Τρελοποδόσφαιρο


Πάρτε παγωτά και δώστε μας τον παίκτη! by stokegeo
08/10/2018, 07:30
Filed under: Γεγονότα, Παίκτες

Στο αφιέρωμα αυτό το Τρελοποδόσφαιρο θα σας εξιστορήσει το χρονικό μίας από τις πιο «κουλές», από άποψη αντιτίμου, μετεγγραφές στην ιστορία του ποδοσφαίρου!

Μάιος 1927. Αγγλία. Ο μέσος Χιου ΜακΛέναχαν αφήνει τη Στόκπορτ και μετακινείται στη «γειτόνισσά» της, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, όπου έμελλε να αγωνιστεί μέχρι το 1936 συμπληρώνοντας με τη φανέλα της 116 συμμετοχές με 12 γκολ και διατελώντας, σε ορισμένους αγώνες και αρχηγός της.

Ο Χιου ΜακΛέναχαν

Πώς, όμως, η Γιουνάιτεντ έκανε δικό της τον, 18χρονο τότε, Άγγλο παίκτη;

Εκείνον τον καιρό η Στόκπορτ αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα και διοργάνωνε ένα bazaar, με σκοπό να συγκεντρώσει χρήματα για να καλύψει ορισμένες από τις ανάγκες της.

Ο τότε βοηθός προπονητής της Γιουνάιτεντ, Λούις Ρόκκα, μαθαίνοντας το νέο αυτό δεν έχασε χρόνο. Δώρισε στο event… δύο ψυγεία γεμάτα με παγωτά με αντάλλαγμα τον ΜακΛέναχαν! Συμφωνία υπήρξε και ο φέρελπις άσος άφησε τους «hatters» και μετακόμισε στους «κόκκινους διαβόλους»!

Κι αν αναρωτιέστε πώς ο Ρόκκα βρήκε δύο ολόκληρα ψυγεία για να τα δωρίσει στο bazaar και να δελεάσει έτσι τη Στόκπορτ να δώσει τον ΜακΛέναχαν, μάθετε ότι η οικογένειά του είχε στην ιδιοκτησία της ένα ιδιαίτερα επιτυχημένο μαγαζί με παγωτά στην πόλη του Μάντσεστερ – έτσι εκείνος δεν δυσκολεύθηκε καθόλου να βρει το… παλαβό αντίτιμο εκείνης της απίστευτης μετεγγραφής!

Πριν πάει στην Στόκπορτ ο Χιου ΜακΛέναχαν είχε φορέσει τις φανέλες των Άμπροουζ, Λόνγκσαϊτ, Άστον Μπράδερς, Στάλιμπριτζ Σέλτικ και Μπλάκπουλ. Αφού άφησε τη Γιουνάιτεντ έπαιξε στη Νοτς Κάουντι. Το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όμως, ανέκοψε την καριέρα του και, όταν πια ο Πόλεμος τελείωσε, εκείνος ήταν 36 ετών, πολύ μεγάλος για να συνεχίσει να αγωνίζεται – έτσι, κρέμασε τα παπούτσια του. Έφυγε από τη ζωή το 1988, στα 79 του χρόνια.

Advertisements


Όταν το σουτ του Ρίβα έσπασε ένα χέρι! by stokegeo
03/10/2018, 17:15
Filed under: Γεγονότα, Παίκτες

Στην ιστορία του ποδοσφαίρου έκαναν κατά καιρούς την εμφάνισή τους αρκετοί παίκτες με πάρα πολύ δυνατό σουτ. Ένας από αυτούς ήταν και ο επιθετικός, Λουίτζι «Τζίτζι» Ρίβα, που γεννήθηκε το 1944 και θεωρείται, δικαίως, ως ένας από τους κορυφαίους άσους που έβγαλε η Ιταλία.

