Τρελοποδόσφαιρο


Ο τερματοφύλακας που περίμενε… 13 χρόνια μέχρι να παίξει!
18/11/2015, 21:26
Filed under: Παίκτες

james-bittner

Δε γεννιούνται όλοι οι ποδοσφαιριστές αστέρια. Υπάρχουν φυσικά κάποιοι που από τα… γεννοφάσκια τους κάνουν τη διαφορά στον κόσμο του ποδοσφαίρου και στις ομάδες που αγωνίζονται παίρνουν τη φανέλα του βασικού στο σπίτι τους, χωρίς καν να ιδρώσουν. Οι περισσότεροι όμως πρέπει να κουραστούν πολύ για να αναδειχθούν, και μπορεί να χρειαστεί να περάσουν χρόνια “γυαλίζοντας” τους πάγκους μέχρι να τα καταφέρουν.

Ο Τζέιμς Μπίτνερ ανήκει στη δεύτερη αυτή κατηγορία. Χρειάστηκε να περιμένει πολύ. Πολύ πολύ. Πάρα πολύ. Απελπιστικά πολύ.

Ο Τζέιμς Μπίτνερ, λοιπόν, είναι ένας παγκοσμίως άγνωστος Άγγλος τερματοφύλακας. Στα 35 του χρόνια πλέον, ανήκει στο δυναμικό της Πλίμουθ, ενώ στο παρελθόν έχει περάσει από πολλές ομάδες, όπως η Φούλαμ, η Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς, η Μπόρνμουθ και η Τορκί. Σε όλα αυτά τα χρόνια, ο Μπίτνερ πέρασε απαρατήρητος από τα βρετανικά ΜΜΕ. Μέχρι που την περασμένη Δευτέρα ξεκίνησε ως βασικός γκολκίπερ της ομάδας του στο παιχνίδι με την Γιορκ για τη League 2, αντικαθιστώντας τον Λιουκ Μακ Κόρμικ.

Τι το ιδιαίτερο είχε αυτό το γεγονός; Ήταν μόλις η πρώτη του 90λεπτη εμφάνιση σε αγώνα των “μεγάλων” κατηγοριών της Αγγλίας, μετά από 13 ολόκληρα χρόνια αναμονής – ή, αν προτιμάτε, 4.991 μέρες!

Κι όμως, είναι αλήθεια: Αν και πέρασε από αρκετές ομάδες που αγωνίζονται στις τέσσερις πρώτες κατηγορίες του αγγλικού ποδοσφαίρου, ο Μπίτνερ ήταν σε όλες η δεύτερη ή η τρίτη επιλογή του εκάστοτε προπονητή του. Αγωνίστηκε βέβαια σε ομάδες κατώτερων κατηγοριών, όπως η Έξετερ, η Φόρεστ Γκριν και η Χέρφορντ, όμως ποτέ σε κάποια από τις πρώτες κατηγορίες – με εξαίρεση ένα παιχνίδι τον Ιανουάριο, και πάλι με την Πλίμουθ, κόντρα στη Μόρκαμ, όπου μπήκε ως αλλαγή και έπαιξε στο δεύτερο ημίχρονο. Ωστόσο κόντρα στην Γιορκ έπαιξε για πρώτη φορά από την αρχή ως το τέλος του παιχνιδιού.

Ο ίδιος ο Μπίτνερ φαίνεται πως δεν είχε καταλάβει πόσο σημαδιακή ήταν αυτή του η εμφάνιση. “Δε συνειδητοποίησα ότι χθες ήταν το πρώτο μου παιχνίδι ποδοσφαίρου στη 16ετή μου καριέρα, τι έκανα εδώ και 16 χρόνια;”, σχολίασε με μία δόση χιούμορ σε ανάρτησή του στο Twitter, αφού είχαν αναφερθεί στο “κατόρθωμά” του πολλές βρετανικές εφημερίδες. Μία από αυτές, μάλιστα, για να υπογραμμίσει τη σημασία του γεγονότος, επεσήμανε πως όταν ο Μπίτνερ άρχισε να… γυαλίζει πάγκους, ο Γουέιν Ρούνι δεν είχε καν ξεκινήσει την επαγγελματική του καριέρα!

