωριό Μπάου στα προάστια του Λονδίνου! Ωστόσο, χώρισε το 2001.

Ο Τζέιμι, η Λουίζ και ο Τσαρλς Ουίλιαμ σε στιγμές οικογενειακής καλοκαιρινής χαλάρωσης...

Ο Ρέντκναπ πρωτοεργάστηκε ως σχολιαστής αγώνων ποδοσφαίρου στο Euro 2004 για λογαριασμό του κρατικού BBC, όπου και έμεινε έκπληκτος από την κατάκτηση του τροπαίου από την Ελλάδα του Ότο Ρεχάγκελ.  Έκτοτε ξεκίνησε τηλεοπτικές εκπομπές και μεταδόσεις αγώνων για το SkySports αυτή τη φορά. Εκεί εργάζεται ως και σήμερα.

Έχει επίσης ψηφιστεί ανάμεσα στους 100 ποδοσφαιριστές που ξεσήκωσαν την Kop, τη θρυλική εξέδρα των οπαδών της Λίβερπουλ στο Άνφιλντ.

Για το τέλος αφήσαμε το… καλύτερο. Σχεδόν όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι θυμούνται την εντυπωσιακότατη απόκρουση του Ρενέ Χιγκίτα με το περιβόητο «χτύπημα του σκορπιού» στο φιλικό Αγγλίας – Κολομβίας στο Ουέμπλεϊ. Ελάχιστοι θυμούνται ποιος έκανε το σουτ που απέκρουσε ο Χιγκίτα. Ναι, ήταν ο Τζέιμι Ρέντκναπ…

Μια καριέρα στο φορείο...



Ένα… εκκωφαντικό λουλούδι!!! by stokegeo
29/01/2011, 21:26
Filed under: Διάφορα

Το καλοκαίρι, μας έσπασαν τα νεύρα κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής – δεν υπήρχε παιχνίδι που να μην ακούγεται ο μονότονος, εκνευριστικός και επιζήμιος για τους παίκτες σε αρκετές περιπτώσεις, ήχος της βουβουζέλας!!!

Οπαδοί με βουβουζέλες... επί το έργον!

Να όμως που η αντιπαθέστατη αυτή τρομπέτα βρήκε μια σπουδαία χρησιμότητα: πριν λίγο καιρό βοτανολόγοι ανακάλυψαν κοντά στο Κέηπ Τάουν της Νότιας Αφρικής ένα νέο είδος λουλουδιού.

Και πρόσεξαν ότι οι ομοιότητές του με τη βουβουζέλα ήταν αρκετές… Κι έτσι, δε δίστασαν να του δώσουν… το όνομά της!!!

Η Moraea Vuvuzela, λοιπόν, όπως είναι το πλήρες όνομα του άνθους, εισήχθη στα κιτάπια των βοτανολόγων και μελετάται πλέον διεξοδικά. «Νονός» της, ένα αποσυρθέν μέλος του Εθνικού Ινστιτούτου βιοποικιλότητας της χώρας, που πρότεινε το όνομα βουβουζέλα και «τα υπόλοιπα είναι ιστορία«, όπως δήλωσε (στους Sunday Times) η Τάνια Αμπραχάμσε, διευθύνων σύμβουλος του ιδρύματος.

 

Η Moraea Vuvuzela

Και πρέπει βέβαια να τονίσουμε, ότι η Moraea Vuvuzela… κινδυνεύει! Από την ανάπτυξη και τις καλλιέργειες, που απειλούν να την εξαφανίσουν…

Δεν εξαφανίζουν τις… πραγματικές βουβουζέλες καλύτερα, και ν’ αφήσουν το λουλουδάκι στην ησυχία του;…



Μπερνάρ Ντιομέντ by stokegeo
28/01/2011, 08:26
Filed under: Διάττοντες αστέρες

12 Ιουλίου 1998. Οι πολίτες της Γαλλίας έχουν βγει στους δρόμους και πανηγυρίζουν – η εθνική ομάδα της χώρας τους έχει κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο, νικώντας τη Βραζιλία με 3-0 στον τελικό!!!