Ο Τζίτζι Ρίβα

Ο αριστεροπόδαρος άσος («Το δεξί του πόδι το έχει μόνο για να ανεβαίνει στο τραμ», είπε κάποτε ένας προπονητής του!) ξόδεψε σχεδόν όλη του την καριέρα στην Κάλιαρι, στην οποία έπαιξε από το 1963 έως το 1976 συνδέοντας μαζί της το όνομά του. Μάλιστα, τη σεζόν 1969/1970 βοήθησε, με 21 γκολ, τον σύλλογο της Σαρδηνίας να κερδίσει το πρώτο και μοναδικό μέχρι σήμερα πρωτάθλημα της ιστορίας του και παράλληλα βγήκε και πρώτος σκόρερ της κατηγορίας!

Πάμπολλες ήταν οι φορές που ο φοβερός αυτός «μπόμπερ», ο οποίος ήταν και ικανότατος κεφαλοσφαιριστής και θαυμάσιος τεχνίτης ενώ διέθετε και καλή μεταβίβαση και φινέτσα, «νίκησε» τους αντιπάλους τερματοφύλακες με τα τρομερά σε ακρίβεια και δύναμη σουτ του. Όχι τυχαία, τον αποκαλούσαν «η Βροντή» («Rombo di tuono»).

Κάποτε, όμως, μία από τις σουτάρες του βρήκε… λάθος στόχο!

Τον Οκτώβριο του 1970, κατά τη διάρκεια ενός ματς στην προπόνηση της Κάλιαρι, ο Ρίβα εξαπέλυσε έναν από τους γνωστούς του «κεραυνούς». Πίσω από το τέρμα προς το οποίο σούταρε ο Ρίβα καθόταν ένα 9χρονο αγόρι, ο Ντανίλο Πιρόντι, που εκτελούσε χρέη ball-boy. Η μπάλα, από την προσπάθεια του Ιταλού διεθνούς, χτύπησε τον πιτσιρικά στο μπράτσο και του το έσπασε!

Κάποιος έκανε τον κόπο να μετρήσει με πόση ταχύτητα «πετούσε» η μπάλα σε εκείνο το, οδυνηρό για τον μικρό θεατή, σουτ του Ρίβα: 120 χιλιόμετρα/ώρα! Πάντως, ο σπουδαίος άσος αξιοποίησε τον χρόνο του όχι ασχολούμενος με τέτοια ανούσια στατιστικά αλλά επισκεπτόμενος τον άτυχο Ντανίλο στο νοσοκομείο όπου εκείνος ανάρρωνε, ενώ του ανέβασε το ηθικό και με άλλους τρόπους: του υπέγραψε αυτόγραφο και του χάρισε και μία μπάλα – λίγο καιρό αργότερα ο μικρός πήρε κι άλλες χαρές που τον βοήθησαν να σβήσει τη λύπη του για το ατύχημα που είχε. Συνόδευσε τους παίκτες της Κάλιαρι κατά την είσοδό τους στον αγωνιστικό χώρο σε ένα παιχνίδι, ενώ είδε και τον Ρίβα να του αφιερώνει προσωπικά ένα γκολ που σκόραρε κόντρα στη Λάτσιο!

Ο Τζίτζι Ρίβα σημείωσε 164 γκολ σε 315 εμφανίσεις με τα χρώματα της Κάλιαρι και είναι ο πρώτος σκόρερ της ιστορίας της μέχρι και σήμερα. Αποτελεί, επίσης, τον τοπ «κανονιέρη» και της Εθνικής Ιταλίας, με 35 γκολ σε 42 συμμετοχές. Αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης το 1968 με τους «ατζούρι» και δύο χρόνια μετά πήρε μαζί τους και το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού (σ.σ. στην εν λόγω διοργάνωση αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ιταλικής ομάδας με 3 γκολ). Συμμετείχε και στο Μουντιάλ του 1974 (Δυτική Γερμανία). Πριν πάει στην Κάλιαρι είχε αγωνιστεί στη Λενιάνο.



