Τρελοποδόσφαιρο


Όλο το Ηνωμένο Βασίλειο… ήταν εκεί! by stokegeo

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958, που διεξήχθη στη Σουηδία, συνέβη ένα σημαντικό γεγονός, το οποίο έκτοτε δεν έχει επαναληφθεί!

Οι τέσσερις χώρες που απαρτίζουν το Ηνωμένο Βασίλειο, ήτοι οι Αγγλία, Σκοτία, Ουαλία και Βόρειος Ιρλανδία, έδωσαν το «παρών» στη διοργάνωση! Μάλιστα, ο τρόπος με τον οποίο κάποιες από αυτές έφθασαν στα σουηδικά γήπεδα ήταν πράγματι… περιπετειώδης ενώ δημιούργησε… κι άλλα αξεπέραστα μέχρι σήμερα ρεκόρ!

Η Αγγλία κληρώθηκε στον πρώτο προκριματικό όμιλο, με αντιπάλους την… Ιρλανδία (ΕΪΡΕ) και την αδύναμη, τότε, Δανία, και δεν είχε πρόβλημα να τερματίσει πρώτη και αήττητη (σ.σ. τρεις νίκες, μία ισοπαλία).

Η Σκοτία βρέθηκε στο 9ο γκρουπ, κόντρα σε Ισπανία και Ελβετία, παίρνοντας την πρώτη θέση, έναν βαθμό πάνω από τους «φούριας ρόχας» (που «αυτοκτόνησαν» αφού κατά τη διάρκεια των αγώνων υποχρεώθηκαν σε… εντός έδρας ισοπαλία, 2-2, από τους Ελβετούς!).

Η Βόρειος Ιρλανδία ήταν στον 8ο όμιλο, μαζί με Ιταλία και Πορτογαλία. Με απολογισμό δύο νίκες, ένα «Χ» και μία ήττα κατετάγη πρώτη έχοντας έναν βαθμό περισσότερο από τους «ατζούρι», οι οποίοι έτσι έμειναν, για πρώτη και τελευταία μέχρι σήμερα φορά, εκτός τελικής φάσης ενός Μουντιάλ!

Τέλος, η Ουαλία έδωσε μεγάλη μάχη με τις Τσεχοσλοβακία και Ανατολική Γερμανία στον 4ο όμιλο, αλλά κατετάγη δεύτερη υποκύπτοντας στην ανωτερότητα των Τσεχοσλοβάκων. «Τότε πώς προκρίθηκε στα τελικά;» θα αναρωτηθήκατε εύλογα! Δώστε βάση!

Στην ασιατική προκριματική ζώνη συμμετείχε, μεταξύ άλλων, και το Ισραήλ, το οποίο κατάφερε να φθάσει έως τον τελικό γύρο της ζώνης… δίχως αγώνες, αφού στις προηγούμενες φάσεις οι αντίπαλοί του… αποσύρθηκαν! Στον τελικό γύρο, λοιπόν, οι Ισραηλινοί κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν το Σουδάν, το οποίο όμως επίσης απέσυρε τη συμμετοχή του (για πολιτικούς λόγους)! Το Ισραήλ ήταν πλέον στα τελικά του Μουντιάλ! Ή μήπως όχι;

Η FIFA παρενέβη και επεσήμανε ότι οι φιναλίστ του Παγκοσμίου Κυπέλλου θα πρέπει να έχουν δώσει τουλάχιστον ένα παιχνίδι για τα προκριματικά. Το Ισραήλ, ωστόσο, δεν είχε παίξει… ούτε ένα! Έτσι, η Παγκόσμια Ομοσπονδία όρισε ότι θα γινόταν κλήρωση μεταξύ των δεύτερων των προκριματικών ομίλων της ευρωπαϊκής ζώνης και όποια ομάδα κληρωνόταν θα έπαιζε με το Ισραήλ σε διπλούς αγώνες για την πρόκριση.

Αυτή που τελικά βγήκε από την κληρωτίδα ήταν (καλά μαντέψατε!) η Ουαλία, η οποία νίκησε το Ισραήλ εντός και εκτός έδρας με το ίδιο σκορ, 2-0, πανηγυρίζοντας την πρόκριση και γενόμενη η μοναδική, έως τα σήμερα, εθνική ομάδα που έδωσε το «παρών» σε Παγκόσμιο Κύπελλο παρότι… αποκλείστηκε από αυτό!

Τα γκολ της Ουαλίας στο πρώτο της ματς με το Ισραήλ:



Η καλύτερη ενδεκάδα του Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής: by el capitano by stokegeo

Την προηγούμενη εβδομάδα έγραψα για την καλύτερη ενδεκάδα των Μουντιάλ που έχω δει και θυμάμαι. Σήμερα κάνω έναν απολογισμό του Παγκοσμίου Κυπέλλου που μόλις τελείωσε. Παρακολουθήσαμε μια διοργάνωση μέτριου θεάματος με συγκλονιστική όμως εξέλιξη σε πολλά παιχνίδια και πολλές… τρελοποδοσφαιρικές πρωτιές! Παρακάτω θα διαβάσετε την ιδανική ενδεκάδα του πρώτου Μουντιάλ που διεξήχθη ποτέ στη μαύρη ήπειρο, όπως την εκτίμησα και τη σχημάτισα, γραμμένη με έναν τρόπο γλαφυρό μα ουσιαστικό.

ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ

Μάαρτεν Στεκέλενμπουργκ (Ολλανδία)

Από την αρχή της διοργάνωσης ήταν σταθερός. Ίσως ο σταθερότερος από όλους και σίγουρα ο καλύτερος στις εξόδους. Τα δύο γκολ που δέχτηκε στον ημιτελικό με την Ουρουγουάη – ιδίως το πρώτο – και οι αποκρούσεις τους Κασίγιας κόντρα στη Γερμανία την επόμενη ημέρα με έκαναν να σκεφτώ το ενδεχόμενο να επιλέξω τον Μαδριλένο αλλά αποφάσισα ότι η διάρκεια μετράει. Το γκολ του Φορλάν με έκανε να αμφιβάλλω λίγο, αλλά θυμάμαι και τις τρεις αποκρούσεις επάνω στον Βίτεκ. Στα συν του η καθοδήγηση της άμυνας και η ψυχραιμία του που ενέπνεε εμπιστοσύνη σε όλους που κάλυπταν χώρους. Θηρίο όρθιο, με ύψος 1,97. Δεν έφτασαν οι αποκρούσεις του στον τελικό.

ΔΕΞΙ ΜΠΑΚ

Μαϊκόν (Βραζιλία)

Ακόμα ένα θαύμα του Μουρίνιο. Να θυμήσω ότι πρόκειται για τον ίδιο παίκτη που ταλαιπωρούσε ο Μίλος Μάριτς του Ολυμπιακού στο «Λουί Ντε» του Μονακό. Άριστος ανασταλτικά. Δυνατά πόδια για τάκλιν, ακόμα καλύτερα για σουτ. «Τρέχει» ολόκληρη την πλευρά, κάνει επελάσεις, πλαγιοκοπήσεις και συγκλίνει και προς το κέντρο με ατομικές προσπάθειες. Δεν είναι λίγο που στους περισσότερους αγώνες το παιχνίδι της εθνικής Βραζιλίας στηρίχθηκε πάνω του, ευελπιστώντας στο κάτι παραπάνω από τους συνδυασμούς του, τη σβελτάδα με την μπάλα στα πόδια και την ευχέρειά του στο γκολ. Wow!

ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΠΑΚ

Ζοάν Καπντεβίγια (Ισπανία)

Το Παγκόσμιο Κύπελλο που ολοκληρώθηκε χθες σίγουρα δεν ήταν η διοργάνωση των αριστερών μπακ. Σκέφτηκα να προτιμήσω για τη θέση τον Βασίλη Τοροσίδη. Ο Καπτεβίγια έχει διάρκεια, έχει σωματοδομή για τη θέση, έχει επιστροφές αλλά είναι λίγο αφελής στη μονομαχία ένας εναντίον ενός. Είχε αξιόπιστη σέντρα και ήταν καλός στις αλληλοκαλύψεις επάνω στον… ασβέστη, αν και λίγο σκληρός στις μονομαχίες πολλές φορές. «Πιστό σκυλί» της ομάδας του Ντελ Μπόσκε, παρ’ όλα αυτά… Έχει χαρακτήρα και φυσιογνωμία μαχητή.

ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ

Ζεράρ Πικέ (Μπαρτσελόνα)

Ο παίκτης – αποκάλυψη της σεζόν 2008-09 έγινε πλέον top class. Κόβει ψηλά και χαμηλά. Για την ακρίβεια, είναι ανίκητος με την μπάλα στον αέρα αφού έχει κορμοστασιά που θα ζήλευε και ο… Ιμπραΐμοβιτς! Ό,τι και να κάνει στο κρεβάτι του δε μας αφορά αφού κόβει και χαμηλά και βρίσκει και τα πατήματα ακολουθώντας τα βήματα του αντίπαλου επιτιθέμενου. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα τείχος μπροστά από τον Κασίγιας. Απελευθέρωσε ακόμη και τον συντηρητικό Πουγιόλ!

ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ

Ζοσλίν Αλκαράζ (Παραγουάη)

Ένας σκληροτράχηλος Λατίνος δεν θα μπορούσε να λείπει από την άμυνά μου ακόμη κι αν ο stokegeo με προειδοποιούσε ότι θα έπιανε θέση ξένου. Ο Αλκαράζ δεν αφήνει τον αντίπαλό του επιθετικό να πάρει ανάσα, βγαίνει μπροστά, σκοράρει συχνά με το κεφάλι, όπως με την Ιταλία, έχει γρήγορες επιστροφές και ανοικτό στέρνο για πολλές σώμα-με-σώμα κόντρες, όπως παρακολουθήσαμε. Τσαγανό όσο λίγοι παίκτες και καλές τοποθετήσεις με3 το γεροδεμένο κορμί του. Οι πληροφορίες ότι η Λαρίσα Ρικέλμε έβλεπε αυτόν και έλιωνε στα ματς της Παραγουάης ελέγχονται ως αναληθείς. Ή μήπως όχι;

ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΧΑΦ

Αντρές Ινιέστα (Ισπανία)

Ο Τσάβι Ερνάντεζ είναι η υπολογιστική μηχανή της εθνικής Ισπανίας. Το alter ego του, ο Αντρές Ινιέστα σκόραρε στον τελικό. Ήταν πολυτιμότερος παίκτης στον τελευταίοα αγώνα της διοργάνωσης. Συνεργάστηκε άψογα με τον συμπαίκτη του στη Μπαρτσελόνα. Δεν του  κλέβεις την μπάλα ούτε υπό την απειλή όπλου. Απίστευτο κοντρόλ, χειρισμός της μπάλας, κοφτερό μυαλό. Ο Ινιέστα απελευθερώθηκε από τον Αραγονιές και ο Ντελ Μπόσκε ακολούθησε την πεπατημένη. Ο Ινιέστα παίρνει δύναμη από τις λυμένες ανασταλτικές υποχρεώσεις και ανοίγει χώρους στην επίθεση. Τέλειο τελείωμα στη φάση του γκολ της Ισπανίας στον τελικό. Ιδανικό φινάλε σε ένα τουρνουά που η πλάτη του Ινιέστα κουβάλησε τεράστια πίεση και ο ίδιος κατάπιε ατέλειωτα χιλιόμετρα.

ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΑΦ

Άριεν Ρόμπεν (Ολλανδία)

Τον βλέπεις οπτικά και σου μοιάζει με κακομαθημένο μπλαζέ κωλόπαιδο των βορείων προαστίων. Κι όμως… Ο Άριεν Ρόμπεν είναι εργατικός. Είναι ηγέτης. Όχι στην εθνική Ολλανδίας, στην Μπάγερν. Αλλά είναι. Έχει πλαγιοκόπηση και ταχύτητα. Ανεξάντλητο ρεπερτόριο σε ντρίμπλες και σκοράρισμα, όπως έδειξε φέτος. Αν είχε και το ευπαθές αριστερό του πόδι στο 100%, θα ήταν ακόμα καλύτερος. Κάποιοι είπαν ότι αν είχε γεννηθεί 30 χρόνια νωρίτερα θα είχε θέση στην ενδεκάδα της αρμάδας του Κρόιφ του «ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου».  Οι πολέμιοί του, αναζητώντας ελαττώματα επάνω του, κατέληξαν στο φαιδρότερο: τα αραιά μαλλιά του. Πιάσε… σακούλα, μακρυμάλλη από ντρίμπλα φαλακρού!

ΔΕΞΙ ΧΑΦ

Ουέσλι Σνάιντερ (Ολλανδία)

Βλέπει τον κόσμο από τα 1.70. Στην εθνική Ολλανδίας των ψηλών που δημιούργησε ο Μπερτ φαν Μαάρβικ εκείνος όρθωσε το ανάστημά του. Τσογλανάκος με την μπάλα, που έγραφε κάποτε ο αείμνηστος Χαράλαμπος Τσιριμονάκης, φύσει, παρότι όχι θέσει, ηγέτης των «οράνιε». Επικίνδυνος με την μπάλα στα πόδια, κάνει κίνηση καλύτερη από τον γαμπρό του Φαν Μαάρβικ, Ντιρκ Κάουτ και είναι κίνδυνος-θάνατος στις στημένες φάσεις. Βάζει τον εαυτό του πάνω απ’ όλα μερικές φορές αλλά είναι και ο πρώτος που θα πάρει τη μπάλα για να αναλάβει πρωτοβουλία και να βάλει τα πόδια του στη φωτιά. Στη Νότια Αφρική επέδειξε μια αλλόκοτη έφεση στις κεφαλιές. Άκου τώρα… Τσκ τσκ τσκ.

ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ ΧΑΦ

Κεϊσούκε Χόντα (Ιαπωνία)

Ψηφίστηκε στην δέκατη θέση των περισσότερο sexy ποδοσφαιριστών του Παγκοσμίου Κυπέλλου που διεξήχθη στη μαύρη ήπειρο. Αδικείται, αλλά είναι άλλο θέμα. Ισοφάρισε το ρεκόρ του Φεράρι στην πρώτη θέση των σκόρερ με επίθετο αυτοκινητοβιομηχανίας με δύο γκολ! Ηγέτης της εθνικής Ιαπωνίας. Γλυκός με τις γυναίκες. Πού το κατάλαβα; Εδώ… χάιδευε την πόρνη Jabulani. Πρόσον του το να βλέπει γήπεδο και οι γλυκές προωθημένες μπαλιές μεσαίες απόστασεις. Φονικά σουτ και φάουλ. Ξέρει πώς να τοποθετεί το σώμα του με ακρίβεια κάθε φορά που στοχεύει προς το αντίπαλο τέρμα. Οι προσποιήσεις στους συνδυασμούς ένα-δύο ήταν κι αυτές στο ρεπερτόριό του. Έκανε πάρτυ κόντρα στους «μυρωδιάδες» Καμερουνέζους και Δανούς. Highlight η εκτέλεση πέναλτι απέναντι στον Βιγιάρ της Παραγουάης στη διαδικασία των πέναλτι όπου οι «σαμουράι» αποκλείστηκαν. Χαλάλι…

ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ

Νταβίντ Βίγια (Ισπανία)

Ο Αστουριανός, μόνιμος κάτοικος Βαρκελώνης πλέον, διέψευσε όσους πριν το Μουντιάλ έλεγαν ότι θα επαναπαυτεί στις δάφνες της μεταγραφής του και δεν θα βάλει τα πόδια του στη φωτιά. Κάθε άλλο. Ο Βίγια πάλεψε όσο κανένας άλλος κάθε φορά που το κλειδί της νίκης της Ισπανίας πετιόταν ανάμεσα στ’ άχυρα. Δεν υπήρξε άλλος φορ με την εκτελεστική του δεινότητα. Σκόραρε στα δύσκολα, ακόμα κι όταν πάλευε μόνος του με τρεις και τέσσερις αμυνόμενους και με το ντεφορμάρισμα του Τόρες. Αν ο Τσάβι ήταν το PC, ο Βίγια ήταν το… ποντίκι. Ισπανία για παγκόσμια πρωταθλήτρια; Enter! Κι ας του πήρε ο Ινιέστα τη δόξα του γκολ στην παράταση του τελικού…

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ

Ντιέγκο Φορλάν (Ουρουγουάη)

Cult φυσιογνωμία. Το μαλλί του ποτέ δεν μου άρεσε αλλά δεν νομίζω ότι κανείς έκρινε τη φωνή της Bonnie Tyler με βάση το μαλλί της. Η ποδοσφαιρική αξία του μικρού Ντιέγκο των Ουρουγουανών είναι γνωστή κι αναμφισβήτητη. Συμπαρέσυρε τη «σελέστε» με τη θετική αύρα και την ενέργειά που τον χαρακτήρισε σ’ ολόκληρη τη φετινή σεζόν ως τον μικρό τελικό και την τέταρτη θέση της διοργάνωσης. Κάτι τέτοιο είχε 40 χρόνια να συμβεί. Μην ξεχνάμε ότι ανακηρύχτηκε MVP του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Λίγο είναι; Πλήρης φορ κι ομαδικός όταν πρέπει, αλλά και killer όταν το επιβάλλουν οι συνθήκες.