Και βέβαια, η παρθενική εμφάνιση του Μπίτνερ στην ενδεκάδα συνοδεύτηκε και με νίκη για την Πλίμουθ με σκορ 2-1, αν και ο Άγγλος γκολκίπερ δήλωσε απογοητευμένος που δεν κατάφερε να διατηρήσει ανέπαφη την εστία του, δεχόμενος γκολ στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων.

Τελικά μάλλον έχουν δίκιο: Η υπομονή ανταμείβεται…



Οι παίκτες που πέτυχαν… μισό αυτογκόλ!
05/04/2015, 07:00
Filed under: Χωρίς κατηγορία

Τα αυτογκόλ δεν είναι κάτι το σπάνιο στο ποδόσφαιρο. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες, και στους καλύτερους παίκτες.

Μια άτυχη στιγμή, μια κόντρα σε ένα σώμα, και η μπάλα μπορεί να καταλήξει στα δίχτυα του οικείου τερματοφύλακα.

Πόσοι, όμως, μπορούν να υπερηφανεύονται ότι πέτυχαν μόνο… μισό αυτογκόλ;

Απ’όσο μπορούμε να ξέρουμε, μόνο δύο: Ο Σταν Μίλμπερν και ο Τζακ Φρόγκατ.

Στις 18 Δεκεμβρίου του 1954, η Τσέλσι φιλοξενούσε την Λέστερ στο Στάμφορντ Μπριτζ, στα πλαίσια του αγγλικού πρωταθλήματος.

Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του αγώνα, λοιπόν, συνέβη το εξής απίστευτο: Σε μια επίθεση της Τσέλσι, ο Μίλμπερν και ο Φρόγκατ, παίκτες της Λέστερ, μπερδεύτηκαν και…κλώτσησαν ταυτόχρονα την μπάλα προς τα δίχτυα της ομάδας τους!

Δυνατότητα replay δεν υπήρχε τότε (αλλά και να υπήρχε, πάλι δεν θα έβγαζε άκρη μάλλον), κι έτσι το αυτογκόλ χρεώθηκε και στους δύο παίκτες!

Στην Wikipedia, οι σκόρερ της Τσέλσι στο συγκεκριμένο παιχνίδι (που έληξε με σκορ 3-1 υπέρ της Τσέλσι) καταγράφονται ως εξής: Parsons, McNichol, Froggatt/Milburn (o.g.)

Ο Στάν Μίλμπερν, μάλιστα, αγωνίστηκε για συνολικά 7 χρονιές στη Λέστερ, υπηρετώντας πιστά τον σύλλογο, όμως οι περισσότεροι έχουν συνδυάσει το όνομά του με αυτό το μνημειώδες αυτογκόλ, το οποίο σκόραρε από κοινού με τον συμπαίκτη του – και άρα, μπορεί να χρεωθεί μόνο το…μισό αυτογκόλ! Και αυτοί οι δύο παίκτες πρέπει να είναι οι μόνοι στην ιστορία του ποδοσφαίρου που μπορούν να υπερηφανευτούν ότι έχουν πετύχει κάτι τόσο πρωτότυπο!

O Σταν Μίλμπερν

Ο Τζακ Φρόγκατ εν δράσει

Αλλά επειδή η σημερινή ιστορία ήταν πολύ σύντομη, και μιας και γίνεται λόγος για παράξενα αυτογκόλ, αξίζει μια ιδιαίτερη μνεία και σε αυτό το αυτογκόλ, που δεν πρέπει να έχει όμοιό του: Σε ένα παιχνίδι πρωταθλήματος για κάποια από τις κατώτερες κατηγορίες του γερμανικού ποδοσφαίρου, μεταξύ της Βίμσχαϊμ και της Γκρούνμπαχ, η Βίμσχαϊμ προηγήθηκε στο σκορ με τον απίστευτο τρόπο που θα δείτε στο βίντεο.