«Ζίλμαρ σε λένε; Μόνο τέρμα θα παίζεις!» by stokegeo
26/09/2018, 10:34
Filed under: Παίκτες

Ζίλμαρ Ντος Σάντος Νέβες (1930-2013). Ο Βραζιλιάνος αυτός τερματοφύλακας είναι ένας αληθινός θρύλος για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Μεγαλούργησε με δύο από τους ιστορικότερους συλλόγους της πατρίδας του, την Κορίνθιανς και τη Σάντος, ενώ αναδείχθηκε δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής με τη «σελεσάο», το 1958 και το 1962, παίζοντας πλάι στον, κατά πολλούς, κορυφαίο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών, τον Πελέ και όλα τα υπόλοιπα αστέρια που είχε στις τάξεις της η βραζιλιάνικη Εθνική ομάδα εκείνης της περιόδου (Γκαρίντσα, Βαβά, Ντιντί, Μάριο Ζαγκάλο, Αμαρίλντο, Νίλτον Σάντος, κ.ά).

Αποτέλεσμα εικόνας για Gilmar 1958

Ο θρυλικός Ζίλμαρ

Ο σπουδαίος αυτός «κίπερ», ωστόσο, δεν κέρδισε μόνο τίτλους και φήμη. Καθόρισε, άθελά του και την ίδια την πορεία της ζωής ενός συναδέλφου του! Πώς συνέβη αυτό;

Τον καιρό που το λαμπρό αστέρι του Ζίλμαρ μεσουρανούσε πολλοί συμπατριώτες του γονείς πήραν την πρωτοβουλία και έδωσαν το όνομά του στα παιδιά τους. Ένα από τα αγόρια που γεννήθηκαν με το όνομα «Ζίλμαρ», λοιπόν, ήταν και ο Ζίλμαρ Λουίς Ρινάλντι, ο οποίος ήλθε στον κόσμο το 1959.

Στον Ζίλμαρ Λουίς Ρινάλντι άρεσε το ποδόσφαιρο. Όταν πήγαινε να παίξει, όμως, λόγω του ονόματός του είχε ένα… μικρό πρόβλημα! Όπως ο ίδιος εξηγεί, μόνο και μόνο επειδή ονομαζόταν όπως ο σπουδαίος πορτιέρε της Βραζιλίας «με έβαζαν πάντα να παίξω τερματοφύλακας. Ποτέ δεν με άφησαν να αγωνιστώ σε άλλη θέση»!

Σε συνέχεια του παραπάνω… απίστευτου, όμως, ο Ζίλμαρ όχι μόνο έπαιζε τέρμα αλλά ανακάλυψε ότι είχε και το ταλέντο και τις προδιαγραφές για να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής αγωνιζόμενος στη συγκεκριμένη θέση! Πράγματι, έκανε για πολλά χρόνια καριέρα ως «κίπερ» στην πατρίδα του (Ιντερνασιονάλ, Σάο Πάουλο, Φλαμένγκο) και πήγε και στην Ιαπωνία (Σερέζο Οζάκα), ενώ ήταν τόσο καλός ώστε φόρεσε και τα γάντια της Εθνικής Βραζιλίας (1986-1995, 9 συμμετοχές).

Ο Ζίλμαρ Λουίς Ρινάλντι τον καιρό που αγωνιζόταν

Μάλιστα, όταν η «σελεσάο» κατέκτησε το Μουντιάλ του 1994 στα γήπεδα των ΗΠΑ ο Ζίλμαρ ήταν αναπληρωματικός του βασικού τερματοφύλακά της, Κλαούντιο Ταφαρέλ! Επίσης, αναδείχθηκε και αργυρός ολυμπιονίκης με τη Βραζιλία στους Αγώνες του Λος Άντζελες (1984).

Μετά το τέλος της καριέρας του (το 1999) ο Ζίλμαρ Λουίς Ρινάλντι, που δεν έγινε τόσο καλός όσο ο συνονόματός του θρύλος του βραζιλιάνικου και του παγκόσμιου ποδοσφαίρου αλλά σίγουρα μπορεί να σας διαβεβαιώσει ότι το όνομά μας μπορεί να καθορίσει τη ζωή μας, εργάστηκε ως ατζέντης ποδοσφαιριστών ενώ δούλεψε και στην Ομοσπονδία της πατρίδας του.

Ο Ζίλμαρ Λουίς Ρινάλντι σήμερα

* Την παραπάνω ιστορία αναφέρει ο δημοσιογράφος Άλεξ Μπέλος στο βιβλίο του «Futebol: Ο βραζιλιάνικος τρόπος ζωής».



