Τρελοποδόσφαιρο


Ιστορικό… χαμηλό σε εισιτήρια! by stokegeo
17/01/2017, 08:00
Filed under: Ελληνικό ποδόσφαιρο, Οπαδοί

Σαν σήμερα το 1996 ο Παναθηναϊκός κατέγραψε ένα από τα… χειρότερα ρεκόρ ολόκληρης της ιστορίας του!

Το ρεκόρ αυτό δεν είναι, πάντως, αγωνιστικό, αλλά αφορά σε… προσέλευση θεατών σε αγώνα!

Οι «πράσινοι» υποδέχθηκαν εκείνη την ημέρα τη Δόξα Βύρωνα στο ΟΑΚΑ, στον μεταξύ τους επαναληπτικό για τους «16» του Κυπέλλου Ελλάδας, έχοντας κερδίσει με 2-0 το πρώτο ματς.

Λίγο, λοιπόν, το ότι το «τριφύλλι» ήταν με το… ενάμισι πόδι στους «8» πριν καν αρχίσει η ρεβάνς, λίγο το ότι η συνάντηση διεξαγόταν Τετάρτη και μεσημέρι (σ.σ. 14:30 η ώρα έναρξης), λίγο η χαμηλή δυναμικότητα του αντιπάλου (σ.σ. στη Β’ Εθνική έπαιζε τότε η Δόξα), λίγο το… κρύο (Γενάρης μήνας γαρ) και στο Ολυμπιακό Στάδιο διατέθηκαν μόλις 122 εισιτήρια, τα λιγότερα που έχουν «κοπεί» ποτέ σε παιχνίδι του ΠΑΟ στα χρονικά!

Για την ιστορία, ο Παναθηναϊκός, ακριβώς λόγω του αβαντάζ της νίκης του στην πρώτη αναμέτρηση, παρατάχθηκε στον επαναληπτικό με αρκετούς αναπληρωματικούς ποδοσφαιριστές (ένας εκ των οποίων ήταν εκείνος ο… απίθανος Βραζιλιάνος, Ελιομάρ Καρβάλιο, που είχε αποκτηθεί τον Δεκέμβριο του ’95 ως μεγάλο ταλέντο αλλά πέρασε και δεν ακούμπησε από την ομάδα!) όμως έστω κι έτσι νίκησε με 3-1, με γκολ από τους Γιάννη Θωμαΐδη (17′), Γ.Χ. Γεωργιάδη (24′) και Ανδρέα Λαγωνικάκη (63′).

Το γκολ της τιμής για τη Δόξα πέτυχε (στο 32′) ο Μουστάκας.

Οι συνθέσεις των ομάδων:

Παναθηναϊκός: Νικοπολίδης, Μπασινάς, Θεοφύλακτος Νικολαΐδης, Χριστοδούλου, Καπουράνης (77′ Αλεξόπουλος), Μάρκος (77′ Γκούμας), Γ.Χ. Γεωργιάδης (46′ Γιώργος Καφές), Νιόπλιας, Θωμαΐδης, Ελιομάρ Καρβάλιο, Λαγωνικάκης.

Δόξα Βύρωνα: Μαλλιαρίτσης, Ζαμπετάκης, Παπουλίδης, Παντελίδης, Γιούρισιτς, Μήτσος, Μουστάκας, Κωνσταντινίδης (46′ Ντότσης), Ρουσομάνης (57′ Βαταμίδης), Παπαδάκης (79′ Καραμπιμπέρης), Ζυγούρης.



Τι ομάδα είναι η Αντέλ; by stokegeo
05/12/2015, 18:45
Filed under: Οπαδοί, Ομάδες | Ετικέτες: , ,

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας!

Η Αντέλ, που βρίσκεται αυτόν τον καιρό ξανά στο προσκήνιο λόγω της κυκλοφορίας του νέου hit της, Hello, είναι οπαδός της Τότεναμ.

Γεννήθηκε, άλλωστε, στην περιοχή του Τότεναμ, όπου και εδρεύουν τα «σπιρούνια», ενώ έχει παρακολουθήσει αρκετές φορές αγώνες της ομάδας.



Πω, πω, κόσμος! by stokegeo

Η 29η Μαΐου 1983 είναι γραμμένη με ολόχρυσα γράμματα στην ιστορία της Φλαμένγκο, αλλά είναι παράλληλα πολύ σημαντική και για όλο το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο!

