Τρελοποδόσφαιρο


Ολόμπι: Η…Λάρισα της Λιβύης! by The_Stranger
25/10/2011, 19:49
Filed under: Χωρίς κατηγορία

Σίγουρα αυτές τις μέρες στη Λιβύη έχουν άλλα, πολύ πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθούν, όμως εμείς ως τρελοποδοσφαιρόφιλοι έχουμε σήμερα μία ποδοσφαιρική ιστορία να διηγηθούμε από την πολύπαθη αυτή χώρα.

Όπως συμβαίνει και στα περισσότερα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα του κόσμου, έτσι και στη Λιβύη υπάρχουν δύο ομάδες που κυριαρχούν, αφήνοντας πίσω τους με διαφορά τις άλλες ομάδες. Στη Λιβύη οι ομάδες αυτές είναι η Αλ Ιτιχάντ, με 16 πρωταθλήματα, και η Αλ Άχλι, με 10. Οι δύο αυτές ομάδες μαζί έχουν κατακτήσει 26 πρωταθλήματα, όταν όλες οι υπόλοιπες μαζί έχουν 16. Αυτές οι «όλες οι υπόλοιπες» έχουν ένα κοινό στοιχείο: Είναι όλες ομάδες που έχουν την έδρα τους στις δύο μεγάλες πόλεις της Λιβύης, την Τρίπολη και την Βεγγάζη. Όλες, εκτός από μία…

Το 2004, κάποια…Ολόμπι (ή Ολίμπικ Ζαουίγια) από την πόλη Ζαουίγια πανηγύρισε την κατάκτηση του πρωταθλήματος, για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία της, αφήνοντας πέντε βαθμούς πίσω της την Αλ Ιτιχάντ και έξι βαθμούς πίσω την Αλ Άχλι. Φανταστείτε την Ολόμπι σαν τη Λάρισα της Λιβύης: Μία επαρχιακή ομάδα που ήρθε από το πουθενά και εκτόπισε από την κορυφή τις μεγάλες ομάδες της χώρας, κατακτώντας το μοναδικό πρωτάθλημα της ιστορίας της!

Το έμβλημα της Ολόμπι

Φυσικά, η Ολόμπι χάρη στον τίτλο της συμμετείχε και στο αφρικανικό Champions League της επόμενης χρονιάς, αποκλείοντας στον προκριματικό γύρο την Ρενεσάνς από το Τσαντ, αλλά πέφτοντας πάνω στην αλγερινή USM στον πρώτο γύρο, από την οποία και αποκλείστηκε με συνολικά τέρματα 0-7.

Περιττό να πούμε ότι από τότε μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί άλλη επαρχιακή ομάδα που να κάνει τέτοιο ξεπέταγμα, όπως άλλωστε το ίδιο συμβαίνει και στην Ελλάδα. Η Αλ Ιτιχάντ είναι τα τελευταία χρόνια η απόλυτη κυρίαρχος στο πρωτάθλημα της χώρας, αφού έχει κερδίσει όλα τα πρωταθλήματα των τελευταίων 10 ετών, με εξαίρεση βέβαια τον θρίαμβο της Ολόμπι.

Όσο για την ίδια την Ολόμπι; Από το 2004 κι έπειτα η πορεία της είναι πτωτική. Το 2005 τερμάτισε τρίτη, το 2006 πέμπτη, τις δύο επόμενες χρονιές όγδοη, ενώ πέρσι κέρδισε την παραμονή της σε αγώνα μπαράζ, αφού τερμάτισε ενδέκατη. Σαφώς αποδυναμωμένη, φαίνεται απίθανο να επαναλάβει κάποτε το κατόρθωμά της.