Ένας Ινιέστα να τον πιείς στο ποτήρι

Υ.Γ.: Καληνύχτα, Παγκόσμιο Κύπελλο. See ya in 4 years. Brazil, σου ‘ρχομαι! Καθημερινότητα, καλημέρα! Μπρρρ…

Υ.Γ.1: Συγχαρητήρια στην Ισπανία. Ήμουν με τους Ολλανδούς. Όμως και οι «ρόχας» δικαιότατα σήκωσαν το τρόπαιο. Εύγε!



Ο Γκουαλτιέρι και το «μουντιαλικό» ρεκόρ του by stokegeo

Απόψε έχει τελικό Μουντιάλ. Εμείς όμως διαλέγουμε να διηγηθούμε την επιτυχία ενός «μικρού» στο πλαίσιο του σπουδαίου τουρνουά. Διότι το ποδόσφαιρο το ίδιο έχει αποφασίσει να μοιράσει δίκαια τις χαρές και τις επιτυχίες σε όλους, είτε είναι «μεγάλοι» είτε «μικροί», δίνοντάς τους ένα μερίδιο στην ποδοσφαιρική πίτα της ιστορίας: πάρτε για παράδειγμα, λοιπόν, τον Νταβίντε Γκουαλτιέρι και το απίστευτο κατόρθωμά του!

Τα προκριματικά του Μουντιάλ 1994 είναι στην τελευταία τους αγωνιστική. Στην ευρωπαϊκή ζώνη, οι Άγγλοι παίζουν με το αδύναμο Σαν Μαρίνο, στο Ρενάτο νταλ’ Άρα, της Μπολόνια. Το φαβορί, σαφές και ξεκάθαρο. Ελπίδες πρόκρισης, μηδαμινές, για τους Άγγλους, μιας και την ίδια ώρα οι Ολλανδοί κέρδιζαν με 1-3 την Πολωνία και είχαν ήδη περάσει, αλλά τα «λιοντάρια» ήθελαν να κλείσουν το προκριματικό τουρνουά με νίκη. Ήταν 17-11-1993.

Γίνεται η σέντρα, οι παίκτες του Σαν Μαρίνο αλλάζουν τη μπάλα, και εκείνη φτάνει στη δεξιά πλευρά. Ο Άγγλος μπακ Στιούαρτ Πιρς κόβει την προσπάθεια των γηπεδούχων, και επιχειρεί μια πάσα προς τα πίσω στον γκολκίπερ του, το Ντέηβιντ Σίμαν. Εκείνος, όμως, δεν προλαβαίνει: η πάσα είναι τόσο αδύναμη, που ο επιθετικός του Σαν Μαρίνο, Νταβίντε Γκουαλτιέρι, συνεπής στο ραντεβού του με την Ιστορία, παρεμβαίνει στη φάση, σουτάρει, και πετυχαίνει γκολ!!! 1-0 για το Σαν Μαρίνο, μόλις 8 δευτερόλεπτα και τρία δέκατα μετά την έναρξη του αγώνα!

Η απίθανη εκείνη πρωτοπορία του Σαν Μαρίνο στο σκορ άντεξε μόλις 20 λεπτά, αφού στο 22’ ο Πωλ Ινς ισοφάρισε για την Αγγλία. Το ματς έληξε 1-7 υπέρ των Άγγλων. Ποιος νοιαζόταν, όμως; Το γκολ του Νταβίντε Γκουαλτιέρι ήταν το ταχύτερο γκολ στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου (προκριματικών τε και τελικών)!!!

Ένα ρεκόρ, που βαστάει ως τα σήμερα!!! Θαρρείς, σαν το ίδιο το ποδόσφαιρο να θέλησε να δώσει αυτό το μικρό κομμάτι από την πίτα της επιτυχίας, σ’ αυτούς τους ερασιτέχνες και δαρμένους από την ποδοσφαιρική μοίρα, παίκτες του Σαν Μαρίνο!!!



Ένα ουγγρικό μουντιαλικό ρεκόρ by stokegeo

(Σπάμε σήμερα, κατ’ εξαίρεση, τη σειρά άρθρων «Αγαπημένες ενδεκάδες των Μουντιάλ που έχω ζήσει«, για λόγους… ανωτέρας βίας!)

Μουντιάλ σημαίνει γκολ. Γκολ σημαίνει Βραζιλία, Αργεντινή, Γερμανία, Γαλλία. Έτσι δεν είναι; Όχι πάντα! Το ρεκόρ επίτευξης τερμάτων από μια ομάδα σε ένα αγώνα Μουντιάλ ανήκει αλλού!

Ανήκει στην Ουγγαρία του 1982! Ούτε ο Πελέ, ούτε ο Μαραντόνα, ούτε κανένας από τους μεγάλους του παρελθόντος δεν κατάφερε αυτό που έγινε στο Έλτσε το ζεστό απόγευμα της 15ης Ιουνίου του ’82: Ουγγαρία-Ελ Σαλβαδόρ 10-1!!!

Το πανηγύρι άρχισε στο 4ο λεπτό με το γκολ του Τίμπορ Νίλαζι. Στο 11’, ο Γκάμπορ Πολοσκέι έκανε το 2-0. Θα περίμενε κανείς την αντίδραση των Σαλβαδορινών, αλλά το μόνο που κατάφεραν ήταν να δεχθούν το τρίτο τέρμα, απ’ τον Λάζλο Φάζεκας (23’). Έτσι έληξε το ημίχρονο. Στην επανάληψη, οι Ούγγροι αποδείχθηκαν ακόμη πιο ανελέητοι. Πρώτα ο Γιόζεφ Τοτ (50’), μετά ξανά Φάζεκας (54’), έπειτα Λάζλο Κις (69’), ακολούθησε ο Λαζάρ Σέντες (72’) με τον Κις ξανά (72’, 76’), για να ολοκληρώσει την ομοβροντία ο Τίμπορ Νίλαζι (83’).