Τη συγκεκριμένη μέρα η «Φλα», που καθοδηγούνταν από τα μαγικά πόδια του «λευκού Πελέ», Ζίκο, υποδέχθηκε τη Σάντος στο αχανές «Μαρακανά» του Ρίο ντε Ζανέιρο, στον μεταξύ τους επαναληπτικό τελικό του πρωταθλήματος Βραζιλίας εκείνης της σεζόν, με στόχο να ανατρέψει την ήττα της με 1-2 στο πρώτο ματς και να πάρει τον τρίτο τίτλο πρωταθλητή στην ιστορία της.

Το τελικό σφύριγμα του διαιτητή βρήκε τη Φλαμένγκο να έχει ισοπεδώσει την αντίπαλό της με 3-0, χάρη σε γκολ από τους Ζίκο (1′), Λεάντρο (39′) και Αντίλιο (89′), και να γνωρίζει την αποθέωση από τους οπαδούς της που βρέθηκαν στο γήπεδο, οι οποίοι, βέβαια, δεν το ήξεραν αλλά επίσης είχαν γράψει ιστορία εκείνο το βράδυ! Γιατί;

Διότι στις κερκίδες του «Μαρακανά» σε αυτό το ματς βρέθηκαν 155.523 άνθρωποι, το μεγαλύτερο πλήθος που παρακολούθησε ποτέ έναν αγώνα για το πρωτάθλημα Βραζιλίας! Το «καυτό» πάθος αυτής της τεράστιας μάζας φιλάθλων σίγουρα έπαιξε τον ρόλο του ώστε η «Φλα» να φθάσει στη μεγάλη νίκη και στην «κούπα»!

Δείτε τα γκολ της αναμέτρησης (και το… πατροπαράδοτο ξύλο που έπεσε μετά το τέλος της)!



Ανακαίνισαν το γήπεδο οι οπαδοί! by stokegeo
27/09/2015, 08:00
Filed under: Οπαδοί

Οι φίλαθλοι της τσεχικής ομάδας Ζμπροϊόβκα Μπρνο, σε συνεργασία με τον πρώην παίκτη της ομάδας τους, Πετρ Σβάνκαρα, κατάφεραν φέτος κάτι ξεχωριστό!

Το ιστορικό γήπεδο της Μπρνο, «Za Luzankami», ήταν παρατημένο από τη διοίκηση του συλλόγου και θύμιζε περισσότερο αγρόκτημα παρά το γήπεδο στο οποίο η ομάδα της Τσεχίας είχε ζήσει τις μεγαλύτερες στιγμές της ιστορίας της.

Η απίστευτη δύναμη των οπαδών της Μπρνο όμως και το πάθος του Σβάνκαρα έμελλε να αλλάξουν αυτή την κατάσταση, γράφοντας παράλληλα μια τρομερή ιστορία αγάπης!

Ξεκινώντας από το μηδέν, βάζοντας χρήματα από την τσέπη τους και δουλεύοντας οι ίδιοι σε συνεργασία με ειδικούς μηχανικούς, οι οπαδοί της Ζμπροϊόβκα Μπρνο «ανέστησαν» το «Za Luzankami» και η ομάδα τους επέστρεψε στη φυσική της έδρα, σε ένα ματς που… ράγισαν τα τσιμέντα από τη συγκίνηση!

Πηγή



Οι «Def Leppard» είναι «αιώνιοι» αντίπαλοι! by stokegeo
02/11/2014, 10:54
Filed under: Οπαδοί

Βρισκόμαστε στα 1977. Στο Σέφιλντ, αυτήν την εργατούπολη της Βόρειας Αγγλίας, τρεις μαθητές του γυμνασίου Τάπτον, οι Ρικ Σάβατζ, Τόνι Κένινγκ και Πιτ Γουίλις, δημιουργούν ένα χαρντ ροκ/μέταλ συγκρότημα με το όνομα «Atomic Mass».

Λίγο αργότερα στην παρέα τους προστίθεται ένα άλλο γέννημα-θρέμμα του Σέφιλντ, ο Τζο Έλιοτ, ο οποίος αποφασίζεται να γίνει ο βασικός τραγουδιστής της μπάντας. Δεν περνάει πολύς καιρός και το συγκρότημα αλλάζει όνομα, κατόπιν πρότασης του Έλιοτ, και παίρνει εκείνο με το οποίο έμελλε να γράψει ιστορία στη μουσική: «Def Leppard»!