Ναι, καλά είδατε: Ο παίκτης της Γκρούνμπαχ εκτελεί το ελεύθερο, αλλά την μπάλα την παίρνει ο αέρας και, αφού σκάει μπροστά στον τερματοφύλακα της ομάδας, καταλήγει στα δίχτυα! Άμα και ο αέρας είναι εναντίον σου, ό,τι και να κάνεις είσαι καταδικασμένος να χάσεις. Και όντως, το σφύριγμα της λήξης βρήκε νικήτρια την Βίμσχαϊμ με 2-1.

Αυτά (και άλλα, λιγότερο ή περισσότερο τρελά) συμβαίνουν όταν ο νόμος του Μέρφι εφαρμόζεται στο ποδόσφαιρο: «Αν είναι να πάει κάτι στραβά, θα πάει».



Ορελιέν Ζοακίμ: Ο ήρωας του Λουξεμβούργου
18/07/2012, 18:25
Filed under: Παίκτες

Στα 25 του χρόνια, ο Ορελιέν Ζοακίμ έχει ήδη ποδοσφαιρικές παραστάσεις από Βέλγιο και Γερμανία, ενώ έχει αγωνιστεί και 26 φορές με την εθνική ομάδα της χώρας του. Από χθες, είναι και κάτι σαν εθνικός ήρωας για τους φιλάθλους της.

Βλέπετε, ο Ορελιέν Ζοακίμ είναι ένας επιθετικός που κατάγεται από το… Λουξεμβούργο. Μία χώρα που έχει να επιδείξει ελάχιστες επιτυχίες στο ποδόσφαιρο (ή σε οποιοδήποτε άλλο άθλημα, απ’όσο μπορούμε να ξέρουμε), και άρα είναι επόμενο κάθε μικρή επιτυχία να πανηγυρίζεται έξαλλα.

Ο Ορελιέν Ζοακίμ (αριστερά) πανηγυρίζει ένα γκολ με τη φανέλα της εθνικής ομάδας του Λουξεμβούργου

Χθες, λοιπόν, η Ντουντελάνζ αγωνιζόταν για τον δεύτερο προκριματικό γύρο του Champions League κόντρα στην πρωταθλήτρια Αυστρίας, Σάλτσμπουργκ. Εξ ορισμού φαβορί οι Αυστριακοί, φυσικά. Ωστόσο, τα πράγματα δεν πήγαν όπως θα περιμέναμε όλοι. Η Ντουντελάνζ κυριαρχούσε στον αγωνιστικό χώρο, έχοντας την κατοχή της μπάλας, χωρίς ωστόσο να απειλήσει ή να απειληθεί από την Σάλτσμπουργκ. Όλα αυτά όμως μέχρι το 75ο λεπτό, όταν ο Ορελιέν Ζοακίμ έκανε το σουτ έξω από την περιοχή και η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα του Αλεξάντερ Βάλκε: 1-0 για την Ντουντελάνζ! Ένα σκορ που παρέμεινε μέχρι το τέλος του αγώνα και δίνει στην ομάδα από το Λουξεμβούργο βάσιμες ελπίδες για μία ιστορική πρόκριση στον τρίτο προκριματικό γύρο. Και για όλα ευθύνεται ο Ορελιέν Ζοακίμ.

Οι παίκτες της Ντουντελάνζ πανηγυρίζουν το «χρυσό» (;) γκολ του Ζοακίμ

Ποιος είναι όμως αυτός ο τύπος; Το παράδοξο με τον Ζοακίμ είναι ότι ξεκίνησε την καριέρα του από το εξωτερικό, και συγκεκριμένα από τη βελγική Βιρτόν, με την οποία αγωνίστηκε σε 31 παιχνίδια τη σεζόν 2004-2005, πετυχαίνοντας μόνο ένα γκολ. Τα επόμενα δύο χρόνια τα πέρασε στη Γερμανία, παίζοντας στις δεύτερες ομάδες της Μπόχουμ και της Άαχεν, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Ο Ζοακίμ έδειξε το ταλέντο του όμως όταν επέστρεψε στο Λουξεμβούργο, για να αγωνιστεί στην Ντιφερντάνζ, της οποία τη φανέλα φόρεσε για τρία χρόνια, πετυχαίνοντας 37 γκολ σε 84 αγώνες, πριν τον αποκτήσει το 2011 η Ντουντελάνζ. Πέρσι ήταν η χρονιά του, καθώς αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 14 τέρματα, ενώ ψηφίστηκε και ως καλύτερος παίκτης του πρωταθλήματος. Παράλληλα, ο Ζοακίμ έκανε το 2005 το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα του Λουξεμβούργου, μόλις στα 19 του χρόνια, και είναι ακόμα σημαντικό της στέλεχος.