Οι Σαλβαδορινοί δεν είχαν κανέναν… «σαλβαδόρ» (salvador = σωτήρας, στα ισπανικά). Ή μήπως όχι; Ενδιάμεσα, με το σκορ στο 5-0, ο Λουίς Ραμίρεζ Σαπάτα μείωσε για την ομάδα του. Μικρή παρηγοριά. Ούτε καν ο μεγαλύτερος παίκτης στην ιστορία τους, ο Χόρχε «Ο Μαγικός» Γκονσάλες, που έπαιξε σ’ όλο εκείνο το ματς, δε μπόρεσε να ανατρέψει την κατάσταση. Οι Σαλβαδορινοί, όμως, πανηγύρισαν αυτό το γκολ σαν να είχαν πάρει το Παγκόσμιο Κύπελλο! Γιατί; Διότι ήταν το πρώτο, και μοναδικό τους, ως σήμερα, γκολ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου!!!

Το ματς εκείνο όμως έμεινε ιστορικό και για κάτι ακόμα. Ο Λάζλο Κις των Ούγγρων σημείωσε χατ-τρικ. Λεπτομέρεια: είχε έρθει από τον πάγκο! Είναι ο πρώτος παίκτης που μπήκε σαν αλλαγή και έβαλε χατ-τρικ, στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου!

Το μάτι της δικαιοσύνης όλα τα βλέπει, όμως – και οι προσευχές των ατιμασμένων Σαλβαδορινών για τιμωρία, εισακούστηκαν. Στα επόμενα δύο παιχνίδια τους, οι Ούγγροι σημείωσαν μόλις δύο γκολ, απέναντι σε Αργεντίνους (1-4) και Βέλγους (1-1), και αποκλείστηκαν άδοξα.



Η… καλύτερη ενδεκάδα του Μουντιάλ της Ν. Αφρικής: by Bozo by stokegeo

Δεν θα παρουσιάσω την καλύτερη ενδεκάδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου αλλά αυτή που θα επέλεγα εγώ στο… FM!

Σύστημα 4-3-2-1 λοιπόν, με τον Νιγηριανό Ενγεάμα κάτω από τα δοκάρια επειδή έχει φοβερό μάνατζερ, με ένα καλό ματς στα τρία ήταν πρωτοσέλιδο σε ελληνικές και τουρκικές εφημερίδες!

Στην άμυνα οι Σεϊταρίδης, Ντεμικέλις, Γιαχιά, Εβρά. Ο Γιούρκας επειδή τον λατρεύουμε να τον βλέπουμε βασικό, ο Αργεντινός επειδή παρά τα κακά ματς που έκανε είναι πάντα top class, ο Αλγερινός επειδή κάνει τα πιο σκληρά τάκλιν και ο Εβρά επειδή απέδειξε πως ακόμη κι αν είσαι ένας μέτριος μπακ, μπορείς να παίζεις στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και να είσαι βασικός στην εθνική Γαλλίας.

Στα χαφ οι Τσαμπαλάλα, Μπράντλι, Καμορανέζι. Ο Νοτιοαφρικανός επειδή τρέχει σαν σκυλί, ο Αμερικανός διότι έχει βύσμα τον μπαμπά εκλέκτορα και ο Ιταλός επειδή πήγε στο Μουντιάλ μόνο και μόνο για να κλείσει στον Ολυμπιακό.

Δυάδα πίσω από τον φορ οι Μπλάνκο και Αμπρέου. Ο Μεξικανός επειδή στα 37 του έπαιξε σε ένα Μουντιάλ και ίσως το κάνει και το 2014 και ο Ουρουγουανός γιατί λατρεύουμε την ηγετική του φυσιογνωμία.

Μπροστά, μα φυσικά ο Χαριστέας αφού δεν πρόκειται να ξαναπαίξει στην Εθνική τώρα που έφυγε ο Οτο. Τιμής ένεκεν!

ΥΓ. Μια πιο… ασόβαρη ενδεκάδα είναι με 4-3-3 και την απαρτίζουν οι Κασίγιας – Φαν ντερ Φίελ, Λουγκάνο, Λούσιο, Λαμ – Σβαϊνστάιγκερ, Σνάιντερ, Μίλερ – Οζίλ, Φορλάν – Κλόζε (ή Βίγια).



Η καλύτερη ενδεκάδα των Μουντιάλ που έχω ζήσει: by Κώστας Βορίλας by stokegeo

Το αφιέρωμα στις καλύτερες ενδεκάδες συνεχίζεται. Μιλώντας υποκειμενικά και ιστορικά, ξεκίνησα να βάζω το ποδόσφαιρο στη ζωή μου σχετικά αργά, το 1993. Το Μουντιάλ της Αμερικής το 1994 όμως το θυμάμαι καλά. Δεν είχα καταλάβει για πόσο σημαντική στιγμή μέσα σε μια τετραετία πρόκειται, ούτε είχα αντιληφθεί το μέγεθος και τη μαγεία της διοργάνωσης στην πλήρη τους υπόσταση. Κάνοντας μια αναδρομή κατέληξα στην κορυφαία κατά τη γνώμη μου ενδεκάδα των Μουντιάλ από το 1994 μέχρι σήμερα.

ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ

Χοσέ Λουίς Σιλαβέρτ (Παραγουάη)

Απλά ανυπέρβλητος. Φυσικός και τυπικός αρχηγός της εθνικής Παραγουάης. Κορυφαίες εμφανίσεις και αποκρούσεις το 1998, με υπερβολές κάποιες στιγμές αλλά λατρεύω τους επαναστάτες. Προσπάθησε ακόμη να βάλει και γκολ, παραλίγο να αποκλείσει μόνος του τη μετέπειτα πρωταθλήτρια κόσμου Γαλλία.