Από τότε μέχρι σήμερα η μεγάλη αυτή χαρντ ροκ και μέταλ μπάντα έχει πουλήσει περισσότερους από 100 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, ενώ μερικά από τα τραγούδια που έγραψαν οι μουσικές ιδιοφυΐες που την απαρτίζουν είναι από τα πιο σημαντικά όλων των εποχών!

Ωστόσο, τα δύο μακροβιότερα και, κατά γενική ομολογία, πιο σημαντικά μέλη της μπάντας, οι Τζο Έλιοτ και Ρικ Σάβατζ, μπορεί σε μουσικό επίπεδο να είχαν αγαστή συνεργασία, αλλά σε… ποδοσφαιρικό ήταν, είναι και θα είναι για πάντα… «εχθροί»!

Βλέπετε, ο πρώτος υποστηρίζει τη μεγάλη ομάδα της γενέτειράς τους, Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, ενώ ο δεύτερος είναι φανατικός οπαδός της συμπολίτισσας και «αιώνιας» αντιπάλου της, Σέφιλντ Γουένσντεϊ!

Μάλιστα, το… αστείο της υπόθεσης είναι ότι, μικρός, ο Σάβατζ θήτευσε στις… ακαδημίες της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, λαμβάνοντας μάλιστα μέρος σε αγώνα της Β’ ομάδας της κόντρα στην αντίστοιχη των επαγγελματιών!

«Μου έκαναν πάσα, κοντρόλαρα, γύρισα, κέρδισα τη «μονομαχία» με τον -αντίπαλο αρχηγό- Έντι Κολκχούν λες και ήμουν ο… Κένι Νταλγκλίς και σούταρα άουτ. Στην επόμενη φάση, ο Κολκχούν ήλθε από πίσω μου και μου έριξε μία απίστευτη κλωτσιά στον αστράγαλο, λέγοντάς μου: «Αν μου το ξανακάνεις αυτό θα σε σκοτώσω!»», θυμάται ο Σάβατζ από εκείνο το παιχνίδι, και προσθέτει: «Δεν είχα την πίστη και την αφοσίωση για να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, γι’ αυτό και τα παράτησα».

Από την άλλη, ο Έλιοτ, όπως λέμε εδώ στην Ελλάδα, «δεν το είχε» ως ποδοσφαιριστής («Σε παιχνίδι στο τσιμέντο, πάντως, ήμουν καλός», σχολιάζει ο ίδιος!), όμως ήταν παθιασμένος ως φίλαθλος. Όσο για το γιατί επέλεξε να γίνει φίλος της Σέφιλντ, το έκανε… από μουσική και ποδοσφαιρική αντίδραση! «Αφ’ ενός, όλοι στο σχολείο μου υποστήριζαν τη Γουένσντεϊ. Αφ’ ετέρου, με έδερναν όταν τους έλεγα ότι μου άρεσε ο Μαρκ Μπόλαν (σ.σ. ο frontman του θρυλικού αγγλικού ροκ συγκροτήματος T. Rex) και όχι οι Σλέιντ (σ.σ. άλλη σημαντική αγγλική ροκ μπάντα)! Έτσι, το να γίνω Σέφιλντ Γιουνάιτεντ ήταν, απλώς, η φυσική συνέχεια των πραγμάτων!», εξηγεί.

Έλιοτ και Σάβατζ φορώντας τα... ποδοσφαιρικά τους!

Έλιοτ και Σάβατζ φορώντας τα… ποδοσφαιρικά τους!

Δείτε, εδώ, τους Έλιοτ και Σάβατζ να μιλούν για το πάθος τους για τη μπάλα:

Απ’ όσο ξέρουμε, επίσης, οι Έλιοτ και Σάβατζ ποτέ δεν… τσακώθηκαν για τις ομάδες που υποστηρίζουν, προτιμώντας να αφοσιωθούν ενωμένοι στο πώς θα γράψουν… μουσική ιστορία!



Οι κύριοι Γουάιτ Χαρτ Λέιν, Μάδεργουελ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ by stokegeo
02/10/2014, 17:18
Filed under: Οπαδοί

Διάβασα (εδώ) ότι ένας οπαδός της Τότεναμ, για να εκφράσει την αγάπη του για την ομάδα του, άλλαξε το ονοματεπώνυμο του, από Γκάρι Λέιν, σε Γκάρι Γουάιτ Χαρτ Λέιν Γουάιτ Χαρτ Λέιν» ονομάζεται το γήπεδο της Τότεναμ)!