Σ’ εκείνο το θαυμάσιο ρόστερ των «τρικολόρ», υπήρχαν πολλά μεγάλα ονόματα. Ζιντάν, Ντεσαγί, Τιράμ, Λεμπέφ, Πετί, Μπαρτέζ, Μπλαν. Υπήρχε όμως και ένας… Διάττων Αστέρας! Ένας παίκτης που, παρά το δυναμικό του ξεκίνημα, δε μπόρεσε να δικαιώσει τις προσδοκίες για το ταλέντο του. Ο Μπερνάρ Ντιομέντ, την καριέρα του οποίου σήμερα θα σας παρουσιάσουμε!

O Μπερνάρ Ντιομέντ (με τη φανέλα της Λίβερπουλ)

Η καταγωγή του άσου αυτού είναι από τη Γουαδελούπη, κι εκείνος γεννήθηκε το 1974 στο Σεν Ντουλσάρ (που βρίσκεται στο κέντρο της Γαλλίας). Υπήρξε μέλος των ονομαστών ακαδημιών της Οσέρ. Κατάφερε ν’ ανελιχθεί ανάμεσα στους επαγγελματίες της ομάδας, και ντεμπουτάρισε με τα χρώματά της στο Σαμπιονά το 1992.

Με την AJA κατέκτησε το νταμπλ το 1996, και σιγά σιγά κέρδιζε φήμη χάρη στις ικανότητές του. Αγωνιζόμενος ως αριστερός εξτρέμ σημείωσε 35 συνολικά τέρματα σε 196 εμφανίσεις, ως το 2000 που έμεινε στο Αμπέ Ντεσάν. Η παρουσία του στον πρωταθλήτρια κόσμου του ’98 έδωσε φυσικά ώθηση στην καριέρα του.

Κι έτσι, επόμενος σταθμός του ήταν η Λίβερπουλ! Την οποία τότε καθοδηγούσε ο συμπατριώτης του, Ζεράρ Ουγέ. Στο ντεμπούτο του, σκοράρει εναντίον της Σάντερλαντ – ή τουλάχιστον… έτσι πίστευε ο ίδιος, αφού ο διαιτητής θεώρησε ότι η υπέροχη ψηλοκρεμαστή «λόμπα» του… δεν πέρασε ποτέ τη γραμμή της εστίας!!!

Παρά τις προσπάθειές του, όμως, ο Ντιομέντ δεν καταφέρνει να καθιερωθεί στους «κόκκινους» ως το 2003 που φόρεσε τη φανέλα τους… Δεν συμμετέχει παρά σε μια χούφτα παιχνίδια, και δίνεται έτσι στην Αζαξιό. Από τους Κορσικανούς έφυγε το 2004, και υπέγραψε στην (Β’ κατηγορίας) Κρετέιγ. Η καριέρα του έχει αρχίσει να παίρνει την κατιούσα… Μένει ένα χρόνο στα «κριάρια», και το 2005 γίνεται παίκτης της Κλερμόν (απ’ την οποία αποτέλεσε παρελθόν στο τέλος της σεζόν).

Το 2008, ο Μπερνάρ Ντιομέντ ανακοινώνει ότι αποσύρεται από την ενεργό δράση, στα 34 του χρόνια, διότι δεν έβρισκε σύλλογο ν’ αγωνιστεί!

Δεν έχασε πάντως χρόνο: μετά τον τερματισμό της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας, ίδρυσε τη δική του ποδοσφαιρική ακαδημία! Παράλληλα ολοκλήρωσε και τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Λιμόζ, πάνω στο Οικονομικό Δίκαιο των σπορ)…

Ο Μπερνάρ Ντιομέντ μπροστά στο λογότυπο της ακαδημίας του

Ο Μπερνάρ Ντιομέντ έλαβε μέρος σε 8 συναντήσεις της εθνικής Γαλλίας. Δίχως να σκοράρει. Ξεκίνησε βασικός σε τρία παιχνίδια του Μουντιάλ ’98: εναντίον Σαουδαράβων, Δανών (φάση ομίλων) και Παραγουανών (φάση των «16»).