Ο Ζοακίμ σε παλιότερη φωτογραφία, με τη φανέλα της Ντιφερντάνζ

Φέτος, ο Ζοακίμ είχε «δείξει τα δόντια του» πριν από την Σάλτσμπουργκ στην αδύναμη Τρε Πέννε από το Σαν Μαρίνο, την οποία απέκλεισε η Ντουντελάνζ στον πρώτο προκριματικό γύρο του Champions League με συνολικά τέρματα 11-0 – ο Ζοακίμ πέτυχε τα 4 από αυτά. Όμως οι Αυστριακοί δεν πήραν χαμπάρι, και ίσως να το πληρώσουν…

Θα περιμένουμε με ενδιαφέρον τον επαναληπτικό αγώνα, την ερχόμενη Τρίτη, για να δούμε αν τελικά αυτό το γκολ του Ζοακίμ θα αποδειχθεί ιστορικής σημασίας για το Λουξεμβούργο. Και, σαν ορκισμένοι οπαδοί των αδύναμων ομάδων, το ευχόμαστε.



Ο Τζίλφι και το εργοστάσιο ψαριών
15/04/2012, 18:33
Filed under: Χωρίς κατηγορία

Όταν είσαι ένας καλοπληρωμένος ποδοσφαιριστής σε κορυφαίο επίπεδο, είναι πολύ πιθανό να νιώσεις ότι ένα μέρος αυτών των χρημάτων που έχεις κερδίσει με τον ιδρώτα σου (κυριολεκτικά) πρέπει να το επενδύσεις κάπου. Οι περισσότεροι «επενδύουν» σε πολυτελή σπίτια και αυτοκίνητα, άλλοι κρατούν χρήματα για όταν τελειώσουν την καριέρα τους, και κάποιοι προσφέρουν όσα χρήματα μπορούν σε φιλανθρωπικές οργανώσεις. Πόσοι όμως «επενδύουν» στη σωτηρία… ενός ολόκληρου χωριού; Απ’όσο ξέρουμε, μόνο ένας.

Μπορεί να μη γνωρίζετε τον Τζίλφι Σίγκουρντσον. Δεν είναι κάποια μεγάλη «φίρμα», αν και έχει αγωνιστεί μεταξύ άλλων στη Ρέντινγκ και τη Χόφενχαϊμ, ενώ φέτος η γερμανική ομάδα τον παραχώρησε ως δανεικό στη Σουόνσι, όπου «βγάζει μάτια». Ο Σίγκουρντσον έχει αγωνιστεί σε όλες τις μικρές εθνικές ομάδες της χώρας του, ενώ στα 23 του είναι και επτά φορές διεθνής με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ισλανδίας.

Ο Τζίλφι Σίγκουρντσον (στο κέντρο) "πνίγεται" στις αγκαλιές των συμπαικτών του στη Σουόνσι, μετά από ένα ακόμα γκολ...

Τι έκανε, λοιπόν, ο Τζίλφι Σίγκουρντσον που δικαιολογεί την παρουσία του στο blog μας; Πολύ απλά, όταν το εργοστάσιο ψαριών του χωριού Φλατέιρι, που βρίσκεται στη βόρεια Ισλανδία, κήρυξε πτώχευση, με αποτέλεσμα σχεδόν ολόκληρος ο πληθυσμός του χωριού να βρεθεί ξαφνικά χωρίς δουλειά, ο Ισλανδός ποδοσφαιριστής το αγόρασε, σώζωντας ένα ολόκληρο χωριό!

Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Σίγκουρντσον δεν έχει καν καταγωγή από το συγκεκριμένο χωριό, αφού γεννήθηκε στο Χαφναρφιόρντουρ! Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, δεν του αρέσει καθόλου το ψάρεμα! Μάλιστα, ο πατέρας του, Σιγκούρντουρ Ανταλστέινσον, ασχολείται με το ψάρεμα και τον προόριζε για διάδοχό του, όμως όπως έχει ξεκαθαρίσει ο διεθνής Ισλανδός «πάντα ήθελα να παίξω ποδόσφαιρο, και το να ακολουθήσω την οικογενειακή επιχείρηση ήταν το σχέδιο Β, ή και Γ«.

Αυτό είναι το Φλατέιρι, το χωριό που έσωσε απροσδόκητα ένας ποδοσφαιριστής! Άξιζε να σωθεί, δε νομίζετε;

Και να που τελικά κατάφερε να τα συνδυάσει! Και ποδόσφαιρο παίζει, και μάλιστα σε υψηλό επίπεδο, και με το ψάρεμα ασχολείται, ως ιδιοκτήτης της εταιρείας Λότνα, στην οποία ανήκει το εργοστάσιο. Και με αυτόν τον τρόπο, ένα ολόκληρο χωριό σώθηκε από έναν 23χρονο ποδοσφαιριστή. Κάτι μας λέει ότι πλέον στο Φλατέιρι οι γονείς θα ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να παίζουν ποδόσφαιρο από μικρά…



Ολόμπι: Η…Λάρισα της Λιβύης!
25/10/2011, 19:49
Filed under: Χωρίς κατηγορία

Σίγουρα αυτές τις μέρες στη Λιβύη έχουν άλλα, πολύ πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθούν, όμως εμείς ως τρελοποδοσφαιρόφιλοι έχουμε σήμερα μία ποδοσφαιρική ιστορία να διηγηθούμε από την πολύπαθη αυτή χώρα.

Όπως συμβαίνει και στα περισσότερα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα του κόσμου, έτσι και στη Λιβύη υπάρχουν δύο ομάδες που κυριαρχούν, αφήνοντας πίσω τους με διαφορά τις άλλες ομάδες. Στη Λιβύη οι ομάδες αυτές είναι η Αλ Ιτιχάντ, με 16 πρωταθλήματα, και η Αλ Άχλι, με 10. Οι δύο αυτές ομάδες μαζί έχουν κατακτήσει 26 πρωταθλήματα, όταν όλες οι υπόλοιπες μαζί έχουν 16. Αυτές οι «όλες οι υπόλοιπες» έχουν ένα κοινό στοιχείο: Είναι όλες ομάδες που έχουν την έδρα τους στις δύο μεγάλες πόλεις της Λιβύης, την Τρίπολη και την Βεγγάζη. Όλες, εκτός από μία…

Το 2004, κάποια…Ολόμπι (ή Ολίμπικ Ζαουίγια) από την πόλη Ζαουίγια πανηγύρισε την κατάκτηση του πρωταθλήματος, για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία της, αφήνοντας πέντε βαθμούς πίσω της την Αλ Ιτιχάντ και έξι βαθμούς πίσω την Αλ Άχλι. Φανταστείτε την Ολόμπι σαν τη Λάρισα της Λιβύης: Μία επαρχιακή ομάδα που ήρθε από το πουθενά και εκτόπισε από την κορυφή τις μεγάλες ομάδες της χώρας, κατακτώντας το μοναδικό πρωτάθλημα της ιστορίας της!

Το έμβλημα της Ολόμπι

Φυσικά, η Ολόμπι χάρη στον τίτλο της συμμετείχε και στο αφρικανικό Champions League της επόμενης χρονιάς, αποκλείοντας στον προκριματικό γύρο την Ρενεσάνς από το Τσαντ, αλλά πέφτοντας πάνω στην αλγερινή USM στον πρώτο γύρο, από την οποία και αποκλείστηκε με συνολικά τέρματα 0-7.