«Ήταν κάτι που ήθελα εδώ και πολύ καιρό. Το επώνυμο μου ήταν ήδη Λέιν. Ήθελα να το κάνω λίγο πιο αστείο. ‘Οταν λέω στον κόσμο το πλήρες μου όνομα στο τηλέφωνο πραγματικά τους φαίνεται απίστευτο. Όταν είπα στη μητέρα μου πως άλλαξα το επώνυμο μου σχεδόν κατέρρευσε», δηλώνει ο ίδιος!

Δεν είναι, πάντως, ο πρώτος που κάνει κάτι παρόμοιο.

Παλαιότερα είχαμε μάθει ότι ο Σκοτσέζος Φρέιζερ Μπόιλ πλήρωσε 33 λίρες και άλλαξε το όνομά του σε Μάδεργουελ FC, ενώ δεν πάει πολύς καιρός από τότε που αποκαλύφθηκε η ιστορία του Βούλγαρου Μαρίν Ζντράβκοφ, ο οποίος μετέτρεψε το όνομά του σε Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Ζντράβκοφ Λεβίτζοφ (και η ζωή του έγινε ταινία το 2011, από τον σκηνοθέτη Στέφαν Βαλντόμπρεφ)!

Οι οπαδοί πετυχαίνουν… με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια, με κάτι τέτοιες ενέργειες! Δείχνουν πόσο λατρεύουν την ομάδα τους και παράλληλα κερδίζουν τα ολόδικά τους 15 λεπτά δημοσιότητας!



Ο μαγικός κόσμος των συνθημάτων by The_Stranger
26/01/2011, 22:14
Filed under: Οπαδοί

Όπως έχουμε πει πολλές φορές, το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ παραπάνω από 22 μαντράχαλοι που κυνηγάνε μια μπάλα στο χορτάρι. Και ένα από αυτά τα «παραπάνω» είναι τα συνθήματα των οπαδών στα γήπεδα.

Χωρίς καμία υπερβολή, τα οπαδικά συνθήματα χρίζουν κοινωνιολογικής ανάλυσης. Πώς δημιουργούνται; Ποιοι τα δημιουργούν; Μήπως είναι μια μορφή σύγχρονων «δημοτικών τραγουδιών»; Πρέπει να υπάρχουν ηθικοί περιορισμοί στη χρήση τους; Ποιες είναι οι κοινωνικές τους προεκτάσεις; Όλα αυτά τα θέματα είναι αδύνατο να απαντηθούν σε ένα σύντομο κείμενο – εξάλλου, υπάρχουν αρκετά βιβλία που απαντούν σε αυτά τα ερωτήματα. Εμείς θα ασχοληθούμε με την πιο χιουμοριστική πλευρά των συνθημάτων.

Πολλές φορές, τα συνθήματα των οπαδών σχετίζονται με σημαντικά γεγονότα και καταστάσεις, που συνήθως αντιμετωπίζουν με χιούμορ. Ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα σε αυτήν την κατηγορία είναι ένα τραγούδι των οπαδών της σκωτσέζικης Χιμπέρνιαν, η οποία εδρεύει στο Εδιμβούργο. Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, το Εδιμβούργο ήταν γνωστό ως «η πρωτεύουσα του AIDS», καθώς ο ιός HIV μεταδιδόταν ταχύτατα στην πόλη, μέσω των χρησιμοποιημένων συριγγών που χρησιμοποιούσαν οι ναρκομανείς. Αλλά ακόμα και ένα τόσο σοβαρό θέμα, οι οπαδοί της Χιμπέρνιαν το πήραν στην πλάκα. Παραφράζοντας ένα τραγούδι που ακουγόταν σε μια δημοφιλή διαφήμιση της εποχής, έβγαλαν το εξής τραγούδι:

Come on over to our place
Hey you we’ll give you the virus
We’ve got AIDS and hepatitis
So come on over tonight

Οι οπαδοί της Χιμπέρνιαν έχουν χιούμορ, αν μη τι άλλο

(Ελάτε στο σπίτι μας/Θα σας μεταδώσουμε τον ιό/Έχουμε AIDS και ηπατίτιδα/Γι’αυτό ελάτε απόψε σπίτι μας)

Άλλες φορές, ένα σύνθημα μπορεί να δημιουργηθεί μετά από μία μεγάλη νίκη της ομάδας. Όταν, για παράδειγμα, η Χαρτς κατέκτησε το σκωτσέζικο Κύπελλο το 1998, νικώντας την πανίσχυρη Ρέιντζερς στον τελικό, οι οπαδοί τους τραγουδούσαν:

Drink, drink, wherever you may be
We are the drunk and disorderly
We don’t give a damn and we don’t give a f***
We’re coming home with the Scottish Cup!