Ο μαγικός κόσμος των συνθημάτων by The_Stranger
26/01/2011, 22:14
Filed under: Οπαδοί

Όπως έχουμε πει πολλές φορές, το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ παραπάνω από 22 μαντράχαλοι που κυνηγάνε μια μπάλα στο χορτάρι. Και ένα από αυτά τα «παραπάνω» είναι τα συνθήματα των οπαδών στα γήπεδα.

Χωρίς καμία υπερβολή, τα οπαδικά συνθήματα χρίζουν κοινωνιολογικής ανάλυσης. Πώς δημιουργούνται; Ποιοι τα δημιουργούν; Μήπως είναι μια μορφή σύγχρονων «δημοτικών τραγουδιών»; Πρέπει να υπάρχουν ηθικοί περιορισμοί στη χρήση τους; Ποιες είναι οι κοινωνικές τους προεκτάσεις; Όλα αυτά τα θέματα είναι αδύνατο να απαντηθούν σε ένα σύντομο κείμενο – εξάλλου, υπάρχουν αρκετά βιβλία που απαντούν σε αυτά τα ερωτήματα. Εμείς θα ασχοληθούμε με την πιο χιουμοριστική πλευρά των συνθημάτων.

Πολλές φορές, τα συνθήματα των οπαδών σχετίζονται με σημαντικά γεγονότα και καταστάσεις, που συνήθως αντιμετωπίζουν με χιούμορ. Ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα σε αυτήν την κατηγορία είναι ένα τραγούδι των οπαδών της σκωτσέζικης Χιμπέρνιαν, η οποία εδρεύει στο Εδιμβούργο. Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, το Εδιμβούργο ήταν γνωστό ως «η πρωτεύουσα του AIDS», καθώς ο ιός HIV μεταδιδόταν ταχύτατα στην πόλη, μέσω των χρησιμοποιημένων συριγγών που χρησιμοποιούσαν οι ναρκομανείς. Αλλά ακόμα και ένα τόσο σοβαρό θέμα, οι οπαδοί της Χιμπέρνιαν το πήραν στην πλάκα. Παραφράζοντας ένα τραγούδι που ακουγόταν σε μια δημοφιλή διαφήμιση της εποχής, έβγαλαν το εξής τραγούδι:

Come on over to our place
Hey you we’ll give you the virus
We’ve got AIDS and hepatitis
So come on over tonight

Οι οπαδοί της Χιμπέρνιαν έχουν χιούμορ, αν μη τι άλλο

(Ελάτε στο σπίτι μας/Θα σας μεταδώσουμε τον ιό/Έχουμε AIDS και ηπατίτιδα/Γι’αυτό ελάτε απόψε σπίτι μας)

Άλλες φορές, ένα σύνθημα μπορεί να δημιουργηθεί μετά από μία μεγάλη νίκη της ομάδας. Όταν, για παράδειγμα, η Χαρτς κατέκτησε το σκωτσέζικο Κύπελλο το 1998, νικώντας την πανίσχυρη Ρέιντζερς στον τελικό, οι οπαδοί τους τραγουδούσαν:

Drink, drink, wherever you may be
We are the drunk and disorderly
We don’t give a damn and we don’t give a f***
We’re coming home with the Scottish Cup!

(Πιες, πιες, όπου κι αν είσαι/Είμαστε πιωμένοι και ταραχοποιοί/δε μας νοιάζει και δε μας νοιάζει καθόλου/γυρίζουμε σπίτι με το σκωτσέζικο Κύπελλο!)