Περιττό να πούμε ότι από τότε μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί άλλη επαρχιακή ομάδα που να κάνει τέτοιο ξεπέταγμα, όπως άλλωστε το ίδιο συμβαίνει και στην Ελλάδα. Η Αλ Ιτιχάντ είναι τα τελευταία χρόνια η απόλυτη κυρίαρχος στο πρωτάθλημα της χώρας, αφού έχει κερδίσει όλα τα πρωταθλήματα των τελευταίων 10 ετών, με εξαίρεση βέβαια τον θρίαμβο της Ολόμπι.

Όσο για την ίδια την Ολόμπι; Από το 2004 κι έπειτα η πορεία της είναι πτωτική. Το 2005 τερμάτισε τρίτη, το 2006 πέμπτη, τις δύο επόμενες χρονιές όγδοη, ενώ πέρσι κέρδισε την παραμονή της σε αγώνα μπαράζ, αφού τερμάτισε ενδέκατη. Σαφώς αποδυναμωμένη, φαίνεται απίθανο να επαναλάβει κάποτε το κατόρθωμά της.

Η ενδεκάδα της Ολόμπι ποζάρει στον φακό

Βέβαια, αυτό που κάνει ξεχωριστό το κατόρθωμα της Ολόμπι (και της Λάρισας, και της κάθε Ολόμπι και Λάρισας στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα) είναι η σπανιότητά του. Γιατί μπορεί το ποδόσφαιρο να είναι το κατ’εξοχήν δημοκρατικό άθλημα, όμως το κάθε πρωτάθλημα έχει τις «δικτατορίες» του, και είναι ωραίο πού και πού να γίνεται ένα «πραξικόπημα» για να σπάει η μονοτονία…



Άρτουρ Φρίντενραϊχ: Ο «Τίγρης»
16/10/2011, 10:58
Filed under: Παίκτες

Ακούγοντας το όνομα «Άρτουρ Φρίντενραϊχ», το μυαλό κάποιου μάλλον πηγαίνει σε κάποιον γαλαζοαίματο Πρώσο βασιλιά του 18ου αιώνα, ή ίσως σε έναν σύγχρονο Γερμανό διπλωμάτη. Κι όμως, η αλήθεια βρίσκεται πολύ μακριά από αυτές τις μαντεψιές: Ο Άρτουρ Φρίντενραϊχ ήταν ο πρώτος μεγάλος μαύρος ποδοσφαιριστής της ιστορίας!

Ο "Τίγρης" Άρτουρ Φρίντενραϊχ

Γεννημένος το 1892 στο Σάο Πάουλο της Βραζιλίας, από πατέρα Γερμανό επιχειρηματία που μετανάστευσε μόνιμα στη Βραζιλία και μητέρα μαύρη καθαρίστρια, ο Άρτουρ Φρίντενραϊχ  δεν βρήκε καθόλου πρόσφορο έδαφος για να γίνει ποδοσφαιριστής, καθώς εκείνη την εποχή το ποδόσφαιρο παιζόταν μόνο από λευκούς και οι μαύροι δεν γίνονταν αποδεκτοί στις ομάδες. Ωστόσο, με την ενθάρρυνση του πατέρα του, ο Άρτουρ Φρίντενραϊχ ξεκίνησε την καριέρα του το 1909 στην Γκερμάνια, μία ποδοσφαιρική ομάδα που αποτελείτο από Γερμανούς μετανάστες.

Παρά τον ρατσισμό της εποχής, το ταλέντο του Φρίντενραϊχ τον βοήθησε να ανελιχθεί, κι έτσι αγωνίστηκε σε αρκετές ομάδες του Σάο Πάουλο, ενώ το 1914 κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Βραζιλίας, με την οποία κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε 22 φορές και κατέκτησε δύο φορές το πρώιμο Κόπα Αμέρικα, το 1919 και το 1922.

Το 1925 ο «Τίγρης», όπως ήταν το προσωνύμιό του στη Βραζιλία, έφτασε στο αποκορύφωμα της δόξας του, καθώς εκείνη τη χρονιά η ποδοσφαιρική ομάδα της Βραζιλίας έκανε μία περιοδεία στην Ευρώπη, κατά τη διάρκεια της οποία ο Φρίντενραϊχ χαρακτηρίστηκε «βασιλιάς του ποδοσφαίρου» για τις εντυπωσιακές του εμφανίσεις.