(Πιες, πιες, όπου κι αν είσαι/Είμαστε πιωμένοι και ταραχοποιοί/δε μας νοιάζει και δε μας νοιάζει καθόλου/γυρίζουμε σπίτι με το σκωτσέζικο Κύπελλο!)

Ωστόσο, εκεί που οι οπαδοί πραγματικά δίνουν ρέστα, είναι όταν θέλουν να «πικάρουν» έναν συγκεκριμένο αντίπαλο παίκτη. Μερικές φορές, μάλιστα, ξεπερνούν τα όρια της ευπρέπειας, όπως στην περίπτωση του Σκωτσέζου τερματοφύλακα Άντι Γκόραμ, που όταν αγωνιζόταν στην Μάδεργουελ διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια. Είναι συχνό στα βρετανικά γήπεδα το σύνθημα «Υπάρχει μόνο ένας _________ (π.χ. Ντέιβιντ Μπέκαμ, Στίβεν Τζέραρντ κλπ)» – πόσες φορές θα ακούσεις, όμως, το σύνθημα «Υπάρχουν μόνο δύο Άντι Γκόραμ»;

Τα ψυχολογικά προβλήματα του Άντι Γκόραμ δεν άφησαν "ασυγκίνητους" τους οπαδούς...

Εξίσου «ασεβείς» υπήρξαν οι οπαδοί το 1998, όταν ο τότε βοηθός του Τζιανλούκα Βιάλι στον πάγκο της Τσέλσι, Γκρέιαμ Ριξ, κατηγορήθηκε για τον βιασμό ενός 15χρονου κοριτσιού. Εμπνευσμένοι από το δημοφιλές τραγούδι των Manic Street Preachers «If You Tolerate This, Your Children Will Be Next», κάποιοι οπαδοί το παρέφρασαν σε «If You Tolerate Rix, Your Children Will Be Next» (αν ανεχτείς τον Ριξ, το επόμενο θύμα θα είναι το παιδί σου)! Βέβαια, τελικά το δικαστήριο δεν «ανέχτηκε» τον Ριξ, που καταδικάστηκε σε 12 μήνες φυλάκισης.

Από την άλλη, υπάρχουν και τα συνθήματα που εξυμνούν κάποιον παίκτη της ομάδας. Στην περίπτωση του Ντιέγκο Μαραντόνα, για παράδειγμα, οι οπαδοί της Νάπολι όχι απλά του αφιέρωσαν ένα σύνθημα που έλεγε «Τον είδα, τώρα μπορώ να πεθάνω», αλλά όταν έφυγε από την ομάδα ορκίστηκαν να μην το χρησιμοποιήσουν ποτέ ξανά, εκτός κι αν ο Ντιεγκίτο επέστρεφε κάποτε στην Νάπολη.

Οι οπαδοί της Νάπολι δεν θα ξεχάσουν ποτέ τον Ντιέγκο Μαραντόνα

Ένα από τα πιο αστεία συνθήματα αυτής της κατηγορίας ανήκει στους εφευρετικούς οπαδούς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, οι οποίοι τραγουδάνε το εξής για τον Κορεάτη Παρκ Γι Σουνγκ:

Park, Park wherever you may be,
You eat dogs in your country,
Could be worse,
Could be Scouse,
Eating rats in the council house

Το σύνθημα για τον Παρκ ξεπερνάει κάθε φαντασία - εκτός από την οπαδική

(Παρκ, Παρκ, όπου κι αν είσαι/Τρώτε σκύλους στη χώρα σου/Θα μπορούσε να είναι χειρότερα/Θα μπορούσες να είσαι από το Λίβερπουλ/Και να τρως ποντίκια στο φτωχόσπιτο)

Για πολλούς, τα συνθήματα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της γηπεδικής εμπειρίας. Για κάποιους άλλους, πάλι, όχι και τόσο. Τον Φεβρουάριο του 2009, η διοίκηση της Μίντλεσμπρο έστειλε γράμματα στους οπαδούς της, ζητώντας τους να είναι πιο ήσυχοι στο γήπεδο της ομάδας, ώστε να μην ενοχλείται η πλειοψηφία των φιλάθλων…

