Τρελοποδόσφαιρο


Το γήπεδο χωράει όλη την πόλη (και περισσεύουν και θέσεις)! by stokegeo
11/02/2017, 23:32
Filed under: Γήπεδα

Το Μπλσάνι (Blsany) είναι μία πόλη, στα βορειοδυτικά της Τσεχίας, η οποία έχει περίπου 970 κατοίκους ενώ διαθέτει και ποδοσφαιρική ομάδα, τη Χμελ (Chmel Blsany).

Το γήπεδο στο οποίο εδρεύει η Χμελ έχει χωρητικότητα 2,300 θεατών. Πριν το 2003, δε, όταν και ανακατασκευάστηκε, μπορούσε να χωρέσει 4,500 φιλάθλους.

Με λίγα λόγια, ακόμη κι αν όλος ο πληθυσμός του Μπλσάνι ήθελε να πάει στο γήπεδο μία Κυριακή να δει την ομαδάρα, δεν θα έφθανε να το γεμίσει, καθώς θα έμεναν σχεδόν 1,500 θέσεις κενές!

Δεν είναι και ό,τι πιο συνηθισμένο, να συναντάς μία ομάδα, το γήπεδο της οποίας είναι μεγαλύτερο από τον πληθυσμό της πόλης που αυτή εκπροσωπεί!

Η Χμελ ιδρύθηκε το 1946 και αναμφίβολα το καλύτερο κομμάτι της ιστορίας της είναι από το 1998 ως το 2006: σε αυτό το διάστημα έπαιξε στην Α’ κατηγορία της Τσεχίας. Μάλιστα, την πρώτη της χρονιά στα «σαλόνια» πήρε την 6η θέση στο πρωτάθλημα, ενώ το 2000/01 έφθασε ως τα ημιτελικά του εγχώριου Κυπέλλου. Την ίδια περίοδο συμμετείχε και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και, συγκεκριμένα, στο Κύπελλο Ιντερτότο, τα καλοκαίρια του 2000 και του 2001. Στον 3ο γύρο του Ιντερτότο του 2000, δε, απέκλεισε την Καλαμάτα, με δύο νίκες, 5-0 εντός και 3-0 εκτός.*

Όλα αυτά, ωστόσο, είναι περασμένα ποδοσφαιρικά μεγαλεία και, διηγώντας τα, κλαίνε, εκεί στο Μπλσάνι, αφού η Χμελ πλέον βρίσκεται στην 5η κατηγορία.

Ελπίζουμε, πάντως, οι κάτοικοι της πόλης να πηγαίνουν γήπεδο για να ενισχύσουν τη Χμελ… κι ας μην φτάνουν όλοι μαζί να το γεμίσουν!

* Ένας από τους τερματοφύλακες που είχε εκείνη τη σεζόν η Χμελ ήταν ένα 18χρονο παιδί, που τα επόμενα χρόνια θα γινόταν ο Πετρ Τσεχ.



Κανένα ματς στη διοργανώτρια πόλη! by stokegeo
19/08/2016, 08:45
Filed under: Γήπεδα

Το 1994 οι ΗΠΑ φιλοξένησαν το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου.

Δύο χρόνια μετά, ο «βασιλιάς των σπορ» επέστρεψε επί αμερικανικού εδάφους ως ένα από τα αγωνίσματα της 16ης σύγχρονης Ολυμπιάδας, που έγινε στην Ατλάντα.

Το ποδοσφαιρικό τουρνουά των συγκεκριμένων Ολυμπιακών είναι ιστορικό. Αφ’ ενός διότι για πρώτη φορά στα χρονικά το χρυσό στους άνδρες το πήρε μία χώρα από την Αφρική, η Νιγηρία και αφ’ ετέρου επειδή, επίσης για πρώτη φορά, έπαιξαν μπάλα και οι γυναίκες (νικήτριες οι γηπεδούχες Αμερικανίδες).

Υπάρχει κάτι ακόμα, όμως, που κάνει την ποδοσφαιρική διοργάνωση των Αγώνων της Ατλάντα ξεχωριστή. Αυτό είναι το γεγονός πως δεν έγινε ούτε ένα παιχνίδι στην ίδια τη διοργανώτρια πόλη!

Ποτέ άλλοτε δεν συνέβη κάτι τέτοιο, σε όλη την ιστορία των Ολυμπιακών.

Τα πέντε γήπεδα που χρησιμοποιήθηκαν για τα ματς του τουρνουά του ’96 ήταν το Σάνφορντ, που βρίσκεται στην Αθήνα (Athens!) της Τζόρτζια, το Σίτρους Μπόουλ του Ορλάντο, το Λίτζον Φιλντ του Μπέρμιγχαμ στην Αλαμπάμα, το Όραντζ Μπόουλ του Μαϊάμι και το Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Μεμόριαλ στην Ουάσινγκτον.