ΔΕΞΙ ΜΠΑΚ

Μαϊκόν (Βραζιλία)

Έχω δει σπουδαία πλάγια μπακ στα όσα χρόνια παρακολουθώ ποδόσφαιρο. Από δεξιούς αμυντικούς ξεχωρίζω τον Καφού. Αλλά αυτό που έκανε ο Μαϊκόν στη φετινή Βραζιλία κι ας αποκλείστηκε η «σελεσάο» στους «8» δεν έχει προηγούμενο. Έτρεχε σε όλα τα ματς όλη την πλευρά. Γινόταν χαφ πλάγιο αλλά και επιτελικό. Κι όλα αυτά χωρίς να παραμελεί την άμυνα.

ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΠΑΚ

Φάμπιο Γκρόσο (Ιταλία)

Στα γήπεδα της Γερμανίας το 2006 ανέτειλε το αστέρι του Γκρόσο. Αυτού του παίκτη που ο Λίπι έκρινε ότι δεν άξιζε να βρίσκεται στην τωρινή αποστολή της «σκουάντρα ατζούρα». Ο Φάμπιο δεν άφηνε κανέναν να τον προσπεράσει στην άμυνα. Είχε δυνατή εκτέλεση πλαγίου, χτυπούσε φάουλ, έκανε σουτ, πολύ καλή σέντρα. Ευστόχησε στο τελευταίο πέναλτι που έδωσε το τρόπαιο στην Ιταλία τέσσερα χρόνια πριν.

ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ

Κάρλος Γκαμάρα (Παραγουάη)

Για τον «δικό» μας Κάρλος, που πέρασε και από την ΑΕΚ επί Ψωμιάδη, ισχύουν τα ίδια με τον Σιλαβέρτ. Φυσικός αρχηγός το 2002, παίκτης με τεράστια προσωπικότητα. Εκμεταλλευόταν την εμπειρία του, είχε τέλειες τοποθετήσεις. Δεν διακρινόταν τόσο για το ύψος του, είχε όμως γεροδεμένο κορμί και ταχύτητα ακόμα και στα τελειώματά του.

ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ

Αντόνιο Μπεναρίβο (Ιταλία)

Η χρησιμοποίησή του ως βασικού στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 στις ΗΠΑ θεωρήθηκε από όλους ως ένα ακόμη από τα πειράματα του εκκεντρικού Αρίγκο Σάκι. Ο Μπεναρίβο αγωνιζόταν τότε στην Πάρμα, στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου τότε και δικαίωσε τον προπονητή του με το παραπάνω. Πραγματικά απροσπέλαστος.

ΑΜΥΝΤΙΚΟ ΧΑΦ

Φιλίπ Κοκού (Ολλανδία)

Πάντα λάτρευα αυτόν τον παίκτη που μου έμοιαζε με τον Κέβιν Κόστνερ. Όπως ο διάσημος αμερικανός ηθοποιός προστάτευε τη Γουίτνεϊ Χιούστον στην ταινία «ο σωματοφύλακας», έτσι κι αυτός αποτελούσε τον τέλειο φύλακα της άμυνας της Ολλανδίας αφήνοντας τα «μηχανάκια» της να ξεχυθούν με γρήγορες πάσες και επελάσεις από τη μέση και μπροστά.

ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΑΦ

Εμάνουελ Αμουνίκε (Νιγηρία)

Η Νιγηρία δεν υπολογιζόταν τόσο το 1994 αλλά απέδειξε στα τελικά της διοργάνωσης πως πρόκειται για σύνολο με εκπληκτική ποιότητα παικτών. Ο Εμάνουελ Αμουνίκε ξεχώριζε. Ήταν απλότερος από τον Αμοκάτσι, λιγότερο killer από τον Γιεκινί, έτρεχε την πλευρά λιγότερο από τον Φίνιντι. Έβλεπε όμως γήπεδο και σκόραρε. Πέτυχε το γκολ της Νιγηρία στην ήττα με 2-1 από την Ιταλία, ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που έχω δει στη ζωή μου.

ΔΕΞΙ ΧΑΦ

Μαρκ Όφερμαρς (Ολλανδία)

Η ταχύτητά του αδιαμφισβήτητη. Η τεχνική του επίσης. Σκέψη χωρίς τη μπάλα δεν είχε ιδιαίτερη. Προτιμούσε να τρέχει έχοντας τη στρογγυλή Θεά στα πόδια. Τα κατάφερνε. Πρόσφερε ουκ ολίγες ασίστ. Το 1994 ήταν απλώς η αρχή. Το 1998 προσπάθησε να κερδίσει μόνος του τη Βραζιλία. Μου έχει λείψει το πείσμα του πάνω στην πλάγια γραμμή…

ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ ΧΑΦ

Μπεμπέτο (Βραζιλία)

Ο ίδιος προτιμούσε να αγωνίζεται λίγο πιο πίσω από αυτή τη θέση ή πιο μπροστά, να πετάγεται σαν κρυφός φορ χωρίς να κουράζεται ιδιαίτερα. Τον πρώτο ρόλο έπαιξε το 1994. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ήταν πιο πολύ παίκτης πολυτελείας. Κοφτερό μυαλό και μπαλιά διαβήτης. Σκόραρε με χαρακτηριστική ευκολία, έβλεπε γήπεδο. Θέλει κι άλλο;

ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ

Νταβόρ Σούκερ (Κροατία)

Πάθος, εκτελεστική δεινότητα, τσαγανό, ποιότητα. Όλα σε ένα. Ο Νταβόρ Σούκερ κεφαλαιοποιούσε με γκολ τις επιθετικές προσπάθειες της ποιοτικότερης εθνικής Κροατίας όλων των εποχών. Απέκλεισε μόνος του τη Γερμανία στους «8». Αναλογιστείτε ότι ήταν η τελευταία φορά που συνέβη αυτό. Παραλίγο να φτάσει τη «Χρβάτσκα» μέχρι τον τελικό. Αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης το 1998.