Άσε με να μπω, τώρα! by stokegeo

Μία από τις στιγμές που πέρασαν στη μεγάλη και πλούσια ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν αφορούσε σε κάποιο γκολ ή κάποια διαιτητική απόφαση ή κάποια απόκρουση τερματοφύλακα ή κάποια ωραία ενέργεια ενός παίκτη, αλλά σε μία… αλλαγή!

Στις 24 Ιουνίου 1994, με τον ήλιο να ψήνει ό,τι αγγίζει στο «Σίτρους Μπόουλ» του Ορλάντο, η Ιρλανδία αντιμετώπιζε το Μεξικό, στο πλαίσιο του «τρελού» ομίλου του Μουντιάλ των ΗΠΑ και, στο 67′, βρισκόταν πίσω στο σκορ με 0-2.

Σε εκείνο το χρονικό σημείο ο επιθετικός των Ιρλανδών, Τζον Όλντριτζ, ήταν έτοιμος να περάσει στο ματς ως αλλαγή, στη θέση του Τόμι Κόιν.

Ωστόσο, για κάποιο λόγο, η αλλαγή καθυστερούσε. Τότε, τόσο ο Όλντριτζ όσο και ο προπονητής της ιρλανδικής ομάδας, Τζάκι Τσάρλτον, θεωρώντας υπεύθυνους τους διαιτητές για την καθυστέρηση στην πραγματοποίηση της αλλαγής, τα… πήραν κρανίο και αντέδρασαν πολύ βίαια!

Άρχισαν να εκτοξεύουν απρεπέστατες (για να το πούμε κομψά) εκφράσεις, ενώ ο 35χρονος τότε ποδοσφαιριστής πήγε και να επιτεθεί στον 4ο διαιτητή καθώς και σε έναν εκπρόσωπο της (διοργανώτριας του Μουντιάλ) FIFA! Δυστυχώς για τους δύο τσαντίλες, η κάμερα βρισκόταν εκεί και απαθανάτισε το στιγμιότυπο, με τα βρισίδια τους να φτάνουν στα αυτιά χιλιάδων τηλεθεατών!

Εν τέλει, λίγη ώρα μετά το επεισόδιο, ο Όλντριτζ μπήκε στον αγώνα ενώ, έξι λεπτά αργότερα, κατάφερε και να σκοράρει, μειώνοντας σε 1-2, το οποίο έμελλε να είναι και το τελικό σκορ της συνάντησης.

Αφού το ματς έληξε η FIFA τιμώρησε τόσο τον Τσάρλτον όσο και τον Όλντριτζ για τη συμπεριφορά τους. Αμφότεροι, πάντως, λίγο νοιάστηκαν για αυτό, καθώς η ομάδα τους πέρασε στους «16» της διοργάνωσης και, μάλιστα, ακριβώς χάρη στο τέρμα που σημείωσε κόντρα στους Μεξικανούς ο άσος της Τρανμίρ! Τι συνέβη ακριβώς; Μετά το τέλος της φάσης των ομίλων όλες οι ομάδες του γκρουπ, Ιταλία, Μεξικό, Νορβηγία και Ιρλανδία, είχαν τους ίδιους βαθμούς και την ίδια διαφορά τερμάτων (σ.σ. αυτά ήταν τα δύο πρώτα κριτήρια σε περίπτωση ισοβαθμίας), αλλά οι Ιρλανδοί είχαν περισσότερα γκολ από τους Νορβηγούς (2-2 αντί 1-1) και έτσι τους έθεσαν νοκ άουτ και πήραν αυτοί το «πάσο» για τον επόμενο γύρο!



Γκολ από κόρνερ… μονάχα ένα! by stokegeo

Στη μεγάλη ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου έχουν μπει πολλά γκολ με σουτ, πέναλτυ, κεφαλιά, ανάποδο ψαλίδι, βολέ, κλπ, αλλά μόνο ένα με… απ’ ευθείας εκτέλεση κόρνερ!