Ο τελικός, στον οποίο η Νιγηρία νίκησε με 3-2 την Αργεντινή, έγινε στο Σάνφορντ.



Ουαλία στη Λιλ, πρώτη φορά! by stokegeo
01/07/2016, 07:00
Filed under: Euro 2016, Γήπεδα | Ετικέτες: , , ,

Το πανέμορφο «Σταντ Πιερ Μορουά» της Λιλ θα φιλοξενήσει απόψε το ματς Ουαλίας-Βελγίου για τα προημιτελικά του Euro 2016.

Το παιχνίδι είναι, με μία λέξη, ιστορικό. Γιατί;

Διότι είναι ο πρώτος αγώνας κάποιας ομάδας της Ουαλίας (Εθνικής ή συλλόγου) που θα διεξαχθεί σε αυτήν την πόλη, η οποία, παρεμπιπτόντως, βρίσκεται πάρα πολύ κοντά στα… γαλλοβελγικά σύνορα!



Victoria Stadium by stokegeo
04/09/2014, 08:53
Filed under: Γήπεδα

Το Victoria Stadium, στο Γιβραλτάρ!

2140099_w2

Δεν είναι πανέμορφο;



To γήπεδο που επιπλέει by stokegeo
22/05/2010, 21:36
Filed under: Γήπεδα

Τι είναι αυτό που σας αρέσει σε ένα γήπεδο; Να είναι σκεπαστό από πάνω; Να έχει τρία πατώματα κερκίδας; Να μετακινείται το τερραίν; Να ΄χει μέσα του σταθμό του μετρό; Όλα αυτά τα ΄χουμε δει τα τελευταία 15 χρόνια να πραγματοποιούνται, δημιουργώντας τεχνολογικά θαύματα, προς όφελος φυσικά των φιλάθλων, των παικτών, και του ποδοσφαίρου!

Μπάλα πάνω στο νερό, όμως, έχετε δει; Ήλθε η ώρα και γι’ αυτό!

Η Μαρίνα Μπέυ

Στη Marina Bay, της Σιγκαπούρης, απ’ το 2007 λειτουργεί η επιπλέουσα πλατφόρμα, που έχει την τιμή να είναι η μεγαλύτερη του είδους της στον πλανήτη! Φτιαγμένη από ατσάλι, 120 μέτρα μήκος και 83 πλάτος, μπορεί να σηκώσει βάρος ίσο με 9.000 ανθρώπους! Οι κερκίδες, ακριβώς απέναντί της, χωρούν 30.000 φιλάθλους!!!

Δε χρησιμοποιείται τόσο πολύ για ποδόσφαιρο, βέβαια, όσο για εκδηλώσεις. Μουσική, παρελάσεις, εκδηλώσεις τέχνης, και, πάνω απ’ όλα, η επιπλέουσα πλατφόρμα είναι κομμάτι του Γκραν Πρι της Σιγκαπούρης, ενός από τα Γκραν Πρι του Πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1! Εκεί ακριβώς τράκαρε ο Βραζιλιάνος Νέλσον Πικέ το 2008, και όλοι τον κατηγόρησαν ότι το έκανε για να πάρει προβάδισμα ο ομόσταυλός του Φερνάντο Αλόνσο (που κέρδισε και την κούρσα, εν τέλει)…

Το 2010, η Σιγκαπούρη θα φιλοξενήσει τους πρώτους Θερινούς Νεανικούς Ολυμπιακούς Αγώνες, και το επιπλέον στάδιο θα είναι στην πρώτη γραμμή: εκεί θα γίνουν οι τελετές έναρξης και λήξης των Αγώνων.

Το Νοέμβριο του 2008, ο τελικός του εγχώριου Κυπέλλου προγραμματίστηκε να γίνει στο στάδιο αυτό. Αντίπαλες, η SAFFC (Singapore Armed Forces Football Club) και η Woodlands Wellington. Ένα πρόβλημα όμως εντοπίστηκε με τις κολώνες του γηπέδου, και ο τελικός παίχτηκε στο γήπεδο Γιαλάν Μπεσάρ.

Το Φλεβάρη του 2009, οι ερασιτεχνικές ομάδες Τουάν Γκεμούκ Αθλέτικ και VNNTU FC έπαιξαν στο γήπεδο. Σχέδια υπάρχουν και για το πρώτο διεθνές παιχνίδι που θα γίνει πάνω στο νερό. Ο καιρός θα δείξει!!!