Η ενδεκάδα της Ολόμπι ποζάρει στον φακό

Βέβαια, αυτό που κάνει ξεχωριστό το κατόρθωμα της Ολόμπι (και της Λάρισας, και της κάθε Ολόμπι και Λάρισας στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα) είναι η σπανιότητά του. Γιατί μπορεί το ποδόσφαιρο να είναι το κατ’εξοχήν δημοκρατικό άθλημα, όμως το κάθε πρωτάθλημα έχει τις «δικτατορίες» του, και είναι ωραίο πού και πού να γίνεται ένα «πραξικόπημα» για να σπάει η μονοτονία…



Άρτουρ Φρίντενραϊχ: Ο «Τίγρης» by The_Stranger
16/10/2011, 10:58
Filed under: Παίκτες

Ακούγοντας το όνομα «Άρτουρ Φρίντενραϊχ», το μυαλό κάποιου μάλλον πηγαίνει σε κάποιον γαλαζοαίματο Πρώσο βασιλιά του 18ου αιώνα, ή ίσως σε έναν σύγχρονο Γερμανό διπλωμάτη. Κι όμως, η αλήθεια βρίσκεται πολύ μακριά από αυτές τις μαντεψιές: Ο Άρτουρ Φρίντενραϊχ ήταν ο πρώτος μεγάλος μαύρος ποδοσφαιριστής της ιστορίας!

Ο "Τίγρης" Άρτουρ Φρίντενραϊχ

Γεννημένος το 1892 στο Σάο Πάουλο της Βραζιλίας, από πατέρα Γερμανό επιχειρηματία που μετανάστευσε μόνιμα στη Βραζιλία και μητέρα μαύρη καθαρίστρια, ο Άρτουρ Φρίντενραϊχ  δεν βρήκε καθόλου πρόσφορο έδαφος για να γίνει ποδοσφαιριστής, καθώς εκείνη την εποχή το ποδόσφαιρο παιζόταν μόνο από λευκούς και οι μαύροι δεν γίνονταν αποδεκτοί στις ομάδες. Ωστόσο, με την ενθάρρυνση του πατέρα του, ο Άρτουρ Φρίντενραϊχ ξεκίνησε την καριέρα του το 1909 στην Γκερμάνια, μία ποδοσφαιρική ομάδα που αποτελείτο από Γερμανούς μετανάστες.

Παρά τον ρατσισμό της εποχής, το ταλέντο του Φρίντενραϊχ τον βοήθησε να ανελιχθεί, κι έτσι αγωνίστηκε σε αρκετές ομάδες του Σάο Πάουλο, ενώ το 1914 κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Βραζιλίας, με την οποία κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε 22 φορές και κατέκτησε δύο φορές το πρώιμο Κόπα Αμέρικα, το 1919 και το 1922.

Το 1925 ο «Τίγρης», όπως ήταν το προσωνύμιό του στη Βραζιλία, έφτασε στο αποκορύφωμα της δόξας του, καθώς εκείνη τη χρονιά η ποδοσφαιρική ομάδα της Βραζιλίας έκανε μία περιοδεία στην Ευρώπη, κατά τη διάρκεια της οποία ο Φρίντενραϊχ χαρακτηρίστηκε «βασιλιάς του ποδοσφαίρου» για τις εντυπωσιακές του εμφανίσεις.

Ωστόσο, αυτός ο μεγάλος ποδοσφαιριστής δεν ευτύχησε ποτέ να αγωνιστεί σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Όχι λόγω ηλικίας, αν και ήταν ήδη 38 χρονών όταν διεξήχθη το Μουντιάλ της Ουρουγουάης το 1930, αλλά λόγω μίας…παρεξήγησης μεταξύ των τοπικών πρωταθλημάτων του Ρίο ντε Τζανέιρο και του Σάο Πάουλο, που είχε σαν αποτέλεσμα να συμπεριληφθούν στην αποστολή της Βραζιλίας για το Μουντιάλ μόνο παίκτες από το Ρίο ντε Τζανέιρο!

Ο «Τίγρης» έκλεισε την καριέρα του το 1935 στην Φλαμένγκο, σε ηλικία 43 ετών, έχοντας στο μεταξύ παίξει και στις Σάο Πάουλο, Ατλέτικο Μινέιρο, Παουλιστάνο και Ιπιράνγκα.