Σκόρερ του ξεχωριστού αυτού τέρματος, ο Κολομβιανός μέσος Μάρκος Κολ, ο οποίος μάλιστα δεν το πέτυχε εναντίον… όποιου κι όποιου τερματοφύλακα!

Ας τα πάρουμε όμως απ’ την αρχή.

Στις 3 Ιουνίου 1962 η Κολομβία αντιμετώπισε τη Σοβιετική Ένωση, στο πλαίσιο της 2ης αγωνιστικής του πρώτου ομίλου του Μουντιάλ εκείνης της χρονιάς (που διεξήχθη στη Χιλή).

Στο 68ο λεπτό της αναμέτρησης, λοιπόν, κι ενώ το σκορ ήταν 4-1 υπέρ της ευρωπαϊκής ομάδας, ο Κολ ανέλαβε να εκτελέσει ένα κόρνερ από αριστερά. Προς γενική έκπληξη, σούταρε τη μπάλα κατ’ ευθείαν προς την εστία, την οποία υπερασπιζόταν ο κατά πολλούς κορυφαίος γκολκίπερ στην ιστορία του ποδοσφαίρου, Λεβ Γιασίν!

Ακριβώς μπροστά από τον Γιασίν βρισκόταν ο αμυντικός Βαλέρι Βορονίν, που βλέποντας τη μπάλα να έρχεται κατά πάνω του, και νομίζοντας ότι ο πορτιέρε του είχε καλύψει τη γωνία, παραμέρισε δίχως να τη διώξει.

Έλα όμως που ο Γιασίν δεν βρισκόταν στο σωστό σημείο και δεν κατάφερε να μπλοκάρει τη μπάλα (παρότι εκείνη είχε μικρή ταχύτητα)! Το πρώτο και μοναδικό μέχρι και τις μέρες μας γκολ από απ’ ευθείας εκτέλεση κόρνερ στην ιστορία του Μουντιάλ ήταν γεγονός!

Ο ίδιος ο Κολ ισχυρίστηκε, χρόνια αργότερα, ότι πράγματι είχε στο μυαλό του να σκοράρει όταν εκτελούσε εκείνο το κόρνερ, καθώς οι συμπαίκτες του ήταν πολύ κοντύτεροι των αντιπάλων τους κι έτσι δεν είχε νόημα να «γεμίσει» στην περιοχή. Ό,τι κι αν ήθελε να κάνει, πάντως, έγραψε ιστορία!

Πρέπει, δε, να αναφερθεί, ότι το γκολ του… αφύπνισε τους Κολομβιανούς, οι οποίοι στη συνέχεια βρήκαν άλλες δύο φορές τον δρόμο προς τα δίχτυα, αποσπώντας εν τέλει ισοπαλία, 4-4, από την πανίσχυρη αντίπαλό τους! Αυτός ο βαθμός, βέβαια, δεν έφθασε εν τέλει για να τους χαρίσει την πρόκριση, αλλά ήταν, όπως και να το κάνουμε, μεγάλη επιτυχία.

Και κάτι ακόμα: μετά από εκείνο το απίθανο τέρμα του ο Μάρκος Κολ έλαβε το παρατσούκλι «El Olimpico», διότι στη Λατινική Αμερική olimpico (σ.σ. «ολυμπιακό») αποκαλείται, ακριβώς, το γκολ που μπαίνει με απ’ ευθείας εκτέλεση κόρνερ!



Και ωραίος και… μοιραίος! by stokegeo

Ο Ολλανδός αμυντικός Έρνι Μπραντς κατέχει ένα ασυνήθιστο, αλλά οπωσδήποτε μοναδικό, ρεκόρ στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου!

Είναι, μέχρι και σήμερα, ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που έχει σκοράρει και για τις δύο ομάδες στον ίδιο αγώνα στην κορυφαία διοργάνωση εθνικών ομάδων του πλανήτη.

Αποτέλεσμα εικόνας για ernie brandts

Ο Έρνι Μπραντς

Ο άλλοτε άσος των Ντε Γκράαφσαπ, Αϊντχόφεν, Ρόντα, Μάαστριχτ και Γκέρμιναλ ήταν βασικός στην ομάδα των Ολλανδών που έλαβε μέρος στο Μουντιάλ του 1978.