Aναρωτιέται κανείς, πάντως, αν τους φύγει απ’ έξω η μπάλα, τι κάνουν;…



Τοφίκ Μπαχράμοφ: Ήρωας…κατά λάθος! by The_Stranger
13/05/2010, 22:36
Filed under: Γήπεδα, Γεγονότα, Διαιτητές

Τα περισσότερα ποδοσφαιρικά γήπεδα στον κόσμο φέρουν το όνομα κάποιου παλιού παίκτη ή προέδρου μιας ομάδας, ή μιας εμβληματικής φυσιογνωμίας μιας χώρας, ή της περιοχής στην οποία βρίσκεται το γήπεδο, ή, τα τελευταία χρόνια, το όνομα κάποια πολυεθνικής εταιρείας που πλήρωσε μερικά εκατομμύρια για να προβληθεί με αυτόν τον τρόπο. Τίποτα από αυτά δεν ισχύει, όμως, για το εθνικό στάδιο του Αζερμπαϊτζάν.

Το εθνικό στάδιο του Αζερμπαϊτζάν ονομάζεται «Τοφίκ Μπαχράμοφ». Όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται για ένα ονοματεπώνυμο. Ωστόσο, ο Τοφίκ Μπαχράμοφ δεν ήταν ούτε παίκτης, ούτε προπονητής, ούτε πρόεδρος σε καμία ομάδα του Αζερμπαϊτζάν. Ο Τοφίκ Μπαχράμοφ ήταν…διαιτητής!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Τοφίκ Μπαχράμοφ γεννήθηκε στην πρωτεύουσα του σημερινού Αζερμπαϊτζάν, το Μπακού, τον Νοέμβριο του 1926, όταν το Αζερμπαϊτζάν ανήκε στην Σοβιετική Ένωση. Τρέφοντας μια ιδιαίτερη αγάπη για το ποδόσφαιρο, ο Μπαχράμοφ ξεκίνησε να παίζει. Ωστόσο, ένας τραυματισμός τον εμπόδισε να συνεχίσει ως ποδοσφαιριστής και, για να μη μείνει μακριά από το αγαπημένο του άθλημα, αποφάσισε να ασχοληθεί με τη διαιτησία.

Πολύ λίγα πράγματα ξέρουμε για την διαιτητική του καριέρα μέχρι το 1966 – εξάλλου, οι διαιτητές μπορεί να είναι οι «άρχοντες των αγώνων», αλλά συνήθως περνούν στο περιθώριο της ιστορίας. Ωστόσο, το 1966 ο Μπαχράμοφ βρέθηκε στο επίκεντρο της προσοχής, σε ένα γεγονός που διχάζει τον ποδοσφαιρικό κόσμο ακόμα και σήμερα, 44 χρόνια μετά.

Στον τελικό του Μουντιάλ του 1966, που διεξαγόταν στο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου, η Αγγλία του Χερστ και του Τσάρλτον διεκδικούσε το πρώτο της τρόπαιο κόντρα στην πανίσχυρη Δυτική Γερμανία, του Μπεκενμπάουερ και του Ζέελερ. Μετά από ένα συναρπαστικό 90λεπτο, οι δύο ομάδες ήταν ισόπαλες 2-2, κι έτσι το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση. Στο 101ο λεπτό, ο Άλαν Μπολ έβγαλε μια σέντρα, και ο Τζεφ Χερστ έκανε ένα δυνατό σουτ, η μπάλα τράνταξε το οριζόντιο δοκάρι του Γερμανού γκολκίπερ, και κατόπιν έσκασε στο έδαφος και απομακρύνθηκε από την εστία.

Ακολούθησαν μερικές στιγμές αβεβαιότητας: Είχε περάσει η μπάλα τη γραμμή πριν απομακρυνθεί από το τέρμα; Και αν ναι, είχε περάσει ολόκληρη, όπως απαιτεί ο κανονισμός; Ο διαιτητής της συνάντησης, ο Ελβετός Γκότφριντ Ντινστ, δεν μπορούσε να πάρει μία απόφαση – και βέβαια δεν ήταν και εύκολο να πάρει μια απόφαση για μία φάση που εδώ και 44 χρόνια αποτελεί αντικείμενο συζήτησης και διαμάχης.

Και τότε, ο Ντινστ είδε ότι ο επόπτης τού έκανε νόημα. Ο επόπτης του έδειχνε, με νοήματα, ότι η μπάλα είχε περάσει τη γραμμή. Έτσι, ο Ντινστ τον εμπιστεύτηκε και μέτρησε το γκολ, το οποίο άνοιξε το δρόμο για την επικράτηση της Αγγλίας με 4-2. Ο επόπτης αυτός, όπως ίσως να μαντέψατε, ήταν…ο Τοφίκ Μπαχράμοφ!