Ωστόσο, εκεί που οι οπαδοί πραγματικά δίνουν ρέστα, είναι όταν θέλουν να «πικάρουν» έναν συγκεκριμένο αντίπαλο παίκτη. Μερικές φορές, μάλιστα, ξεπερνούν τα όρια της ευπρέπειας, όπως στην περίπτωση του Σκωτσέζου τερματοφύλακα Άντι Γκόραμ, που όταν αγωνιζόταν στην Μάδεργουελ διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια. Είναι συχνό στα βρετανικά γήπεδα το σύνθημα «Υπάρχει μόνο ένας _________ (π.χ. Ντέιβιντ Μπέκαμ, Στίβεν Τζέραρντ κλπ)» – πόσες φορές θα ακούσεις, όμως, το σύνθημα «Υπάρχουν μόνο δύο Άντι Γκόραμ»;

Τα ψυχολογικά προβλήματα του Άντι Γκόραμ δεν άφησαν "ασυγκίνητους" τους οπαδούς...

Εξίσου «ασεβείς» υπήρξαν οι οπαδοί το 1998, όταν ο τότε βοηθός του Τζιανλούκα Βιάλι στον πάγκο της Τσέλσι, Γκρέιαμ Ριξ, κατηγορήθηκε για τον βιασμό ενός 15χρονου κοριτσιού. Εμπνευσμένοι από το δημοφιλές τραγούδι των Manic Street Preachers «If You Tolerate This, Your Children Will Be Next», κάποιοι οπαδοί το παρέφρασαν σε «If You Tolerate Rix, Your Children Will Be Next» (αν ανεχτείς τον Ριξ, το επόμενο θύμα θα είναι το παιδί σου)! Βέβαια, τελικά το δικαστήριο δεν «ανέχτηκε» τον Ριξ, που καταδικάστηκε σε 12 μήνες φυλάκισης.

Από την άλλη, υπάρχουν και τα συνθήματα που εξυμνούν κάποιον παίκτη της ομάδας. Στην περίπτωση του Ντιέγκο Μαραντόνα, για παράδειγμα, οι οπαδοί της Νάπολι όχι απλά του αφιέρωσαν ένα σύνθημα που έλεγε «Τον είδα, τώρα μπορώ να πεθάνω», αλλά όταν έφυγε από την ομάδα ορκίστηκαν να μην το χρησιμοποιήσουν ποτέ ξανά, εκτός κι αν ο Ντιεγκίτο επέστρεφε κάποτε στην Νάπολη.

Οι οπαδοί της Νάπολι δεν θα ξεχάσουν ποτέ τον Ντιέγκο Μαραντόνα

Ένα από τα πιο αστεία συνθήματα αυτής της κατηγορίας ανήκει στους εφευρετικούς οπαδούς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, οι οποίοι τραγουδάνε το εξής για τον Κορεάτη Παρκ Γι Σουνγκ:

Park, Park wherever you may be,
You eat dogs in your country,
Could be worse,
Could be Scouse,
Eating rats in the council house

Το σύνθημα για τον Παρκ ξεπερνάει κάθε φαντασία - εκτός από την οπαδική

(Παρκ, Παρκ, όπου κι αν είσαι/Τρώτε σκύλους στη χώρα σου/Θα μπορούσε να είναι χειρότερα/Θα μπορούσες να είσαι από το Λίβερπουλ/Και να τρως ποντίκια στο φτωχόσπιτο)

Για πολλούς, τα συνθήματα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της γηπεδικής εμπειρίας. Για κάποιους άλλους, πάλι, όχι και τόσο. Τον Φεβρουάριο του 2009, η διοίκηση της Μίντλεσμπρο έστειλε γράμματα στους οπαδούς της, ζητώντας τους να είναι πιο ήσυχοι στο γήπεδο της ομάδας, ώστε να μην ενοχλείται η πλειοψηφία των φιλάθλων…

Στην Αγγλία ειδικά, τα γηπεδικά συνθήματα είναι μία μορφή λαϊκής τέχνης. Μάλιστα, το 2004 η αγγλική τράπεζα Barclay’s, χορηγός τότε της Premier League, διοργάνωσε έναν διαγωνισμό, καλώντας τους ποδοσφαιρόφιλους να συνθέσουν δικά τους συνθήματα για τις ομάδες τους. Ο νικητής θα ανακηρυσσόταν «Επίσημος Συνθηματοποιός» («Chant Laureate») και θα αμειβόταν με 10.000 λίρες τον χρόνο για να εφευρίσκει «επίσημα» ποδοσφαιρικά συνθήματα. Τον διαγωνισμό κέρδισε με ομόφωνη απόφαση της επιτροπής ο 37χρονος δικηγόρος Τζόνι Χερστ.