Στην Αγγλία ειδικά, τα γηπεδικά συνθήματα είναι μία μορφή λαϊκής τέχνης. Μάλιστα, το 2004 η αγγλική τράπεζα Barclay’s, χορηγός τότε της Premier League, διοργάνωσε έναν διαγωνισμό, καλώντας τους ποδοσφαιρόφιλους να συνθέσουν δικά τους συνθήματα για τις ομάδες τους. Ο νικητής θα ανακηρυσσόταν «Επίσημος Συνθηματοποιός» («Chant Laureate») και θα αμειβόταν με 10.000 λίρες τον χρόνο για να εφευρίσκει «επίσημα» ποδοσφαιρικά συνθήματα. Τον διαγωνισμό κέρδισε με ομόφωνη απόφαση της επιτροπής ο 37χρονος δικηγόρος Τζόνι Χερστ.

Ο πρώτος (και μοναδικός μέχρι σήμερα) "επίσημος συνθηματοποιός" της Premier League, Τζόνι Χερστ

Εξηγώντας την απόφαση, ο πρόεδρος της επιτροπής και επίσημος ποιητής του Παλατιού, Άντριου Μόσιον, είπε: «Αναζητούσαμε εξυπνάδα, χιούμορ, ενέργεια, εφευρετικότητα, και την ικανότητα να συνεπαίρνει τους οπαδούς στην εξέδρα. Ο Τζόνι είναι θαυμάσιος σε αυτό». Και μιλώντας γενικά για τον διαγωνισμό, τόνισε: «Νιώσαμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μία τεράστια δεξαμενή λαϊκής ποίησης. Η ποίηση ανήκει στον κόσμο, και είναι υπέροχο να την ακούς εκεί έξω».

Η ειρωνεία είναι ότι ενώ ο Χερστ είναι οπαδός της Μπέρμιγχαμ, κέρδισε τον διαγωνισμό με έναν «ύμνο» στον επιθετικό της (μισητής) συντοπίτισσας, Άστον Βίλα! Ο Χερστ ουσιαστικά απολογήθηκε, εξηγώντας ότι είχε γράψει συνθήματα για όλες της ομάδες της Premier League και έστειλε αυτό που του φάνηκε καλύτερο. «Αν δεν γράψω ένα εξίσου καλό για την Μπέρμιγχαμ την ερχόμενη χρονιά, οι μέρες μου είναι μετρημένες», πρόσθεσε μεταξύ σοβαρού και αστείου.

Μερικά χρόνια αργότερα, και αφού η θητεία του ολοκληρώθηκε, είπε σε μία συνέντευξη:

«Θα ήταν ωραίο να σκεφτόμαστε ότι όλα τα συνθήματα είναι αυθόρμητα, αλλά χρειάζεται πολλή προετοιμασία. Ένας από τους αντίπαλους παίκτες που έρχεται το Σάββατο πιάστηκε στο κρεβάτι με την τάδε, τι μπορούμε να τραγουδήσουμε γι’αυτό; […] Όταν κάτι σημαντικό συνέβαινε στο ποδόσφαιρο κατά τη διάρκεια της θητείας μου – για παράδειγμα όταν πέθανε ο Μπράιαν Κλάφ – έπρεπε να γράψω ένα σύνθημα. Ήμουν εκεί για να καταγράψω τις μεταβολές στον δημόσιο βίο.»

Αλήθεια, τι γνώμη είχαν οι οπαδοί για τη θέση του; «Κάποιες αντιδράσεις δεν ήταν ιδιαίτερα φιλικές. Πολλοί δυσαρεστήθηκαν για το γεγονός ότι πλήρωναν πολλά λεφτά για να δουν την ομάδα τους και να τραγουδήσουν συνθήματα κάθε βδομάδα, και υπήρχε ένας τύπος που έπαιρνε 10 χιλιάρικα για να επινοεί συνθήματα», είπε.

Σίγουρα θα μπορούσαμε να πούμε πολλά ακόμα για τα γηπεδικά συνθήματα, όμως εδώ δεν κάνουμε διατριβή στο θέμα, αλλά μία σύντομη «βόλτα» στον μαγικό κόσμο τους. Έναν κόσμο που περιλαμβάνει όλα τα γήπεδα, από τα μικρότερα των τοπικών πρωταθλημάτων τη Ελλάδας, μέχρι το Ολντ Τράφορντ, το Καμπ Νου και το Μαρακανά. Έναν κόσμο γεμάτο μουσική, ποίηση, πλάκα, αλλά και προσβολές, προκλήσεις και έντονα συναισθήματα. Έναν κόσμο γεμάτο ποδόσφαιρο.