Ξαφνικά, ο Μπαχράμοφ έγινε διάσημος – στην Αγγλία τον μνημονεύουν ακόμα και στις μέρες μας, ως τον «Ρώσο επόπτη» – αν και καταγόταν από το Αζερμπαϊτζάν – ενώ και οι Γερμανοί τον θυμούνται, φυσικά όχι με την ίδια χαρά. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν οι Γερμανοί αναφέρονται σε ένα γκολ που δεν θα έπρεπε να έχει μετρήσει, το αποκαλούν «Wembley-Tor», δηλαδή «Γκολ του Γουέμπλεϊ».

Πάντως, φημολογείται ότι οι Άγγλοι τίμησαν με τον τρόπο τους τον Μπαχράμοφ: Κυκλοφορεί η ανεπιβεβαίωτη φήμη ότι η Βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας κάποτε τίμησε τον Αζέρο διαιτητή με μία χρυσή σφυρίχτρα, για τις υπηρεσίες του. Αλλά το πιο πιθανό είναι να πρόκειται για κακόβουλες φήμες των Γερμανών.

Όταν, πολλά χρόνια αργότερα, ο Μπαχράμοφ έγραψε την αυτοβιογραφία του, εξήγησε για ποιον λόγο είχε πιστέψει ότι το γκολ ήταν έγκυρο: Νόμιζε ότι η μπάλα δεν είχε χτυπήσει στο δοκάρι, αλλά μέσα στο δίχτυ του τέρματος, και άρα ήταν αδιάφορο το αν η μπάλα αναπήδησε μέσα ή έξω από την γραμμή του τέρματος. Μέτρησε το γκολ, δηλαδή, κατά λάθος!

Ο Μπαχράμοφ απεβίωσε το 1993, όπως η μνήμη του παραμένει ζωντανή στο Αζερμπαϊτζάν, όπου του εθνικό στάδιο της χώρας φέρει το όνομά του. Μάλιστα, όταν τον Οκτώβριο του 2004 η Αγγλία αντιμετώπισε το Αζερμπαϊτζάν στο Στάδιο Τοφίκ Μπαχράμοφ, στα πλαίσια των προκριματικών του Μουντιάλ του 2006, οι Αζέροι διοργάνωσαν ολόκληρη γιορτή, στην οποία παραβρέθηκαν μεταξύ άλλων ο Τζεφ Χερστ, ο Μισέλ Πλατινί και ο Ζεπ Μπλάτερ, ενώ ανήγειραν και άγαλμα του Μπαχράμοφ (πρέπει να είναι ο μοναδικός διαιτητής στο κόσμο που έχει τιμηθεί με άγαλμα!), παρουσία του γιου του, Μπαχράμ.

Πιστεύω ότι δεν είναι υπερβολικό να πει κανείς ότι ο Τοφίκ Μπαχράμοφ ήταν ο πιο αγαπητός διαιτητής στον κόσμο, τουλάχιστον στην πατρίδα του – αλλά και στην Αγγλία, όπως μπορείτε να δείτε στην παρακάτω εικόνα:

Άγγλοι οπαδοί, φορώντας φανέλες με το όνομα του Τοφίκ Μπαχράμοφ, "περικυκλώνουν" τον γιο του Αζέρου διαιτητή, Μπαχράμ

Και κάπως έτσι, ο Τοφίκ Μπαχράμοφ έγινε ήρωας…κατά λάθος!



Τα μεγαλύτερα γήπεδα του κόσμου by The_Stranger
31/03/2010, 01:49
Filed under: Γήπεδα

Όπως ένας τραγουδιστής αποδίδει καλύτερα σε έναν γεμάτο συναυλιακό χώρο, όπως ένας ηθοποιός «λάμπει» περισσότερο όταν βρίσκεται σε ένα κατάμεστο θέατρο, έτσι και οι ποδοσφαιριστές παίζουν καλύτερα σε γεμάτα γήπεδα. Και πολύ περισσότερο όταν τα γήπεδα των ομάδων τους είναι…τεράστια! Σήμερα θα δούμε τα δέκα μεγαλύτερα γήπεδα ποδοσφαίρου στον κόσμο – κάποια από αυτά χρησιμοποιούνται και για άλλα αθλήματα πέραν του ποδοσφαίρου, ενώ κάποια άλλα είναι αμιγώς ποδοσφαιρικά.