 

Την 21η Ιουνίου του 1978, στον τελευταίο αγώνα της β’ φάσης μεταξύ Ιταλίας και Ολλανδίας, ο οποίος επί της ουσίας είχε χαρακτήρα ημιτελικού, ο Μπραντς άνοιξε το σκορ στο 19ο λεπτό με αυτογκόλ, αλλά στο 49ο λεπτό, με εκπληκτικό σουτ έξω από την περιοχή, έκανε το 1-1 για τους «οράνιε», παίρνοντας το… αίμα του πίσω για το νωρίτερο λάθος του!

Εν τέλει, η ολλανδική ομάδα επικράτησε σε εκείνο το παιχνίδι με 2-1, χάρη σε ένα, ακόμη πιο όμορφο από του Μπραντς, γκολ που σημείωσε ο, μετέπειτα προπονητής των Πανηλειακού και ΠΑΟΚ, Άρι Χάαν!

Οι Ολλανδοί τερμάτισαν πρώτοι στον όμιλό τους και πέρασαν στον τελικό της διοργάνωσης, όπου ωστόσο έχασαν το Κύπελλο από τους, αμφιτρύωνες, Αργεντινούς (1-3).



Πέτρος Βουζουνεράκης, ο θρύλος (και ο πρώτος διεθνής) του ΟΦΗ by stokegeo
11/05/2018, 02:00
Filed under: Ελληνικό ποδόσφαιρο, Παίκτες

Στις 11 Μαΐου του 1999 ο ΟΦΗ βυθίστηκε στο πένθος, καθώς έχασε τον, κατά πολλούς, πιο σπουδαίο ποδοσφαιριστή που φόρεσε ποτέ τη φανέλα του, ο οποίος ήταν, συνάμα, ο πρώτος παίκτης του που αγωνίστηκε στην Εθνική Ελλάδας.

Ο λόγος για τον Πέτρο Βουζουνεράκη.

Ο «Κάκαβος», όπως ήταν το παρατσούκλι του, επειδή αγαπούσε το ψάρεμα και την κακαβιά, έπαιζε ως επιθετικός και υπηρέτησε τους «μελανόλευκους» για οκτώ χρόνια καταφέρνοντας να συνδέσει μαζί τους το όνομά του, αφού, δίχως υπερβολή, έκανε… πράγματα και θαύματα με τα χρώματά τους οδηγώντας τους παράλληλα σε σημαντικές επιτυχίες και δίνοντάς τους ακόμη μεγαλύτερη οντότητα!

Αυτός ο λεβέντης και με άφθαστο μεράκι για το ποδόσφαιρο παίκτης διέθετε ταχύτητα, θαυμάσια αντίληψη, δύναμη και δυναμισμό, μπρίο, καλή τεχνική, φινέτσα, φαντασία και πολλές επινοήσεις, καθώς και τη θαυμαστή ικανότητα να χρησιμοποιεί εξίσου καλά και τα δύο πόδια του, ενώ μπορούσε να προσφέρει και στον άξονα και στις πτέρυγες. Στα προσόντα του συγκαταλέγονταν, επίσης, η μεγάλη του ευχέρεια στο ψηλό παιχνίδι (λόγω του αναστήματός του) και η έντονη προσωπικότητα και μεγάλη ακτινοβολία του – δεν ήταν, άλλωστε, λίγες οι φορές που με τα ηγετικά του χαρίσματα πήρε τον ΟΦΗ… στις πλάτες του «ανεβάζοντάς» τον συνολικά ώστε να έλθει η νίκη. Τέλος, με τους συμπαίκτες του ήταν «δεμένος» και ποτέ του δεν δημιούργησε πρόβλημα· σε κάποιες περιπτώσεις, δε, μπήκε ο ίδιος «μπροστάρης» ώστε να επιλυθούν όσο πιο σύντομα γινόταν κάποια θέματα που είχαν προκύψει.