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ

Μαρτίν Νταλίν (Σουηδία)

Η Σουηδία κατετάγη Τρίτη στο Μουντιάλ των ΗΠΑ χάρη στους Μπρολίν, Νταλίν και Λάρσον. Ο πατέρας του Νταλίν ήταν από τη Βενεζουέλα, η μητέρα του καταγόταν από την Αφρική, ο ίδιος γεννήθηκε στην Ουντεβάλα της Σουηδίας, όμως ποδοσφαιρικά είχε στόφα Βραζιλιάνου. Συμπαθής και ευγενική φυσιογνωμία που εξέθετε όμως τους αντίπαλους αμυντικούς.



Η καλύτερη ενδεκάδα των Μουντιάλ που έχω ζήσει: by stokegeo by stokegeo

Τα Μουντιάλ δε μπήκαν παρά το 1998 στη ζωή μου. Απ’ το τουρνουά του 1994 θυμάμαι μόνο σπαράγματα – και κυρίως τις μούντζες προς την οθόνη… Έπαιζε η εθνική μας, βλέπετε. Γι’ αυτό οι εμπειρίες μου απ’ τα Παγκόσμια Κύπελλα είναι λίγο περιορισμένες.

Απ’ το 1998 και έπειτα, όμως, παρακολουθώ ενεργά και με αφοσίωση τις διοργανώσεις, γι’ αυτό και η συμβολή μου στο αφιέρωμά μας για τις «αγαπημένες μουντιαλικές ενδεκάδες» μας δε θα ‘ναι αμελητέο!

ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΑΣ

Φαμπιέν Μπαρτέζ (Γαλλία)

Πολύ καιρό προτού αρχίσει τα καραγκιοζιλίκια κι εξελιχθεί στο καραφλό «καρκίνωμα» της εθνικής και των ομάδων του, ο Μπαρτέζ ήταν ένας έξοχος γκολκίπερ. Κι έτσι τον θυμάμαι: απροσπέλαστο, ικανό, τραγικό (το 2002, όταν αποκλείστηκαν οι Γάλλοι άδοξα), ξαναγεννημένο (το 2006 όταν τους πήγε τελικό..), μοναδικό…

Η κίνηση να του φιλούν το άτριχο κρανίο πριν κάθε ματς είχε αποκτήσει μέσα μου μια μυθολογική διάσταση. Ήταν η πρώτη «τελετουργική» κίνηση, το πρώτο γούρι για το οποίο πίστεψα πράγματι ότι δε θα «σπάσει»!

ΔΕΞΙ ΜΠΑΚ

Ντάνι Μιλς (Αγγλία)

Είμαι οπαδός της «Αγγλάρας». Τι να κάνουμε; Όταν έπαιζε ο Μιλς στο Μουντιάλ της Κορέας και Ιαπωνίας, το 2002, πραγματικά ήμουν βέβαιος ότι θα τα «πάμε» καλά. Ήταν ένα καταπληκτικό δεξί μπακ.

Είχε την ίδια λάμψη όπως όταν μεγαλουργούσε με τη Λιντς, αλλά εν τέλει αποδείχθηκε πως δεν είχε διάρκεια. Όσο τον έβλεπα εγώ, όμως, ήταν θαυμάσιος…

ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΠΑΚ

Ρόμπερτ Γιάρνι (Κροατία)

Στο Μουντιάλ του 1998 κατατέθηκε, θεωρώ, το τι σημαίνει κροατικό ποδόσφαιρο. Εκείνη η τρελοπαρέα της «Χρβάτσκα» που έφτασε στους «4» του Μουντιάλ ήταν μια από τις καλύτερες ομάδες όλων των εποχών. Και ο Γιάρνι δέσποζε, απ’ τ’ αριστερά!

Πόσο λυπήθηκα όταν τον είδα το 2002. Γηραλέο πια, κορεσμένο, δίχως σπιρτάδα, έχοντας υπογράψει για έξι μήνες στον… Παναθηναϊκό για να ‘χει παιχνίδια στα πόδια του… Φαινόταν ότι δε μπορούσε. Πήγε, όμως. Κι η Κροατία πάτωσε.

ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΜΠΑΚ

Τζεφ Αγκούς (ΗΠΑ)

Το πρόσωπό του, άγριο, βάρβαρο, στεφανωμένο με τα μακριά μαλλιά του, πρόδιδε κεντρικό αμυντικό. Τύπο που δε θα σ’ άφηνε να περάσεις: ή εσύ, ή η μπάλα. Στην έξοχη πορεία των Αμερικανών στα κορεατοϊαπωνικά γήπεδα το 2002, ο Αγκούς ήταν πολύτιμος, βασικός, και ένας απ’ τους παίκτες που είχα αγαπήσει και χαιρόμουν που τα πήγαινε τόσο καλά!

ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΜΠΑΚ

Μπρετ Σάντσο (Τρίνινταντ και Τομπάγκο)

Τι κι αν η χώρα του ήταν μικρή και ασήμαντη; Τι κι αν ποτέ δεν είχε πάει σε Μουντιάλ; Τι κι αν δεν ήξερε και τον ίδιο το Σάντσο κανείς; Υποστήριζα Τρινιντάντ και Τομπάγκο πριν καν αρχίσει το Μουντιάλ της Γερμανίας. Ακριβώς διότι ήταν ένας «Δαβίδ»!

Ο Σάντσο ήταν ο κυρίαρχος της μικρής περιοχής εκείνης της ομάδας. Θυμάμαι το ηρωικό παιχνίδι των «Σόκα Γουώριορς» εναντίον της Σουηδίας (0-0) του πάντα «μπλαζέ» Ζλάταν Ιμπραήμοβιτς. Και σε όλα τα άλλα ματς ήταν ηρωικοί, αλλά ειδικά σ’ εκείνο έδωσαν ρέστα, με το Σάντσο ειδικά να βρίσκει λύσεις για όλα! Λίγες φορές έχω υποστηρίξει ομάδα τόσο φανατικά, στην «ιστορία» μου ως τηλεθεατής Παγκοσμίων Κυπέλλων, και ο Σάντσο ήταν ο ήρωάς μου!!!