Τι έχει μείνει σήμερα από τον «Τίγρη»; Ένα αμφιλεγόμενο ρεκόρ. Υπολογίζεται ότι ο Φρίντενραϊχ αγωνίστηκε συνολικά σε περισσότερους από 1200 αγώνες, σημειώνοντας περισσότερα από 1200 τέρματα. Είναι βέβαια πρακτικά αδύνατο να ξέρουμε πόσα ακριβώς γκολ σημείωσε, καθώς τα αρχεία της εποχής δε βοηθούν και πολύ, όμως λέγεται ότι ο συνολικός απολογισμός είναι 1329 τέρματα σε 1239 αγώνες. Βέβαια, αυτό θα σήμαινε ότι ο Φρίντενραϊχ σημείωσε περισσότερα γκολ από τον Πελέ, ο οποίος σταμάτησε στα 1281 γκολ! Γι’αυτό και οι οπαδοί του Πελέ υποστηρίζουν ότι στην πραγματικότητα ο «Τίγρης» πέτυχε «μόνο» 1239 τέρματα σε 1329 αγώνες. Η αλήθεια μάλλον δε θα αποκαλυφθεί ποτέ, αλλά θα δίνει πάντα τροφή για ατέρμονες ποδοσφαιρικές συζητήσεις…

Ο Φρίντενραϊχ έφυγε από τη ζωή στις 6 Σεπτεμβρίου του 1969, σε ηλικία 77 ετών, ξέροντας ότι μπορεί κανείς να του αμφισβητήσει όσα γκολ θέλει, αλλά δεν μπορεί να του αμφισβητήσει ότι ήταν ο πρώτος μεγάλος μαύρος ποδοσφαιριστής στην ιστορία…



Κόπα Άφρικα, ερχόμαστε! by stokegeo
10/10/2011, 22:13
Filed under: Ομάδες

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011. Η εθνική ομάδα του Νίγηρα ηττάται εκτός έδρας με 0-3 από την Αίγυπτο, στο πλαίσιο της τελευταίας αγωνιστικής του 7ου προκριματικού ομίλου του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2012.

Μετά τη λήξη του αγώνα, όμως, οι παίκτες των ηττημένων ήταν αυτοί που αποχώρησαν… πανηγυρίζοντας έξαλλα από τον αγωνιστικό χώρο!!! Κι αυτό διότι την ίδια ώρα, στο άλλο ματς του γκρουπ, Νότιος Αφρική και Σιέρρα Λεόνε αναδεικνύονταν ισόπαλες, 0-0. Αποτέλεσμα, που έδωσε στο Νίγηρα την πρωτιά στον όμιλο, και μαζί την πρόκριση, για πρώτη φορά στην ιστορία του, στα τελικά μίας μεγάλης διεθνούς διοργάνωσης!!!

Η «Μένα», όπως είναι το προσωνύμιο του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος του μεγαλύτερου σε έκταση κράτους της Δυτικής «Μαύρης Ηπείρου» (το 80% του εδάφους του οποίου είναι η ίδια η… έρημος Σαχάρα!), μάζεψε 9 βαθμούς, όσους συγκέντρωσαν Νοτιοαφρικανοί και Σιέρρα Λεόνε, είχε όμως καλύτερα αποτελέσματα στα παιχνίδια της με τις δύο αυτές ομάδες και έτσι τις υπερκέρασε.* Τελευταία και… καταϊδρωμένη κατετάγη η (κάτοχος του τίτλου!) Αίγυπτος (5 πόντοι).

Οι παίκτες του Νίγηρα πανηγυρίζουν

Ο Νίγηρας, μάλιστα, ξεκίνησε… με το αριστερό τις υποχρεώσεις του στα προκριματικά του Κόπα Άφρικα 2012, χάνοντας εκτός έδρας με 0-2 από τη Νότιο Αφρική. Τη 2η αγωνιστική, όμως, σόκαρε τους πάντες επικρατώντας στη Νιαμέι της Αιγύπτου, με 1-0 (σκόρερ ο Μούσσα Μααζού, στο 34′). Κατόπιν, νίκησε εντός τη Σιέρρα Λεόνε (3-1), η οποία… τον πλήρωσε με το ίδιο νόμισμα στην έδρα της την 4η ημέρα (σ.σ. νίκησε 1-0). Την 5η αγωνιστική, η «Μένα» πήρε τους τρεις βαθμούς κόντρα στη  Νότιο Αφρική (2-1), για να έλθει ο 6ος αγώνας της στα προκριματικά και να «σφραγίσει» στο Κάιρο (παρά το ατυχές αποτέλεσμα στο ματς με τους «Φαραώ») το εισιτήριο για τα γήπεδα της Γκαμπόν και της Ισημερινής Γουινέας (οι οποίες θα συνδιοργανώσουν την τελική φάση του τουρνουά).