Επρόκειτο για μία βεντέτα της εποχής του, ενώ όχι μόνο στο Ηράκλειο αλλά στην Κρήτη γενικότερα τον αντιμετώπιζαν σαν έναν… σταρ! Πολλοί είπαν για εκείνον πως, εάν είχε τη δυνατότητα να αγωνίζεται σε μία ομάδα που θα πρωταγωνιστούσε στη διεκδίκηση τίτλων και θα του έδινε την ευκαιρία να συνεργασθεί με ποδοσφαιριστές εξίσου χαρισματικούς θα μπορούσε να έχει κάνει ακόμη περισσότερα πράγματα.

Petros-Vouzounerakis

Ο Πέτρος Βουζουνεράκης

Ο Πέτρος Βουζουνεράκης ήλθε στον κόσμο στις 13 Ιουλίου του 1942 στην Ιεράπετρα της Κρήτης και ξεκίνησε τη λαμπρή πορεία του στο ποδόσφαιρο σε ηλικία μόλις 13 ετών, ως παίκτης της τοπικής Θύελλας. Τρία χρόνια μετά πήγε στον Διαγόρα Ιεράπετρας, όμως με τη λήξη της περιόδου 1960/61 δόθηκε με υποσχετική στον ΟΦΗ, που ήδη τον είχε εντοπίσει.

Σύντομα το ταλέντο του ξεπέρασε τα όρια της Κρήτης και όταν υπηρετούσε τη θητεία στον στρατό δέχθηκε πρόταση από τον Ολυμπιακό. Δεν ντύθηκε, ωστόσο, στα ερυθρόλευκα, εξ αιτίας εσωτερικών διαφωνιών στο σωματείο του. Το 1962 επέστρεψε στον Διαγόρα και το 1964 μεταπήδησε, με ελευθέρας, στον ΟΦΗ.

Στον σύλλογο του Ηρακλείου έμεινε έως το 1972, καταφέρνοντας να σημειώσει, ούτε λίγο ούτε πολύ, 105 γκολ! Τα 84 από αυτά τα έβαλε στο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής την περίοδο 1964-1968 και το 1971/72, ενώ τα υπόλοιπα 21 τα σκόραρε στην Α’ Εθνική, από το 1968 μέχρι το 1971.

Με τη μεγάλη του προσφορά βοήθησε αποτελεσματικά τον ΟΦΗ να τερματίσει 5ος στη Β’ κατηγορία το 1964/65, 1ος το 1965/66 (σ.σ. οι «μελανόλευκοι» δεν προβιβάστηκαν διότι βγήκαν 3οι στα μπαράζ με Βέροια και Βύζαντα), 3ος το 1966/67 και 2ος το 1967/68 – η 2η θέση στη λίγκα της Β’ Εθνικής του 1967/68 οδήγησε τον «Όμιλο» στα, ιστορικά, μπαράζ ανόδου με τον Πανελευσινιακό. Η ομάδα της Κρήτης χάνει 1-2 στην Ελευσίνα, ανταποδίδει με 3-0 στο Ηράκλειο και, τέλος, νικά ξανά, πάλι με 3-0, στα Χανιά, κατακτώντας την άνοδο στα «σαλόνια» του ελληνικού ποδοσφαίρου για πρώτη φορά στην ιστορία της! Ο Βουζουνεράκης δεν σκόραρε στον τελευταίο αγώνα με τους «σταχυοφόρους» αλλά ήταν εξαιρετικός, ενώ είχε βάλει γκολ στα δύο προηγούμενα παιχνίδια-μπαράζ μαζί τους.

Η επόμενη τριετία βρήκε τον Βουζουνεράκη και τον ΟΦΗ στην Α’ Εθνική. Ο Ιεραπετρίτης άσος συνεχίζει να εντυπωσιάζει, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα όχι μόνο να καταξιωθεί στις συνειδήσεις του ελληνικού ποδοσφαιρόφιλου κοινού αλλά και να κληθεί στην Εθνική Ελλάδας, γενόμενος, έτσι, ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του ΟΦΗ που ντύνεται στα γαλανόλευκα!