Ωστόσο, αυτός ο μεγάλος ποδοσφαιριστής δεν ευτύχησε ποτέ να αγωνιστεί σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Όχι λόγω ηλικίας, αν και ήταν ήδη 38 χρονών όταν διεξήχθη το Μουντιάλ της Ουρουγουάης το 1930, αλλά λόγω μίας…παρεξήγησης μεταξύ των τοπικών πρωταθλημάτων του Ρίο ντε Τζανέιρο και του Σάο Πάουλο, που είχε σαν αποτέλεσμα να συμπεριληφθούν στην αποστολή της Βραζιλίας για το Μουντιάλ μόνο παίκτες από το Ρίο ντε Τζανέιρο!

Ο «Τίγρης» έκλεισε την καριέρα του το 1935 στην Φλαμένγκο, σε ηλικία 43 ετών, έχοντας στο μεταξύ παίξει και στις Σάο Πάουλο, Ατλέτικο Μινέιρο, Παουλιστάνο και Ιπιράνγκα.

Τι έχει μείνει σήμερα από τον «Τίγρη»; Ένα αμφιλεγόμενο ρεκόρ. Υπολογίζεται ότι ο Φρίντενραϊχ αγωνίστηκε συνολικά σε περισσότερους από 1200 αγώνες, σημειώνοντας περισσότερα από 1200 τέρματα. Είναι βέβαια πρακτικά αδύνατο να ξέρουμε πόσα ακριβώς γκολ σημείωσε, καθώς τα αρχεία της εποχής δε βοηθούν και πολύ, όμως λέγεται ότι ο συνολικός απολογισμός είναι 1329 τέρματα σε 1239 αγώνες. Βέβαια, αυτό θα σήμαινε ότι ο Φρίντενραϊχ σημείωσε περισσότερα γκολ από τον Πελέ, ο οποίος σταμάτησε στα 1281 γκολ! Γι’αυτό και οι οπαδοί του Πελέ υποστηρίζουν ότι στην πραγματικότητα ο «Τίγρης» πέτυχε «μόνο» 1239 τέρματα σε 1329 αγώνες. Η αλήθεια μάλλον δε θα αποκαλυφθεί ποτέ, αλλά θα δίνει πάντα τροφή για ατέρμονες ποδοσφαιρικές συζητήσεις…

Ο Φρίντενραϊχ έφυγε από τη ζωή στις 6 Σεπτεμβρίου του 1969, σε ηλικία 77 ετών, ξέροντας ότι μπορεί κανείς να του αμφισβητήσει όσα γκολ θέλει, αλλά δεν μπορεί να του αμφισβητήσει ότι ήταν ο πρώτος μεγάλος μαύρος ποδοσφαιριστής στην ιστορία…



Η «μαγκιά» του ball boy
18/09/2011, 15:07
Filed under: Χωρίς κατηγορία

Το να ακυρώσει ο διαιτητής ένα γκολ το οποίο κανονικά θα έπρεπε να είχε μετρήσει δεν είναι και τόσο σπάνιο φαινόμενο. Το να επικυρώσει ένα γκολ το οποίο κανονικά δε θα έπρεπε να έχει μετρήσει είναι λίγο πιο σπάνιο. Και αυτό που συνέβη σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα στην Βραζιλία το 2006 συμβαίνει μία στο δισεκατομμύριο.

Ήταν ένας αγώνας για την Τρίτη Κατηγορία της Βραζιλίας, ανάμεσα στην Σαντακρουζένσε και την Ατλέτικο Σορακαμπάνα. Στο 89ο λεπτό το σκορ ήταν 0-1 υπέρ της Ατλέτικο, και οι γηπεδούχοι έψαχναν πάση θυσία το γκολ που θα έφερνε το ματς στα ίσια και θα τους διατηρούσε στην κορυφή της βαθμολογίας. Είχαν μόλις κερδίσει ένα φάουλ σε καλή θέση, το οποίο κλήθηκε να εκτελέσει ο επιθετικός τους, Σάμουελ. Η εκτέλεση όμως δεν ήταν καλή, και η μπάλα πέρασε άουτ.