Σε αυτή την «τρελή» πορεία του, ο Νίγηρας σημείωσε έξι τέρματα και δέχθηκε οκτώ. Πρώτος σκόρερ της ομάδας (με δύο γκολ) αναδείχθηκε ο Ούβο Μούσσα Μααζού, ο οποίος παίζει στη βελγική Ζούλτε Βάρεγκεμ (ως δανεικός από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας).

Εξάλλου, ο ομοσπονδιακός τεχνικός, Αρούνα Ντουλά Γκαμπντέ, στηρίχθηκε κυρίως σε «λεγεωνάριους» για να φθάσει στην επιτυχία. Χρόνο συμμετοχής πήραν και ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στο εγχώριο πρωτάθλημα, με τους περισσότερους εξ αυτών πάντως να ανήκουν στην Σαχέλ (σ.σ. την ομάδα με τους περισσότερους τίτλους πρωταθλητή από κάθε άλλη στη χώρα).

Εμπειρότερος από όλους τους παίκτες που χρησιμοποιήθηκαν, βάσει διεθνών συμμετοχών, ήταν ο (αρχηγός) Ιντρίσα Λαουαλί, ο οποίος βρίσκεται στο δυναμικό της ASFAN (σ.σ. συλλόγου που ελέγχεται από τις Ένοπλες Δυνάμεις του αφρικανικού κράτους).

Στο παρελθόν, η εθνική της γαλλόφωνης αυτής χώρας έχει σημειώσει κάποιες μεμονωμένες επιτυχίες. Στο προκριματικό τουρνουά του Μουντιάλ 1982, έθεσε εκτός συνέχειας Σομαλία και Τόγκο, όμως στα προημιτελικά αποκλείστηκε από την Αλγερία. Το 1990, διέλυσε τη Μαυριτανία με 7-1 – αυτή είναι, μέχρι σήμερα, η μεγαλύτερη (σε έκταση) νίκη στην ιστορία της ομάδας! Τέλος, στα προκριματικά του Κόπα Άφρικα 2004, ο Νίγηρας κέρδισε και τα τρία εντός έδρας παιχνίδια του στον όμιλο (με αντιπάλους Γουινέα, Λιβερία και Αιθιοπία), όμως κατετάγη εν τέλει δεύτερος τρεις μόλις βαθμούς μακριά από την κορυφή.

Τα προηγούμενα χρόνια, εξάλλου, η μεγάλη «βεντέτα» της ομάδας δεν ήταν άλλη από τον αμυντικό Καρίμ Ελ Κεμπίρ (γενν. 1973), που έπαιξε επαγγελματικά στις γαλλικές Βαλανσιέν, Μπρεστ, Σατορού, Βαλάνς, στη σκοτσέζικη Ρέιθ Ρόβερς και στην ιρλανδική Σεντ Πάτρικς Αθλέτικ. Σήμερα, πλην του Μααζού, στην Ευρώπη αγωνίζονται ο αριστερός αμυντικός Ντελί Αού (Εξελσιόρ Βιρτόν Βελγίου), ο αριστερός εξτρέμ Ουιλιάμ Ν’ Γκουνού (Λίμχαμν Μπούνκεφλο Σουηδίας), και ο αμυντικός μέσος Ολιβιέ Αρούνα Μπον (Ναντ). Αρκετοί παίκτες, δε, ανήκουν σε συλλόγους άλλων αφρικανικών κρατών (κυρίως του γειτονικού Καμερούν).

Η εθνική ομάδα του Νίγηρα

Η τελική φάση του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής (από την οποία, αξίζει να σημειωθεί, αποκλείστηκαν πλην των Αιγυπτίων και των Νοτιοαφρικανών, και οι Νιγηρία, Αλγερία, Καμερούν!) θα ξεκινήσει την 21η Ιανουαρίου.