Ο πρώτος (και μοναδικός μέχρι σήμερα) "επίσημος συνθηματοποιός" της Premier League, Τζόνι Χερστ

Εξηγώντας την απόφαση, ο πρόεδρος της επιτροπής και επίσημος ποιητής του Παλατιού, Άντριου Μόσιον, είπε: «Αναζητούσαμε εξυπνάδα, χιούμορ, ενέργεια, εφευρετικότητα, και την ικανότητα να συνεπαίρνει τους οπαδούς στην εξέδρα. Ο Τζόνι είναι θαυμάσιος σε αυτό». Και μιλώντας γενικά για τον διαγωνισμό, τόνισε: «Νιώσαμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μία τεράστια δεξαμενή λαϊκής ποίησης. Η ποίηση ανήκει στον κόσμο, και είναι υπέροχο να την ακούς εκεί έξω».

Η ειρωνεία είναι ότι ενώ ο Χερστ είναι οπαδός της Μπέρμιγχαμ, κέρδισε τον διαγωνισμό με έναν «ύμνο» στον επιθετικό της (μισητής) συντοπίτισσας, Άστον Βίλα! Ο Χερστ ουσιαστικά απολογήθηκε, εξηγώντας ότι είχε γράψει συνθήματα για όλες της ομάδες της Premier League και έστειλε αυτό που του φάνηκε καλύτερο. «Αν δεν γράψω ένα εξίσου καλό για την Μπέρμιγχαμ την ερχόμενη χρονιά, οι μέρες μου είναι μετρημένες», πρόσθεσε μεταξύ σοβαρού και αστείου.

Μερικά χρόνια αργότερα, και αφού η θητεία του ολοκληρώθηκε, είπε σε μία συνέντευξη:

«Θα ήταν ωραίο να σκεφτόμαστε ότι όλα τα συνθήματα είναι αυθόρμητα, αλλά χρειάζεται πολλή προετοιμασία. Ένας από τους αντίπαλους παίκτες που έρχεται το Σάββατο πιάστηκε στο κρεβάτι με την τάδε, τι μπορούμε να τραγουδήσουμε γι’αυτό; […] Όταν κάτι σημαντικό συνέβαινε στο ποδόσφαιρο κατά τη διάρκεια της θητείας μου – για παράδειγμα όταν πέθανε ο Μπράιαν Κλάφ – έπρεπε να γράψω ένα σύνθημα. Ήμουν εκεί για να καταγράψω τις μεταβολές στον δημόσιο βίο.»

Αλήθεια, τι γνώμη είχαν οι οπαδοί για τη θέση του; «Κάποιες αντιδράσεις δεν ήταν ιδιαίτερα φιλικές. Πολλοί δυσαρεστήθηκαν για το γεγονός ότι πλήρωναν πολλά λεφτά για να δουν την ομάδα τους και να τραγουδήσουν συνθήματα κάθε βδομάδα, και υπήρχε ένας τύπος που έπαιρνε 10 χιλιάρικα για να επινοεί συνθήματα», είπε.

Σίγουρα θα μπορούσαμε να πούμε πολλά ακόμα για τα γηπεδικά συνθήματα, όμως εδώ δεν κάνουμε διατριβή στο θέμα, αλλά μία σύντομη «βόλτα» στον μαγικό κόσμο τους. Έναν κόσμο που περιλαμβάνει όλα τα γήπεδα, από τα μικρότερα των τοπικών πρωταθλημάτων τη Ελλάδας, μέχρι το Ολντ Τράφορντ, το Καμπ Νου και το Μαρακανά. Έναν κόσμο γεμάτο μουσική, ποίηση, πλάκα, αλλά και προσβολές, προκλήσεις και έντονα συναισθήματα. Έναν κόσμο γεμάτο ποδόσφαιρο.