Πριν ξεκινήσουμε την αντίστροφη μέτρηση, να πούμε ότι φυσικά η Ελλάδα δεν έχει γήπεδο σε αυτό το top 10, με το Ολυμπιακό Στάδιο να βρίσκεται μόλις στην 38η θέση της κατάταξης, με χωρητικότητα 71.030 θεατών. Επίσης, να ξεκαθαρίσουμε ότι μιλάμε για επίσημες χωρητικότητες, και όχι για μεμονωμένα περιστατικά όπου μπήκαν 200.000 οπαδοί σε ένα γήπεδο. Και μετά από αυτές τις απαραίτητες πληροφορίες, ξεκινάμε την περιήγησή μας στα μεγαλύτερα γήπεδα του κόσμου!

10. Το ταξίδι μας ξεκινάει από τη μακρινή Μαλαισία, και συγκεκριμένα από την πρωτεύουσα της χώρας, Κουάλα Λουμπούρ. Εκεί θα βρούμε το Εθνικό Στάδιο Μπουκίτ Τζαλίλ, το μεγαλύτερο γήπεδο της Μαλαισίας, με χωρητικότητα 87.411 θεατών. Χτίστηκε το 1998 στο προάστιο της Κουάλα Λουμπούρ, Μπουκίτ Τζαλίλ (εξ ου και το όνομά του), με σκοπό να φιλοξενήσει τους Αγώνες Κοινοπολιτείας του 1998, μια διοργάνωση στην οποία συμμετέχουν τα μέλη της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Χαρακτηριστικό είναι πως το γήπεδο χτίστηκε τρεις μήνες νωρίτερα από τους αρχικούς υπολογισμούς (καμία σχέση με το ελληνικό «συρτάκι» των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004…), ενώ σήμερα αποτελεί την έδρα της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου της Μαλαισίας. Στη φωτογραφία βλέπετε ένα κατάμεστο Μπουκίτ Τζαλίλ, σε πρόσφατο τελικό Κυπέλλου που διεξήχθη εκεί, μεταξύ της Κελαντάν και της Νεγκέρι Σεμπιλάν.

9. Δε χρειάζεται να ταξιδέψουμε πολύ μακριά για να φτάσουμε στο γήπεδο. Λίγο πιο κάτω από τη Μαλαισία θα πάμε, και συγκεκριμένα στην Ινδονησία. Στην πρωτεύουσα Τζακάρτα θα συναντήσουμε το επιβλητικό στάδιο Μπουνγκ Κάρνο, το ποδοσφαιρικό γήπεδο του οποίου έχει χωρητικότητα 88.306 θεατών. Εκτός του γηπέδου ποδοσφαίρου, το όλο σύμπλεγμα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, γήπεδα για τένις, σόφτμπολ και χόκεϊ επί πάγου. Η ανέγερση του Μπουνγκ Κάρνο ολοκληρώθηκε το 1962, εν όψει των 4ων Πανασιατικών Αγώνων που διεξήχθησαν την ίδια χρονιά στην Τζακάρτα. Η ονομασία του γηπέδου προέρχεται από τον περίφημο Πρόεδρο της Ινδονησίας, Σουκάρνο – το «Μπονγκ Κάρνο» μεταφράζεται περίπου σαν «μεγάλος αδελφός Σουκάρνο». Σήμερα, το ποδοσφαιρικό γήπεδο χρησιμοποιείται για τα παιχνίδια της Εθνικής Ποδοσφαίρου της Ινδονησίας, αλλά και για αυτά της τοπικής ομάδας Περσίγια Τζακάρτα. Στη φωτογραφία βλέπετε στιγμιότυπο από ένα παιχνίδι της Ινδονησίας κόντρα στη Σαουδική Αραβία, για το Ασιατικό Κύπελλο 2007, το οποίο διοργανώθηκε στην Τζακάρτα.

7. Στην έβδομη θέση έχουμε δύο γήπεδα με την ίδια χωρητικότητα: 90.000 θεατές. Εντάξει, κάποιο από τα δύο πιθανότατα θα έχει μια-δυο λιγότερες ή περισσότερες, αλλά σιγά μην κάτσουμε να τις μετράμε μία-μία! Μαζί στην έβδομη θέση, λοιπόν, τα εξής δύο γήπεδα:

– Στάδιο Γουέμπλεϊ (Αγγλία): Εντάξει, προφανώς δε χρειάζονται συστάσεις για ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα γήπεδα του κόσμου. Μιλάμε για τον χώρο που έχει συνδέσει το όνομά του με τις μεγαλύτερες στιγμές του αγγλικού ποδοσφαίρου («την εξής μία: Την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1966», θα πουν οι κακεντρεχείς – αλλά δεν είναι έτσι…). Το «παλιό» Γουέμπλεϊ χτίστηκε μέσα σε 300 ακριβώς μέρες και άνοιξε για το κοινό στις 28 Απριλίου του 1923. Το αρχικό του όνομα ήταν Εμπάιρ Πάρκ (Γήπεδο της Αυτοκρατορίας), όμως τελικά επικράτησε το όνομα της περιοχής στην οποία βρίσκεται το γήπεδο, βορειοδυτικά του Λονδίνου. Ωστόσο, το «παλιό» Γουέμπλεϊ κατεδαφίστηκε το 2003, και στη θέση του χτίστηκε το νέο Γουέμπλεϊ, το οποίο άνοιξε τις πύλες του στις 9 Μαρτίου του 2007. Το γήπεδο ποδοσφαίρου του Γουέμπλεϊ είναι η έδρα της Εθνικής Αγγλίας, ενώ εκεί γίνονται και οι τελικοί του Αγγλικού Κυπέλλου. Επίσης, στο Γουέμπλεϊ θα διεξαχθεί ο τελικός του Champions League το 2011. Στην φωτογραφία, ένα σχεδόν άδειο Γουέμπλεϊ φιλοξενεί τον τελικό των πλέι-οφ της League 2, της τέταρτης τη τάξει κατηγορίας στην Αγγλία, το 2008.

– Στάδιο Αζάντι (Ιράν): Αντίθετα με το Γουέμπλεϊ, είναι μάλλον απίθανο να γνωρίζετε το στάδιο Αζάντι, το μεγαλύτερο στάδιο του Ιράν και όλης της Μέσης Ανατολής. Κι όμως, κι αυτό έχει την ίδια χωρητικότητα: 90.000 θεατές μπορούν να απολαύσουν εκεί τα παιχνίδια της Εθνικής Ομάδας του Ιράν, αλλά και των συλλόγων Περσέπολις και Εστεγκλάλ. Το στάδιο ανεγέρθη το 1974, ώστε να καλύψει τις ανάγκες της διοργάνωσης των Πανασιατικών Αγώνων του 1974, οι οποίοι διεξήχθησαν στην Τεχεράνη. Η αρχική χωρητικότητα του γηπέδου ανερχόταν στους 120.000 θεατές, όμως μειώθηκε διαδοχικά σε 100.000 και σε 90.000 θεατές, μετά από ανακαινίσεις. Επίσης, το αρχικό όνομα του Αζάντι ήταν «Στάδιο Αριαμέρ», προς τιμήν του παλιού Σάχη του Ιράν, όμως μετονομάστηκε μετά την Ιρανική Επανάσταση σε «Αζάντι», που σημαίνει «ελευθερία». Στη φωτογραφία, ένα μισογεμάτο Αζάντι – φανταστείτε το γεμάτο, δηλαδή!

6. Για τις ανάγκες της 6ης θέσης, θα ταξιδέψουμε για πρώτη (και τελευταία σε αυτή τη λίστα) φορά στην Αφρική, και πιο συγκεκριμένα στην Νότιο Αφρική. Εκεί, στο Γιοχάνεσμπουργκ, βρίσκεται το Σόκερ Σίτι (Πόλη του Ποδοσφαίρου), ένα γήπεδο αυστηρά ποδοσφαιρικό, το οποίο θα δούμε και στο επερχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο – μάλιστα, θα φιλοξενήσει και έναν αγώνα του ομίλου της Ελλάδας, αυτόν μεταξύ της Αργεντινής και της Νοτίου Κορέας, αλλά και τον μεγάλο τελικό της διοργάνωσης. Το Σόκερ Σίτι άνοιξε το 1989, και η σημασία του δεν είναι μόνο ποδοσφαιρική, καθώς είναι ο χώρος στον οποίο ο Νέλσον Μαντέλα εκφώνησε τον πρώτο του λόγο μετά την αποφυλάκισή του. Μέχρι το 2009, όταν και ανακαινίστηκε για τις ανάγκες του Μουντιάλ, η χωρητικότητά του κυμαινόταν γύρω στους 80.000 θεατές. Μετά την ανακαίνιση, όμως, η χωρητικότητά του ανέρχεται στους 94.700 θεατές, καθιστώντας το το μεγαλύτερο γήπεδο της Αφρικής. Αγώνες δεν έχουν διεξαχθεί ακόμα μετά την ανακαίνισή του, όμως σε αυτήν την εικόνα θα το δείτε από την εξωτερική του πλευρά. Για να δείτε και την εσωτερική του, θα πρέπει να περιμένετε λίγους μήνες…

5. Μπαίνουμε στην πρώτη πεντάδα με ένα πολύ γνωστό μας γήπεδο: Το Καμπ Νου της Βαρκελώνης, στο οποίο αγωνίζεται η Μπαρτσελόνα. Το «Εστάδι ντελ Μπαρτσελόνα», όπως λεγόταν αρχικά, άρχισε να κατασκευάζεται το 1954 και ολοκληρώθηκε το 1957. Η χωρητικότητα του γηπέδου τότε ήταν περίπου στους 106.000 θεατές, ενώ έφτασε μέχρι και τους 120.000 θεατές κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982, που διοργανώθηκε στην Ισπανία. Σήμερα, βέβαια, η χωρητικότητά του μπορεί να έχει μειωθεί στους 98.772 θεατές, όμως εξακολουθεί να είναι το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό γήπεδο της Ευρώπης και το πέμπτο μεγαλύτερο στον κόσμο. Μάλιστα, η διοίκηση της Μπαρτσελόνα έχει ήδη αποφασίσει την ανακαίνιση του γηπέδου, στα σχέδια της οποίας περιλαμβάνεται και η επέκταση της χωρητικότητας του Καμπ Νου κατά 10.000 θεατές. Μέχρι να ολοκληρωθεί αυτό το μεγαλεπήβολο σχέδιο, απολάυστε το Καμπ Νου όπως είναι τώρα:

4. Πού δεν έχουμε ταξιδέψει ακόμα; Σε Αμερική και Ωκεανία. Για την ώρα, θα επισκεφθούμε την Αυστραλία, και συγκεκριμένα τη Μελβούρνη, στην οποία θα βρούμε το Μέλμπορν Κρίκετ Γκράουντ, ή MCG για συντομία – οι δε κάτοικοι της Μελβούρνης, για ακόμα μεγαλύτερη συντομία, το λένε απλά «G». Μη σας μπερδεύει το όνομά του: Μπορεί να χρησιμοποιείται κυρίως για αγώνες κρίκετ (ναι, αυτό το περίεργο παιχνίδι που για κάποιον ακατανόητο λόγο αρέσει πολύ στους Άγγλους, τους Αυστραλούς, τους Ινδούς και τους Πακιστανούς), όμως εκεί γίνονται και αγώνες ποδοσφαίρου, και άρα το MCG ανήκει σε αυτό το top 10. Το γήπεδο ποδοσφαίρου έχει χωρητικότητα 100.000 θεατών, μεγαλύτερο από κάθε άλλο στην Ωκεανία και 4ο μεγαλύτερο στον κόσμο. Επίσης, μιλάμε για ένα από τα πιο παλιά γήπεδα του κόσμου, αφού η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το…1854! Ακόμα ένα στοιχείο που αξίζει να αναφερθεί είναι ότι το MCG είναι το γήπεδο που διαθέτει τους ψηλότερους πύργους προβολέων στον κόσμο, με ύψος περίπου 85 μέτρων. Στην εικόνα που ακολουθεί, βλέπετε το MCG τη μέρα που φιλοξένησε τον φιλικό αγώνα μεταξύ Αυστραλίας και Ελλάδας, στις 25 Μαΐου του 2006, μπροστά σε 95.103 θεατές.

3. Ποια ήπειρος μας έμεινε; Σωστά, η Αμερική. Εκεί πάμε τώρα. Αλλά όχι στην Βραζιλία, όπως ίσως να περιμένετε. Ούτε στην Αργεντινή. Κοιτάξτε λίγο πιο πάνω, και θα καταλήξετε στο Μεξικό. Εκεί πάμε, στο Εστάδιο Αζτέκα, ένα από τα πιο θρυλικά γήπεδα στον κόσμο – αλλά και ένα από τα μεγαλύτερα, με επίσημη χωρητικότητα 105.000 θεατών. Το Αζτέκα κατασκευάστηκε το 1966, ώστε να καλύψει τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων του 1968, όμως τις μεγαλύτερες στιγμές του τις έχει γνωρίσει το 1970 και το 1986, όταν φιλοξένησε τους τελικούς των αντίστοιχων Παγκοσμίων Κυπέλλων. Επίσης, το Αζτέκα είναι το γήπεδο στο οποίο ο Μαραντόνα χρησιμοποίησε το περίφημο «χέρι του Θεού» για να σκοράρει κόντρα στους Άγγλους. Ωστόσο, οι Μεξικανοί εντυπωσιάστηκαν περισσότερο (και δικαίως) από το απίστευτο γκολ που πέτυχε και πάλι ο Μαραντόνα λίγο αργότερα, γελοιοποιώντας ολόκληρη την άμυνα της Αγγλίας. Εντυπωσιάστηκαν τόσο, που στον εξωτερικό χώρο του Αζτέκα έχει τοποθετηθεί μια αναμνηστική πλάκα, αφιερωμένη στο «γκολ του αιώνα», όπως αποκαλείται. Σήμερα στο Αζτέκα αγωνίζεται η Εθνική Ομάδα του Μεξικού, καθώς και η μεξικάνικη ομάδα Κλαμπ Αμέρικα. Η εικόνα είναι από αγώνα μεταξύ της Κλαμπ Αμέρικα και της Κρουζ Αζούλ για το μεξικάνικο πρωτάθλημα τον Νοέμβριο του 2005.

2. Από την Ασία ξεκινήσαμε, και εκεί θα επιστρέψουμε τώρα, για να πάμε στο Γιούβα Μπχαράτι Κριρανγκάν (Στάδιο της Ινδικής Νεολαίας), ή Σολτ Λέικ Στέιντιουμ, το οποίο βρίσκεται στην Καλκούτα της Ινδίας. Και μπορεί η Ινδία να μη φημίζεται για το επίπεδο του ποδοσφαίρου της, αν όμως θελήσει ποτέ να το καλλιεργήσει, τότε αυτό το γήπεδο-στολίδι θα είναι μια πανίσχυρη έδρα. Και πώς να μην είναι, δηλαδή, με χωρητικότητα…120.000 θέσεων! Το Σολτ Λέικ είναι ένα από τα λίγα μεγάλα γήπεδα που δε χτίστηκαν για κάποια συγκεκριμένη διοργάνωση, αλλά…έτσι. Αυτό το γήπεδο φιλοξενεί τρεις από τις σημαντικότερες ομάδες του ινδικού ποδοσφαίρου: Τις Μοχούν Μπαγκάν, Ιστ Μπένγκαλ και Μοχαμεντάν. Ειδικά τα παιχνίδια μεταξύ Μοχούν Μπαγκάν και Ιστ Μπένγκαλ θεωρούνται ντέρμπι και προσελκύουν πλήθος κόσμου στις εξέδρες. Επίσης, το Σολτ Λέικ ήταν το γήπεδο στο οποίο αγωνίστηκε για τελευταία φορά ο Όλιβερ Καν, σε ένα φιλικό παιχνίδι της Μπάγερν Μονάχου με την Μοχούν Μπαγκάν, της οποίας επικράτησε με 3-0. Από εκείνο τον αγώνα προέρχεται και η φωτογραφία:

1. Και ήρθε η ώρα για το νούμερο 1! Πιθανότατα, πριν αρχίσετε να διαβάζετε αυτό το κείμενο, θα περιμένατε κάποιο γήπεδο της Βραζιλίας, ή κάποιο ευρωπαϊκό γήπεδο, ή έστω το Αζτέκα. Όμως, το μεγαλύτερο γήπεδο ποδοσφαίρου στον κόσμο βρίσκεται…στην Βόρειο Κορέα! Ναι, η χώρα του δικτάτορα Κιμ Γιονγκ Ιλ, μία από τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου, διαθέτει ένα κολοσσιαίων διαστάσεων στάδιο, ονόματι Ρουνγκράντο Μέι Φερστ Στέιντιουμ, ή απλά Μέι Ντέι Στέιντιουμ. Η χωρητικότητα του Μέι Ντέι; Κρατηθείτε…150.000 θεατές! Το στάδιο χρησιμοποιείται, εκτός από ποδοσφαιρικούς αγώνες, και για τις γυμναστικές επιδείξεις Αριράνγκ, που είναι πολύ δημοφιλείς στη χώρα. Μάλιστα, οι επιδείξεις αυτές αναγνωρίζονται από το Ρεκόρ Γκίνες ως το μεγαλύτερο σε συμμετοχή γεγονός του κόσμου, με περισσότερους από 100.000 συμμετέχοντες. Ίσως έπαιξε και το Μέι Ντέι το δικό του ρόλο στην πρόκριση της Βορείου Κορέας σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου για πρώτη φορά μετά το 1966…Πώς να μη νιώσει δέος ο αντίπαλος ποδοσφαιριστής που καλείται να αγωνιστεί εναντίον 11 αντιπάλων παικτών και…150.000 θεατών; Πόσο μάλλον αν γνωρίζει και την φρικτή ιστορία που κρύβει από πίσω του: Στα τέλη της δεκαετίας του’90, ορισμένοι στρατηγοί κατηγορήθηκαν για απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Κιμ Γιονγκ Ιλ. Η τιμωρία τους; Κάηκαν ζωντανοί μέσα στο Μέι Ντέι…

Όπως καταλαβαίνετε, φωτογραφίες από τη Βόρειο Κορέα δεν είναι και εύκολο να βρεθούν. Ίσως, όμως, αυτή η φωτογραφία του Αριράνγκ να σας δώσει μια ιδέα για το πώς είναι το Μέι Ντέι.