ΑΜΥΝΤΙΚΟΣ ΧΑΦ

Χουνγκ-Μιουνγκ Μπο (Νότιος Κορέα)

Λάτρεψα Νότιο Κορέα του 2002! Κι ας την έσπρωχναν τα αξιοθρήνητα διαιτητάκια ως τους «4» του τουρνουά. Κι ο Μπο, αρχηγός της ομάδας, ακτινοβολούσε στο κέντρο.

Έμαθα ψάχνοντας ότι αυτός ο παίκτης είχε παίξει και το… 1990, στα ιταλικά γήπεδα! Ήταν ο «παλιός» τους, δηλαδή! Και φαινόταν αυτό, ήταν η ραχοκοκαλιά της ομάδας. Είναι από τους παίκτες που μου έμειναν χαρακτηριστικά από τη φοβερή εκείνη ομάδα, μαζί με τους Αν (φορ), Σεόλ (εξτρέμ), Λι Τσουν-Σοο (φορ) και το «γίγαντα» Λι-Βουν Τζάε (γκολκίπερ)…

ΔΕΞΙ ΧΑΦ

Τζο Κόουλ (Αγγλία)

Το 2006 ήταν η μόνιμη «πρώτη αλλαγή» του Έρικσον. Ότι και να γινόταν, ο Σουηδός προπονητής της Αγγλίας κάπου εκεί στο 60’ έκανε πάντα αλλαγή πρώτα τον Κόουλ! Σε κάποια ματς, ενώ ο άσος της Τσέλσι έπαιζε καλά… Τον έβαλα πάντως στη θέση του… αντίθετου ποδιού του, για να μπορεί να… συγκλίνει!

Δεν είναι να απορεί κανείς που ο Έρικσον απέτυχε στην Αγγλία. Ο Κόουλ, όποτε έπαιζε σ’ εκείνο το τουρνουά, αναστάτωνε το σύμπαν. Ταχύς, διεμβόλιζε, σέντραρε, μάρκαρε, έκοβε, έτρεχε, σκόραρε. Πολύτιμος! Και αγαπητός! Και πρώτη αλλαγή, πάντα…

ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΧΑΦ

Γιουσούφ Χατζί (Μαρόκο)

Κατά συνθήκη βάζω εδώ το Χατζί, αφού έπαιζε περισσότερο ως επιτελικός. Ο αριστεροπόδαρος αυτός μάγος, όμως, μου πρόσφερε με τις εμπνεύσεις του μια ισχυρότατη ανάμνηση: τους Μαροκινούς να «σακατεύουν» τη γηραλέα σαν ΚΑΠΗ Σκοτία με 3-0 το ’98… Κι αυτούς τους υποστήριζα. Κι αυτοί αποκλείστηκαν. Κρίμα. Διότι ο Χατζί όχι άδικα ήταν ένας παίκτης που τον νοστάλγησαν οι κερκίδες στη συνέχεια του (άχρωμου λίγο πολύ) τουρνουά εκείνου…

ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΧΑΦ

Χαλιλού Φαντίγκα (Σενεγάλη)

Για τη μουσική που έγραψαν τα πόδια του άτυχου αυτού παίκτη στο χόρτο θέλω να μιλήσω. Ήταν αυτός που έφτιαχνε το παιχνίδι της σπουδαίας Σενεγάλης του 2002, που έφτασε στους «8» του τουρνουά, μετά το Καμερούν του ’90 και πριν τη Γκάνα του ’10.

Ήταν έξοχος. Περνούσε τις πάσες με ακρίβεια και ευκολία. Κι όταν το επέτρεπαν οι συνθήκες, εξαπέλυε κι ένα φοβερό κεραυνό! Ήταν το «μυαλό» των Σενεγαλέζων. Όχι άδικα μετά τον ζητούσε η μισή Ευρώπη. Η καρδιά του δεν τον άφησε να προχωρήσει, είχε προβλήματα. Εμένα μου έμεινε, όμως.

ΣΕΝΤΕΡ ΦΟΡ 1

Νταβόρ Σούκερ (Κροατία)

Πρώτος σκόρερ του Μουντιάλ του ’98, με 6 γκολ. Παίκτης που έδειξε ότι άξιζε όλα τα λεφτά του κόσμου, γιατί έκανε πάντα το απλό, που ‘ταν όμως και το πιο δύσκολο.

Στην ορχήστρα των Κροατών του ’98, αυτός ήταν το πρώτο βιολί. Κι όλοι χόρευαν στους ρυθμούς του «ταμπούρλου» Ζβόνιμιρ Μπόμπαν, και περίμεναν τις «δοξαριές» του Σούκερ για να πανηγυρίσουν!

ΣΕΝΤΕΡ ΦΟΡ 2

Ρονάλντο (Βραζιλία)

Εντάξει. Θα με πείτε κοινότυπο. Σέντερ φορ σαν αυτόν όμως περνάει λίγες φορές απ’ τα γήπεδα, τις οθόνες και τις καρδιές μας.

Πικράθηκα που δεν έπαιξε καλά το ’98 στον τελικό, τον προσκύνησα όταν τα πήρε όλα κι έφυγε το 2002, ήταν ο μόνος για τον οποίο πίστευα ότι μπορούσε να γιατρέψει την αργοκίνητη και κορεσμένη Βραζιλία του 2006. Τη δική του κίνηση, τη «γλύκα» του finishing του, τις ντρίμπλες του, τη δύναμή του, τη διάθεσή του για παιχνίδι με κέφι, λίγοι είχαν (και θα έχουν). Γειά σου «Ρόνι»!