Ποδόσφαιρο στη μέση του πουθενά by stokegeo
25/01/2011, 08:27
Filed under: Γεγονότα

30 Οκτωβρίου 2007. Ένα αλλιώτικο παιχνίδι ποδοσφαίρου πρόκειται ν’ αρχίσει.

Το βρετανικό πολεμικό πλοίο HMS Southampton έχει συγκροτήσει τη δική του ομάδα, κι ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα του τόπου στον οποίο έχει… αγκυροβολήσει: του Τριστάν ντα Κούνια, του πιο απομακρυσμένου κατοικημένου μέρους του πλανήτη μας!!!

Φάση από το παιχνίδι

Ο καιρός δεν είναι καλός. Βρέχει, ο ουρανός είναι γκρίζος. Η ομάδα του πολεμικού πλοίου όμως ξεπερνά όλα τα εμπόδια, αποδεικνύεται δυνατότερη και κερδίζει τους γηπεδούχους. Μικρή η λύπη των τελευταίων: πάνω από 100 άτομα είχαν ξεμπαρκάρει νωρίτερα απ’ το πλοίο, περιηγήθηκαν στους δρόμους και έφεραν λίγη αλλαγή στην καθημερινότητα του ντόπιου πληθυσμού…

Αλήθεια, πώς είναι να ζεις 2.816 χιλιόμετρα μακριά απ’ το πλησιέστερο κομμάτι γης (σ.σ. τη Νότιο Αφρική) και 3.360 χιλιόμετρα απ’ τις ακτές της Νοτίου Αμερικής; Πώς είναι να βρίσκεσαι, κυριολεκτικά, στη μέση του αχανούς ωκεανού, πάνω σε μια συστάδα ηφαιστειογενών νησιών, στη μέση του πουθενά; Και, συν τοις άλλοις, δίπλα σ’ ένα… ενεργό ηφαίστειο; Πώς είναι, εν συντομία, να ζεις στο Τριστάν ντα Κούνια (το μεγαλύτερο απ’ τα νησιά);

Οι Πορτογάλοι πρωτοείδαν τούτο τον τόπο, στα 1506. Ο αρχηγός της αποστολής εκείνης των θαλασσοπόρων, Τριστάο ντα Κούνια, δε μπόρεσε να εξερευνήσει τα νησιά, διότι η θαλασσοταραχή απέτρεψε την αποβίβαση. Ονόμασε το κεντρικό νησί της συστάδας Ilha de Tristão da Cunha (Νήσος του Τριστάο ντα Κούνια – πολύ… μετριόφρων, ε;…).

Ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στη Νήσο Τριστάο ντα Κούνια ήταν ο Αμερικανός Τζόναθαν Λάμπερτ, που καταγόταν απ’ το Σάλεμ της Μασαχουσέτης (ΗΠΑ). Ο οποίος, το 1810, ανακήρυξε τα νησιά… περιουσία του, ονομάζοντάς τα Νησιά της Αναψυχής (Islands of Refreshment – !!!). Λίγα χρόνια αργότερα, έφθασαν οι Άγγλοι.

Οι οποίοι έκαναν επαρχία τους τo νησιωτικό σύμπλεγμα, το οποίο μετονόμασαν (επί το… αγγλικότερον!) σε Τριστάν ντα Κούνια, και το διαφύλαξαν ώστε να μη χρησιμοποιηθεί ως βάση επιχειρήσεων από τους Γάλλους για να ελευθερώσουν τον (φυλακισμένο στην Αγ. Ελένη) Ναπολέοντα, ή από τους Αμερικανούς… Βρετανοί στρατιώτες εποίκησαν και χρησιμοποιούσαν ως φρούριο τα νησιά, των οποίων ο πολιτικός πληθυσμός σιγά σιγά άρχισε ν’ αυξάνεται (παράλληλα, χρησιμοποιούνταν και από φαλαινοθήρες ως σταθμός).