* Πρέπει, βέβαια, να αναφερθεί, ότι οι Νοτιοαφρικανοί αγνοούσαν ότι σε περίπτωση ισοβαθμίας θα προκρινόταν η ομάδα που είχε καλύτερα αποτελέσματα στους αγώνες της με τις λοιπές ισόβαθμες αντιπάλους της. Και πίστευαν ότι και η ισοπαλία έφθανε για να τους χαρίσει το εισιτήριο για τα τελικά! Μετά τη λήξη του αγώνα με τη Σιέρρα Λεόνε, λοιπόν, παίκτες, προπονητής και φίλαθλοι της Νοτίου Αφρικής ξέσπασαν σε έξαλλους πανηγυρισμούς! 24 ώρες αργότερα, όμως, όταν έμαθαν ότι ο Νίγηρας εν τέλει προκρίθηκε, έπεσαν από τα σύννεφα!


Ο ποδοσφαιριστής Αρσέν Βενγκέρ by stokegeo
05/10/2011, 13:06
Filed under: Προπονητές, Παίκτες

Όταν ακούτε «Αρσέν Βενγκέρ», ο νους σας πηγαίνει σε εκείνον τον κομψό, συμπαθητικό κύριο, που μιλά τα αγγλικά με μια αστεία προφορά και κάθεται στον πάγκο της Άρσεναλ από το φθινόπωρο του 1996 μέχρι σήμερα, και που έχει κατακτήσει άφθονους τίτλους κατά τη διάρκεια της καριέρας του ως τεχνικός!

Με λίγα λόγια, σκεπτόσαστε τον προπονητή Αρσέν Βενγκέρ. Πριν αφοσιωθεί στην προπονητική του σταδιοδρομία, όμως, ο γεννημένος το 1949 Γάλλος τεχνικός φορούσε ποδοσφαιρικά παπούτσια και έπαιξε επαγγελματικά ως ποδοσφαιριστής! Το Τρελοποδόσφαιρο σήμερα ανατρέχει στην (όχι και τόσο προβεβλημένη) ποδοσφαιρική καριέρα του Αλσατού!

Παραδεχτείτε κάτι: ο Βενγκέρ έχει βελτιώσει πολύ το στυλ του από τότε που ξεκίνησε η προπονητική του καριέρα...

Ο Βενγκέρ γεννήθηκε στο Στρασβούργο. Και μεγάλωσε στο μικρό χωριό Ντούτλενχαϊμ, μαζί με τους γονείς του, Αλφόνς και Λουίζ, και τα δύο αδέλφια του. Έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στην FC Ντούτλενχαϊμ, στη βασική ενδεκάδα της οποίας πρωτόπαιξε… στα 16 του! Δοκιμάστηκε ως γκολκίπερ και αμυντικός, όμως εν τέλει μονιμοποιήθηκε στο κέντρο της άμυνας.

Οι εμφανίσεις του προσήλκυσαν το ενδιαφέρον της AS Μούτζιγκ, που τότε συμμετείχε στη Γ’ κατηγορία. Εκεί συνάντησε τον (προπονητικό) μέντορά του, Μαξ Ιλντ (ο οποίος τα επόμενα χρόνια τον συμβούλευε τακτικά για διάφορα θέματα). Εν συνεχεία, μετεγγράφηκε στη Μιλούζ, σύλλογο (τότε) της Β’ κατηγορίας, όμως μετά από λίγο βρέθηκε στη Βομπάν που έπαιζε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα.

Το 1978, ο Αλσατός υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Στρασμπούρ. Ντεμπουτάρισε με τα χρώματα της «Ρασίνγκ» κόντρα στη Μονακό, και το Μάιο του 1979 πανηγύρισε μαζί της το πρωτάθλημα (σ.σ. το μοναδικό του τίτλο, ως ποδοσφαιριστής)!!!

Δεν κατόρθωσε ποτέ, πάντως, να κερδίσει την εμπιστοσύνη των προπονητών του. Και, στα τρία χρόνια που έμεινε στην ομάδα, συμπλήρωσε μόλις 12 συμμετοχές με τη φανέλα της, σε όλες τις διοργανώσεις (!). Αφήνοντας τη Στρασμπούρ, ο Βενγκέρ πήρε την απόφαση να κρεμάσει τα παπούτσια του, και να γίνει τεχνικός. Έτσι, μετά από λίγο, ανέλαβε πόστο βοηθού προπονητή στην ομάδα των Καννών.

Τα υπόλοιπα, είναι ιστορία!