Θα μπορούσε να έχει τελειώσει εδώ η ιστορία, αλλά τότε δεν θα την αναφέραμε καν στο Τρελοποδόσφαιρο. Γιατί εδώ ξεκινάει το ζουμί της υπόθεσης: Ο τερματοφύλακας ετοιμάζεται να εκτελέσει (με το πάσο του, φυσικά) το ελεύθερο, όταν ένα ball boy τον πλησιάζει με την μπάλα και τη στέλνει στα δίχτυα του!

Και πάλι, βέβαια, κάτι τέτοιο δεν θα ήταν και τόσο άξιο λόγου, αν το γκολ δεν είχε…μετρήσει κανονικότατα! Μάλιστα, όπως το διαβάζετε: Το γκολ μέτρησε κανονικά και το σκορ έγινε 1-1!

Βλέπετε, ο «άρχων» της αναμέτρησης είχε γυρισμένη την πλάτη όταν συνέβη το περιστατικό με το ball boy, και όταν είδε την μπάλα στα δίχτυα νόμιζε πως είχε γίνει λάθος, με αποτέλεσμα να επικυρώσει το γκολ υπέρ της Σαντακρουζένσε!

Υπάρχει ακόμα ένα ενδιαφέρον στοιχείο στην όλη ιστορία, το οποίο αφήσαμε για το τέλος: Ο «άρχων» του αγώνα ήταν στην πραγματικότητα…αρχόντισσα! Μάλιστα, διαιτητής της συνάντησης ήταν η Σίλβια Ρεζίνα ντε Ολιβέιρα, ενώ και η επόπτρια δεν είδε τίποτα παράτυπο στην επίτευξη του γκολ! Μπορείτε να καταλήξετε σε οποιοδήποτε συμπέρασμα θέλετε για τις γυναίκες και το ποδόσφαιρο – εμείς εδώ θα προτιμήσουμε να το αφήσουμε ασχολίαστο, γιατί είδαμε και τους άνδρες διαιτητές τι «μπουμπούκια» είναι…

 

Η περί ης ο λόγος, Σίλβια Ρεζίνα ντε Ολιβέιρα...

Τι έγινε μετά το ματς; Απολύτως τίποτα! Ο «σκόρερ» του γκολ, Σάμουελ, δήλωσε: «Απλά κλώτσησα την μπάλα, αν η διαιτητής αναγνώρισε το γκολ είναι δικό της πρόβλημα, όχι δικό μας». Φυσικά, ο αντιπρόεδρος της Ατλέτικο Σορακαμπάνα δεν είχε την ίδια γνώμη: «Μας εξαπάτησαν, η εικόνα από την τηλεόραση μιλάει από μόνη της». Ωστόσο, η βραζιλιάνικη ομοσπονδία δεν επέβαλε καμία τιμωρία στην Σαντακρουζένσε, ενώ απορρίφθηκαν και οι ενστάσεις της Ατλέτικο για επανάληψη του αγώνα.

Βέβαια, το μεγαλύτερο πλήγμα σε όλη αυτήν την ιστορία το δέχθηκε η ίδια η ντε Ολιβέιρα, που είχε ξεκινήσει την καριέρα της στη διαιτησία το 1980, ενώ το 2002 έγινε η πρώτη Βραζιλιάνα που διαιτήτευσε επίσημο αγώνα πρωταθλήματος ανδρών. Η ντε Ολιβέιρα πρακτικά «εξοντώθηκε», αφού γελοιοποιήθηκε όχι μόνο στη Βραζιλία, αλλά και παγκοσμίως, και τελικά το 2007 «κρέμασε την σφυρίχτρα της», έχοντας άθελά της κάνει μεγάλη ζημιά στην ισότητα των δύο φύλων στο ποδόσφαιρο…

Και επειδή, όπως είπε και ο αντιπρόεδρος της Ατλέτικο, η εικόνα από την τηλεόραση μιλάει από μόνη της, δείτε το βίντεο: