Τρελοποδόσφαιρο


Μεθυσμένη διαιτησία… by The_Stranger
09/08/2010, 19:13
Filed under: Διαιτητές

Κακές διαιτησίες δε βλέπουμε και σπάνια στο ποδόσφαιρο, ειδικά στην Ελλάδα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αιτίες μιας κακής διαιτησίας μπορεί να είναι η κακή φυσική κατάσταση του διαιτητή, η πίεση της στιγμιαίας απόφασης, οι φωνές των οπαδών ή κάποιες λανθασμένες υποδείξεις των βοηθών (για να μην αναφέρω την περίπτωση να είναι «μιλημένος» ο διαιτητής – μακριά από μας). Αλλά κάποιες φορές, τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά: Φταίει…το ποτό!

Στις 8 Νοεμβρίου του 1975, η Βέρντερ Βρέμης φιλοξενούσε το Ανόβερο, σε αγώνα για το γερμανικό πρωτάθλημα. Διαιτητής ήταν ο 33χρονος Βολφ-Ντίτερ Αλενφέλντερ, ο οποίος είχε «σφυρίξει» το πρώτο του παιχνίδι στην Bundesliga μόλις δυόμισι μήνες νωρίτερα. Από την αρχή του αγώνα, οι αποφάσεις του διαιτητή ήταν αλλοπρόσαλλες, προκαλώντας εκνευρισμό στους παίκτες και τους οπαδούς. Το αποκορύφωμα ήρθε στο 32ο λεπτό του αγώνα, όταν ο Αλενφέλντερ σφύριξε…τη λήξη του ημιχρόνου! Όταν ο επόπτης τού υπέδειξε ότι το ημίχρονο ήθελε ακόμα 13 λεπτά για να λήξει, ο Αλενφέλντερ διέταξε να συνεχιστεί το ματς, ως καθυστερήσεις. Έτσι, μετά από 12 και κάτι λεπτά «καθυστερήσεων» (ούτε καν τα 13 δεν κράτησε, ο αθεόφοβος!), ο Γερμανός διαιτητής σφύριξε τη λήξη του ημιχρόνου.

Όλοι είχαν καταλάβει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, και σιγουρεύτηκαν όταν, πηγαίνοντας προς τα αποδυτήρια μετά τη λήξη του ημιχρόνου,  ο Αλενφέλντερ…έβγαλε τη γλώσσα του σε έναν φωτογράφο! Στο δεύτερο ημίχρονο οι «περίεργες» αποφάσεις συνεχίστηκαν, αλλά τουλάχιστον αυτή τη φορά ο ρέφερι «πέτυχε» το 45λεπτο, και σφύριξε στην ώρα του τη λήξη του αγώνα, ο οποίος βρήκε τις δύο ομάδες ισόπαλες 0-0.

Ο τότε πρόεδρος της Βέρντερ, Φραντς Μπέμερτ, δήλωσε για τη διαιτησία του αγώνα: «Για τέτοιο σόου, θα μπορούσαμε να έχουμε βάλει πιο ακριβά τα εισιτήρια».

Μετά το παιχνίδι, ο Αλενφέλντερ αρνήθηκε ότι είχε πιει αλκοόλ, όμως αργότερα αναγκάστηκε να το παραδεχτεί, αφού δεν μπορούσε να πείσει κανέναν. Το μεσημέρι πριν τον αγώνα είχε πιει ενα-δυο ποτηράκια μπύρα και μπόλικα «μαλτέζικα» σναπς. Προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, υποστήριξε: «Είμαστε άντρες, δεν πίνουμε πορτοκαλάδα».

Ο Βολφ-Ντίτερ Αλενφέλντερ...τα είχε "τσούξει" πριν το ματς!

Η επική εκείνη διαιτησία του Αλενφέλντερ δεν έχει ξεχαστεί ακόμα, 35 χρόνια μετά. Αν πάτε σήμερα στο εστιατόριο του γηπέδου της Βέρντερ Βρέμης και ζητήσετε ένα «Αλενφέλντερ», θα σας φέρουν μία μπύρα και ένα μαλτέζικο σναπς!

Και το καλύτερο; 8 χρόνια αργότερα, τη χρονιά 1983/84, ο Αλενφέλντερ βραβεύτηκε με τη «Χρυσή Σφυρίχτρα», ως ο καλύτερος Γερμανός διαιτητής της χρονιάς! Ωστόσο, μάλλον περισσότεροι θα τον θυμούνται για τη «μεθυσμένη» διαιτησία του το 1975, παρά για αυτήν τη βράβευσή του…

Advertisements


Τοφίκ Μπαχράμοφ: Ήρωας…κατά λάθος! by The_Stranger
13/05/2010, 22:36
Filed under: Γήπεδα, Γεγονότα, Διαιτητές

Τα περισσότερα ποδοσφαιρικά γήπεδα στον κόσμο φέρουν το όνομα κάποιου παλιού παίκτη ή προέδρου μιας ομάδας, ή μιας εμβληματικής φυσιογνωμίας μιας χώρας, ή της περιοχής στην οποία βρίσκεται το γήπεδο, ή, τα τελευταία χρόνια, το όνομα κάποια πολυεθνικής εταιρείας που πλήρωσε μερικά εκατομμύρια για να προβληθεί με αυτόν τον τρόπο. Τίποτα από αυτά δεν ισχύει, όμως, για το εθνικό στάδιο του Αζερμπαϊτζάν.

Το εθνικό στάδιο του Αζερμπαϊτζάν ονομάζεται «Τοφίκ Μπαχράμοφ». Όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται για ένα ονοματεπώνυμο. Ωστόσο, ο Τοφίκ Μπαχράμοφ δεν ήταν ούτε παίκτης, ούτε προπονητής, ούτε πρόεδρος σε καμία ομάδα του Αζερμπαϊτζάν. Ο Τοφίκ Μπαχράμοφ ήταν…διαιτητής!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Τοφίκ Μπαχράμοφ γεννήθηκε στην πρωτεύουσα του σημερινού Αζερμπαϊτζάν, το Μπακού, τον Νοέμβριο του 1926, όταν το Αζερμπαϊτζάν ανήκε στην Σοβιετική Ένωση. Τρέφοντας μια ιδιαίτερη αγάπη για το ποδόσφαιρο, ο Μπαχράμοφ ξεκίνησε να παίζει. Ωστόσο, ένας τραυματισμός τον εμπόδισε να συνεχίσει ως ποδοσφαιριστής και, για να μη μείνει μακριά από το αγαπημένο του άθλημα, αποφάσισε να ασχοληθεί με τη διαιτησία.

Πολύ λίγα πράγματα ξέρουμε για την διαιτητική του καριέρα μέχρι το 1966 – εξάλλου, οι διαιτητές μπορεί να είναι οι «άρχοντες των αγώνων», αλλά συνήθως περνούν στο περιθώριο της ιστορίας. Ωστόσο, το 1966 ο Μπαχράμοφ βρέθηκε στο επίκεντρο της προσοχής, σε ένα γεγονός που διχάζει τον ποδοσφαιρικό κόσμο ακόμα και σήμερα, 44 χρόνια μετά.

Στον τελικό του Μουντιάλ του 1966, που διεξαγόταν στο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου, η Αγγλία του Χερστ και του Τσάρλτον διεκδικούσε το πρώτο της τρόπαιο κόντρα στην πανίσχυρη Δυτική Γερμανία, του Μπεκενμπάουερ και του Ζέελερ. Μετά από ένα συναρπαστικό 90λεπτο, οι δύο ομάδες ήταν ισόπαλες 2-2, κι έτσι το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση. Στο 101ο λεπτό, ο Άλαν Μπολ έβγαλε μια σέντρα, και ο Τζεφ Χερστ έκανε ένα δυνατό σουτ, η μπάλα τράνταξε το οριζόντιο δοκάρι του Γερμανού γκολκίπερ, και κατόπιν έσκασε στο έδαφος και απομακρύνθηκε από την εστία.

Ακολούθησαν μερικές στιγμές αβεβαιότητας: Είχε περάσει η μπάλα τη γραμμή πριν απομακρυνθεί από το τέρμα; Και αν ναι, είχε περάσει ολόκληρη, όπως απαιτεί ο κανονισμός; Ο διαιτητής της συνάντησης, ο Ελβετός Γκότφριντ Ντινστ, δεν μπορούσε να πάρει μία απόφαση – και βέβαια δεν ήταν και εύκολο να πάρει μια απόφαση για μία φάση που εδώ και 44 χρόνια αποτελεί αντικείμενο συζήτησης και διαμάχης.

Και τότε, ο Ντινστ είδε ότι ο επόπτης τού έκανε νόημα. Ο επόπτης του έδειχνε, με νοήματα, ότι η μπάλα είχε περάσει τη γραμμή. Έτσι, ο Ντινστ τον εμπιστεύτηκε και μέτρησε το γκολ, το οποίο άνοιξε το δρόμο για την επικράτηση της Αγγλίας με 4-2. Ο επόπτης αυτός, όπως ίσως να μαντέψατε, ήταν…ο Τοφίκ Μπαχράμοφ!

Ξαφνικά, ο Μπαχράμοφ έγινε διάσημος – στην Αγγλία τον μνημονεύουν ακόμα και στις μέρες μας, ως τον «Ρώσο επόπτη» – αν και καταγόταν από το Αζερμπαϊτζάν – ενώ και οι Γερμανοί τον θυμούνται, φυσικά όχι με την ίδια χαρά. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν οι Γερμανοί αναφέρονται σε ένα γκολ που δεν θα έπρεπε να έχει μετρήσει, το αποκαλούν «Wembley-Tor», δηλαδή «Γκολ του Γουέμπλεϊ».

Πάντως, φημολογείται ότι οι Άγγλοι τίμησαν με τον τρόπο τους τον Μπαχράμοφ: Κυκλοφορεί η ανεπιβεβαίωτη φήμη ότι η Βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας κάποτε τίμησε τον Αζέρο διαιτητή με μία χρυσή σφυρίχτρα, για τις υπηρεσίες του. Αλλά το πιο πιθανό είναι να πρόκειται για κακόβουλες φήμες των Γερμανών.

Όταν, πολλά χρόνια αργότερα, ο Μπαχράμοφ έγραψε την αυτοβιογραφία του, εξήγησε για ποιον λόγο είχε πιστέψει ότι το γκολ ήταν έγκυρο: Νόμιζε ότι η μπάλα δεν είχε χτυπήσει στο δοκάρι, αλλά μέσα στο δίχτυ του τέρματος, και άρα ήταν αδιάφορο το αν η μπάλα αναπήδησε μέσα ή έξω από την γραμμή του τέρματος. Μέτρησε το γκολ, δηλαδή, κατά λάθος!

Ο Μπαχράμοφ απεβίωσε το 1993, όπως η μνήμη του παραμένει ζωντανή στο Αζερμπαϊτζάν, όπου του εθνικό στάδιο της χώρας φέρει το όνομά του. Μάλιστα, όταν τον Οκτώβριο του 2004 η Αγγλία αντιμετώπισε το Αζερμπαϊτζάν στο Στάδιο Τοφίκ Μπαχράμοφ, στα πλαίσια των προκριματικών του Μουντιάλ του 2006, οι Αζέροι διοργάνωσαν ολόκληρη γιορτή, στην οποία παραβρέθηκαν μεταξύ άλλων ο Τζεφ Χερστ, ο Μισέλ Πλατινί και ο Ζεπ Μπλάτερ, ενώ ανήγειραν και άγαλμα του Μπαχράμοφ (πρέπει να είναι ο μοναδικός διαιτητής στο κόσμο που έχει τιμηθεί με άγαλμα!), παρουσία του γιου του, Μπαχράμ.

Πιστεύω ότι δεν είναι υπερβολικό να πει κανείς ότι ο Τοφίκ Μπαχράμοφ ήταν ο πιο αγαπητός διαιτητής στον κόσμο, τουλάχιστον στην πατρίδα του – αλλά και στην Αγγλία, όπως μπορείτε να δείτε στην παρακάτω εικόνα:

Άγγλοι οπαδοί, φορώντας φανέλες με το όνομα του Τοφίκ Μπαχράμοφ, "περικυκλώνουν" τον γιο του Αζέρου διαιτητή, Μπαχράμ

Και κάπως έτσι, ο Τοφίκ Μπαχράμοφ έγινε ήρωας…κατά λάθος!



O Έλληνας που χάλασε τη γιορτή… by The_Stranger
25/04/2010, 22:39
Filed under: Γεγονότα, Διαιτητές

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος σας απευθύνει την εξής ερώτηση: «Πόσους Έλληνες ξέρετε που έχουν συμμετάσχει σε τελικό ευρωπαϊκού κυπέλλου;». Κάποια ονόματα θα σας έρθουν αυθόρμητα: Μίμης Δομάζος, Αντώνης Αντωνιάδης, Άνθιμος Καψής – ολόκληρη η ενδεκάδα του Παναθηναϊκού σε εκείνο τον μεγάλο τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Γουέμπλεϊ κόντρα στον Άγιαξ, στις 2 Ιουνίου του 1971. Απόλυτα λογικό. Υπάρχει, όμως, και άλλος ένας Έλληνας που έχει λάβει μέρος σε τελικό ευρωπαϊκού κυπέλλου, ένας Έλληνας διαιτητής που έχει γράψει μία από τις μελανότερες σελίδες στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Ίσως να μην τον γνωρίζετε, αλλά ήρθε ο καιρός να τον μάθετε.

Ο τελικός του Κυπέλλου Κυπελλούχων του 1973 διεξήχθη στο Καυταντζόγλειο της Θεσσαλονίκης. Ήταν, μάλιστα, η δεύτερη φορά μέσα σε τρία χρόνια που ο τελικός της διοργάνωσης θα φιλοξενείτο στην Ελλάδα, αφού ο τελικός του 1971, ανάμεσα στην Ρεάλ Μαδρίτης και την Τσέλσι, είχε διεξαχθεί στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά. Όπως ξέρουμε όλοι, η Χούντα έδινε μεγάλη σημασία στο ποδόσφαιρο…

Στον τελικό του 1971, η UEFA «έσπασε» την παράδοση που ήθελε τον διαιτητή του τελικού να προέρχεται από τη χώρα στην οποία διεξάγεται ο τελικός, καθώς δεν εμπιστευόταν τους Έλληνες διαιτητές – γιατί άραγε; Σε εκείνο τον τελικό (που τελικά ήταν διπλός, καθώς το πρώτο παιχνίδι έληξε ισόπαλο 1-1 και έγινε επαναληπτικός αγώνας, τον οποίο κέρδισε η Τσέλσι με 2-1) είχε «σφυρίξει» ο Ελβετός Ρούντολφ Σόιρερ, χωρίς παρατράγουδα.

Το 1973, η UEFA αποφάσισε ότι είχε έρθει η ώρα να εμπιστευτεί τους Έλληνες διαιτητές, κι έτσι σαν διαιτητής του τελικού εκείνης της χρονιάς, ανάμεσα στη Μίλαν και την Λιντς, ορίστηκε ο Έλληνας Χρήστος Μίχας. Έτσι, ο Μίχας έγινε ο πρώτος (και τελευταίος μέχρι σήμερα) Έλληνας διαιτητής που «σφύριξε» σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Και η UEFA διέπραξε ένα από τα πλέον ολέθρια σφάλματά της.

Βλέπετε, ο Χρήστος Μίχας ήταν ο αρνητικός πρωταγωνιστής του αγώνα. Μόλις στο 4ο λεπτό του αγώνα έδειξε τις προθέσεις του: Χάρη σε ένα ανύπαρκτο φάουλ (το οποίο κέρδισε ο μετέπειτα προπονητής του Ολυμπιακού, Αλμπέρτο Μπιγκόν), ο Λουτσιάνο Κιαρούτζι άνοιξε το σκορ για τη Μίλαν, με απευθείας εκτέλεση φάουλ.

Και αυτή ήταν μόνο η αρχή: Σε ολόκληρο το υπόλοιπο παιχνίδι ο Μίχας ακύρωνε χωρίς λόγο γκολ της Λιντς, αρνιόταν καθαρά πέναλτι στη αγγλική ομάδα, ενώ λίγο πριν τη λήξη του αγώνα απέβαλε τον Νόρμαν Χάντερ της Λιντς, επειδή χτύπησε εν θερμώ τον Τζιάνι Ριβέρα της Μίλαν, αφού όμως ο προηγούμενος τον είχε μαρκάρει σκληρά χωρίς να δοθεί φάουλ.

Το παιχνίδι έληξε 1-0 υπέρ της Μίλαν. Ωστόσο, αυτό που συνέβη εκείνο το βράδυ δεν έχει ξαναγίνει: Όταν οι παίκτες της Μίλαν ξεκίνησαν να κάνουν τον «γύρο του θριάμβου», οι Έλληνες οπαδοί αντέδρασαν με αποδοκιμασίες και αντικείμενα, έβριζαν τον (συμπατριώτη τους!) διαιτητή, ενώ φώναζαν «Σούπερ Λιντς» και ζητούσαν να βγει η αγγλική ομάδα στον αγωνιστικό χώρο. Έτσι, οι Ροσονέρι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, ενώ τα Παγώνια επέστρεψαν στον αγωνιστικό χώρο και αποθεώθηκαν από τον κόσμο σαν νικητές, κάνοντας κάτι σαν «γύρο του θριάμβου»!

Φυσικά, το γεγονός μόνο απαρατήρητο δεν πέρασε. Οι εφημερίδες την επόμενη μέρα κυκλοφόρησαν με καυστικούς τίτλους: «Τα δύο Μ κατέκτησαν το Κύπελλο» (σ.σ. Μίλαν και Μίχας) έγραφε η «ΟΜΑΔΑ», ενώ τα «ΝΕΑ» είχαν τίτλο «Ποιο ποτάμι θα ξεπλύνει την ντροπή της διαιτησίας;».

Κανένα ποτάμι δεν μπορούσε να την ξεπλύνει. Όλοι ήταν βέβαιοι ότι ο Μίχας είχε χρηματιστεί για να ευνοήσει τη Μίλαν – φυσικά, κάτι τέτοιο δεν αποδείχθηκε ποτέ. Έτσι, ο Μίχας τιμωρήθηκε από την ΕΠΟ και την UEFA, η οποία όμως ποτέ δεν δέχτηκε το αίτημα της Λιντς για επανάληψη του αγώνα.

Και μπορεί να έχουν περάσει περισσότερα από 35 χρόνια από τότε, όμως στη Λιντς θυμούνται ακόμα την εφιαλτική βραδιά του Καυταντζογλείου. Μάλιστα, πριν από έναν περίπου χρόνο, ένας Άγγλος ευρωβουλευτής, ο Ρίτσαρντ Κόρμπετ, ζήτησε από τον πρόεδρο της UEFA, Μισέλ Πλατινί, τη διενέργεια έρευνας για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες διεξήχθη εκείνος ο αγώνας, και το κατά πόσον ο Μίχας χρηματίστηκε ή όχι, καθώς και την αφαίρεση του Κυπέλλου από τη Μίλαν.

Ο ίδιος σε δηλώσεις του έλεγε: «[…] έστω και τώρα να γίνει έρευνα για τα γεγονότα εκείνου του τελικού που μας προκάλεσε 36 χρόνια πόνου. Τότε μας έκλεψαν το τρόπαιο. Ο διαιτητής έκανε μια σειρά απανωτών σφαλμάτων σε βάρος της ομάδας μας, χαρίζοντας το Κύπελλο στην Μίλαν».

Φυσικά, δεν έγινε τίποτα. Γιατί μπορεί η UEFA να θεωρεί σημαντική προτεραιότητα την κάθαρση στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, όμως ο κανονισμός της ομοσπονδίας ορίζει πως, μετά το πέρας 10 ετών, παραγράφεται κάθε πειθαρχική παρέμβαση και έρευνα για δωροδοκία.

Έτσι, η Λιντς δε δικαιώθηκε ποτέ. Ωστόσο, ο κόσμος που βρέθηκε εκείνο το βράδυ στο Καυταντζόγλειο ήταν μάρτυρας της «σφαγής», και αποθέωσε τα θύματα αυτής της σφαγής. Και, φυσικά, η UEFA κοιτάζει από τότε με μισό μάτι τους Έλληνες διαιτητές – μετά από τέτοιο χουνέρι, πώς να τους εμπιστευτεί ξανά; Εξάλλου, ούτε καν εμείς οι ίδιοι δεν τους εμπιστευόμαστε – ποιος ξέρει, μπορεί να υπάρχει κάποιος Μίχας ανάμεσά τους…