Όταν όμως άνοιξε η Διώρυγα του Σουέζ (1869), ενώ και τα σκάφη άφηναν πια τα ιστία και κινούνταν με ατμό, τα νησιά έχασαν βαθμιαία τη χρησιμότητά τους. Την οποία… ξαναβρήκαν για λίγο στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν αποτέλεσαν βάση για παρακολούθηση των κινήσεων των γερμανικών πλοίων στο Νότιο Ατλαντικό.

Στις μέρες μας, 264 ψυχές ζουν εκεί. Τα νησιά, βέβαια, παραμένουν έδαφος της Μεγάλης Βρετανίας. Οι μετακινήσεις των κατοίκων απ’ το ένα νησί στο άλλο γίνεται με ψαρόβαρκες (αεροδρόμιο δεν υπάρχει), και οι κάτοικοι έχουν μόλις… οκτώ διαφορετικά επώνυμα: Γκλας (Σκοτία), Γκρην (Ολλανδία), Χέηγκαν (Ιρλανδία), Λαβαρέλλο, Ρεπέττο (Ιταλία), Ρότζερς, Σουέην, Πάτερσον (Αγγλία)! 80 οικογένειες ζουν στο νησί Τριστάν ντα Κούνια…

Άποψη του Τριστάν ντα Κούνια

Τα υπόλοιπα νησιά που συγκροτούν το σύμπλεγμα αυτό είναι οι Νήσοι Νάιτινγκεηλ, η Νήσος Γκαφ και η Νήσος Ιναξέσιμπλ (σ.σ. Ιnacessible = «δίχως πρόσβαση»!!!).

Το 1961, το ηφαίστειο του νησιού εξερράγη, αναγκάζοντας τους κατοίκους να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να καταφύγουν στο Μέρσθαμ του Σάρεϊ, στην Αγγλία. Δύο χρόνια αργότερα, οι περισσότεροι επέστρεψαν πίσω στο Τριστάν ντα Κούνια.

Το οποίο, τέλος, αξίζει να πούμε ότι κυβερνάται από Αντιπρόσωπο, που συμβουλεύεται μια… ιδιόμορφη τοπική Βουλή, αποτελούμενη από 8 εκλεγμένα και 3 διορισμένα μέλη…

Άποψη της νήσου Γκαφ

Τώρα λοιπόν καταλαβαίνετε τι σήμαινε για τους κατοίκους του Τριστάν ντα Κούνια, του πιο απομακρυσμένου κατοικημένου τόπου του κόσμου, η επίσκεψη εκείνη του HMS Southampton και το φιλικό ματσάκι με την ομάδα του νησιού!

* Μπείτε μ’ ένα κλικ εδώ στο επίσημο site του Τριστάν ντα Κούνια!!! Προσέξτε, στα δεξιά, την φράση: «Tristan da Cunha is an active volcanic island […] far from the madding crowd» = «Το Τριστάν ντα Κούνια είναι ένα ενεργό ηφαιστειογενές νησί […] μακριά απ’ το… θόρυβο και την πολυκοσμία»!!!


Η…»ροζ ιστορία» των Μπρίστολ Ρόβερς by The_Stranger
23/01/2011, 20:00
Filed under: Ομάδες

Πώς θα σας φαινόταν αν η αγαπημένη σας ομάδα ανακοίνωνε σήμερα ότι η νέα της στολή θα έχει χρώμα…ροζ; Πιθανότατα, θα αισθανόσασταν αμήχανα, αφού το θηλυπρεπές ροζ δεν είναι ακριβώς το χρώμα που έρχεται στο μυαλό μας όταν σκεφτόμαστε το ποδόσφαιρο. Γι’αυτό και λίγες ομάδες το προτιμούν – η Γιουβέντους το χρησιμοποίησε στα πρώτα της βήματα, ενώ σήμερα η μοναδική γνωστή ομάδα που το φοράει συχνά είναι η Παλέρμο. Απ’ό,τι φαίνεται, όμως, σε κάποιους αρέσει.