Τον Οκτώβριο του 1970 ο τότε ομοσπονδιακός τεχνικός, Λάκης Πετρόπουλος, καλεί τον Βουζουνεράκη στην αποστολή για το φιλικό με την Ισπανία στο «Ρομαρέδα» και προς το φινάλε τον βάζει και στο παιχνίδι, ως αλλαγή – στο 86’ ο Κρητικός, αφού… ταλαιπωρεί τον Γκαγιέγο, βγάζει σέντρα και ο Μίμης Παπαϊωάννου σκοράρει με κεφαλιά-ψαράκι, μειώνοντας για την ελληνική ομάδα σε 1-2, που ήταν και το τελικό αποτέλεσμα της αναμέτρησης. Πάντως, αυτή ήταν η πρώτη και η τελευταία διεθνής συμμετοχή του άσου του ΟΦΗ.

Η καταπληκτική του παρουσία με τον «Όμιλο» είχε ως αποτέλεσμα να ενδιαφερθεί για αυτόν ο Παναθηναϊκός. Εν τέλει, το 1972, ο Βουζουνεράκης πήγε στον ΠΑΟΚ, αφού προηγουμένως φόρεσε για μία τελευταία χρονιά (σ.σ. 1971/72) τη φανέλα του ΟΦΗ στη Β’ κατηγορία.

Ωστόσο, η μοίρα τού έπαιξε πάρα πολύ άσχημο παιχνίδι. Μόλις στην τέταρτη επίσημη συμμετοχή του με τον δικέφαλο αετό στο στήθος σπάει την ωμοπλάτη του. Περίπου τρεις εβδομάδες αργότερα, σε προπόνηση, υφίσταται τον ίδιο τραυματισμό! Αυτές οι δύο ατυχίες, επί της ουσίας, έβαλαν τέρμα στην καριέρα του στον ΠΑΟΚ αλλά και στο ποδόσφαιρο γενικότερα, ενώ ο ίδιος ήταν μόνο 30 χρόνων.

Έξι μήνες μετά την έλευσή του στον ΠΑΟΚ αποτέλεσε παρελθόν και γύρισε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, εντασσόμενος στη δύναμη του τοπικού ΟΦΙ, την τεχνική ηγεσία του οποίου ανέλαβε αρκετά χρόνια μετά.

Ο Βουζουνεράκης, εκτός του ποδοσφαίρου, ανέπτυξε και επιχειρηματικές δραστηριότητες (σ.σ. δημιούργησε δύο καταστήματα). Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στη γενέτειρά του, με τη σύζυγο και τα δύο παιδιά του. Στις 11 Μαΐου 1999, στα 56 του μόλις χρόνια, «έφυγε» από τη ζωή. Η μεγάλη του προσφορά αναγνωρίσθηκε και τιμήθηκε – λ.χ., το Δημοτικό Στάδιο της Ιεράπετρας έχει πάρει το όνομά του («Βουζουνεράκειο»), ενώ η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία τίμησε τη μνήμη του πριν από το ματς Ελλάδας-Βελγίου στο Παγκρήτιο Στάδιο του Ηρακλείου στις 29/2/2012.

Τέλος, ας διηγηθούμε μερικά… highlights από την καριέρα του Πέτρου Βουζουνεράκη στον ΟΦΗ, τα οποία δείχνουν τη μεγάλη του ποδοσφαιρική αξία και το μέγεθος της προσφοράς του στους «μελανόλευκους». Πέτυχε, με τα πλούσια προσόντα του, να οδηγήσει την ομάδα της Κρήτης τέσσερις φορές στους «8» του Κυπέλλου Ελλάδας, κατόρθωμα σημαντικότατο για τα δεδομένα εκείνης της, δύσκολης για το επαρχιακό ποδόσφαιρο, εποχής. Επίσης, το 1969/70… εξέθεσε τον Ολυμπιακό, βάζοντάς του δύο γκολ και χαρίζοντας στον ΟΦΗ τη νίκη με 2-0, ενώ την ίδια περίοδο, σε συνάντηση με τον, πολύ δυνατό τότε, Πιερικό, η ομάδα του έχανε 0-3 ωστόσο ο ίδιος σημείωσε τρία τέρματα με ισάριθμες ατομικές προσπάθειες και της έδωσε την ισοπαλία, 3-3!