Τον Απρίλιο του 2005, οι διοικούντες την αγγλική Μπρίστολ Ρόβερς πίστευαν ότι είχαν βρει το τέλειο πρωταπριλιάτικο αστείο. Έτσι, ανακοίνωσαν μέσω της ιστοσελίδας τους ότι πλέον η δεύτερη φανέλα της ομάδας θα ήταν ροζ. Αν το σκεφτεί κανείς, ήταν όντως ένα καλό πρωταπριλιάτικο αστείο: Ήταν αρκετά πιστευτό για να ξεσηκωθούν κάποιοι, αρκετά αστείο όταν θα αποκαλυπτόταν η αλήθεια, και καθόλου «χοντρό».

Μόνο που η αντίδραση των οπαδών της ομάδας δεν ήταν αυτή που περίμεναν – το αντίθετο μάλιστα: Όχι μόνο δεν υπήρξαν διαμαρτυρίες από οπαδούς που ίσως θεωρούσαν προσβλητικό το ροζ χρώμα, αλλά, όταν αποκαλύφθηκε το αστείο, ο σύλλογος δέχτηκε καταιγισμό αιτημάτων από τους οπαδούς ώστε να γίνει όντως ροζ η δεύτερη στολή των Μπρίστολ Ρόβερς! Και όχι μόνο αυτό, αλλά οι οπαδοί πρότειναν επίσης ένα ποσοστό από κάθε πώληση της ροζ φανέλας να δοθεί για την υποστήριξη ενός ερευνητικού κέντρου για τον καρκίνο του μαστού! Κι έτσι, γεννήθηκε η καμπάνια «Think Pink» («Σκέψου Ροζ»), χάρη στην οποία συγκεντρώθηκε ένα σημαντικό ποσό.

Κατόπιν λαϊκής απαίτησης, λοιπόν, η Μπρίστολ Ρόβερς ζήτησε από την κατασκευάστρια εταιρεία Errea να της φτιάξει 1.500 ροζ φανέλες, οι οποίες έγιναν ανάρπαστες από τους φιλάθλους της ομάδας.

 

H περίφημη ροζ φανέλα των Μπρίστολ Ρόβερς

Οι Ρόβερς κράτησαν την ροζ εμφάνιση σαν τρίτη, όμως δεν αγωνίστηκαν ποτέ σε επίσημο αγώνα με αυτήν, παρά μόνο σε έναν φιλικό αγώνα κόντρα στην Πλίμουθ. Βέβαια, μία φορά λίγο έλειψε να αναγκαστούν να την χρησιμοποιήσουν, όμως προέκυψε ένα πρακτικό ζήτημα, που όπως θα καταλάβετε ήταν πολύ σοβαρό…

Οι Ρόβερς επρόκειτο να αγωνιστούν στην έδρα της Σρούσμπερι, της οποίας τα χρώματα είναι το μπλε και το κίτρινο. Η πρώτη φανέλα των Ρόβερς ήταν μπλε και η δεύτερη κίτρινη, και άρα θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί η ροζ φανέλα. Μόνο που το γήπεδο της Σρούσμπερι ονομάζεται «Gay Meadow», που σημαίνει «χαρωπό λιβάδι», αλλά θα μπορούσε να σημαίνει και «το λιβάδι των γκέι». Φανταστείτε τι καζούρα θα δεχόταν μία ομάδα αν τολμούσε να εμφανιστεί στο «λιβάδι των γκέι» με ροζ φανέλες! Έτσι, οι Ρόβερς πήραν ειδική άδεια να αγωνιστούν με την κίτρινη φανέλα, παρά τον κίνδυνο της ομοιότητας με την φανέλα της Σρούσμπερι.

Οι ροζ φανέλες δεν χρησιμοποιούνται πια από την ομάδα, και οι 1.500 που βγήκαν στην αγορά το 2005 έχουν αποκτήσει μεγάλη συλλεκτική αξία. Ωστόσο, το παράδειγμα των Ρόβερς φαίνεται ότι ακολούθησε φέτος η Έβερτον, που λανσάρει μία (εντυπωσιακά) ροζ φανέλα σαν δεύτερη εμφάνισή της.

Η (εκτυφλωτικά ροζ) δεύτερη φανέλα της Έβερτον

 

Τελικά, και το ροζ έχει τη χάρη του στο ποδόσφαιρο…