Τρελοποδόσφαιρο


Ζοάο Χαβελάνζε by stokegeo
17/08/2016, 08:13
Filed under: Πρόεδροι

Τα είπε όλα ο μεγάλος Γκάρι Λίνεκερ…

Advertisements


Σκηνοθέτης, παραγωγός και… πρόεδρος! by stokegeo
23/09/2015, 20:40
Filed under: Πρόεδροι

Ο Φρανσίσκο Χοσέ Λομπάρντι (γενν. 3/8/1947) είναι Περουβιανός σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος.

Ο Φρανσίσκο Λομπάρντι

Ο Φρανσίσκο Λομπάρντι

Αποτελεί κεντρική φιγούρα του σινεμά της πατρίδας του και της Λατινικής Αμερικής γενικότερα, ενώ μέχρι σήμερα έχει γυρίσει περισσότερες από 15 ταινίες, αρκετές εκ των οποίων βραβεύθηκαν σε διεθνή φεστιβάλ χαρίζοντάς του την αναγνώριση.

Πλάι στην ιδιότητά του ως δημιουργού ταινιών, όμως, στέκεται, ισάξια, και εκείνη του προέδρου ποδοσφαιρικής ομάδας… και ποιας ομάδας!

Από το 1994 έως το 1997 και από το 2000 ως το 2001 ο πολυβραβευμένος Λομπάρντι ήταν ο «ισχυρός άνδρας» της Σπόρτινγκ Κριστάλ, ενός από τους δημοφιλέστερους και ιστορικότερους συλλόγους του Περού, με 17 πρωταθλήματα (τρίτη στη σχετική λίστα)!

Μάλιστα, στους «γαλάζιους» άφησε… έργο: επί των ημερών του η ομάδα κατέκτησε τρεις συνεχόμενους τίτλους πρωταθλητή (1994-95-96) και έπαιξε στον τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες του 1997, όπου, παρά την προσπάθειά της, έχασε το τρόπαιο από τη βραζιλιάνικη Κρουζέιρο στους διπλούς τελικούς (0-0 στη Λίμα, ήττα 0-1 στο Μπέλο Οριζόντε)!

Η ενασχόληση του Λομπάρντι με το φούτμπολ, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στη Σπόρτινγκ Κριστάλ. Το 2003 εξελέγη αντιπρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Περού, θέση από την οποία παραιτήθηκε δύο χρόνια αργότερα έχοντας προηγουμένως βοηθήσει στη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Εθνικών U-17 του 2005 και του Κόπα Αμέρικα 2004, την οποία είχε αναλάβει η πατρίδα του.

Αξίζει, τέλος, να αναφερθεί ότι επί των ημερών του Λομπάρντι η Σπόρτινγκ Κριστάλ είχε μερικούς «δικούς μας»: στην άμυνά της δέσποζε ο Μιγκέλ Ρεμπόσιο, που το 2006 έπαιξε (δίχως επιτυχία) στον ΠΑΟΚ, στη μεσαία της γραμμή το παιχνίδι «έφτιαχνε» ο Νολμπέρτο Σολάνο, ο οποίος τότε ακόμη δεν μπορούσε ούτε να φανταστεί τι «σουξέ» θα είχε τα επόμενα χρόνια στην Αγγλία αλλά και ότι το 2008 θα έπαιζε για λίγο στη Λάρισα, ενώ ο προπονητής που την οδήγησε στον τελικό του Λιμπερταδόρες δεν ήταν άλλος από τον, μην έχοντα ανάγκη καμίας απολύτως σύστασης, Σέρχιο Μαρκαριάν (σ.σ. λίγους μήνες μετά από αυτήν την επιτυχία ο έμπειρος κόουτς θα αναλάμβανε τον Ιωνικό)!



Μάικλ Τζάκσον, αυτός ο… «Έλληνας»!!! by stokegeo
09/03/2011, 07:00
Filed under: Πρόεδροι

Ήταν το 2002, όταν ένα ενθουσιώδες πλήθος οπαδών της αγγλικής Έξετερ Σίτυ είχε μαζευτεί για να παρακολουθήσει την ομιλία του νέου αθλητικού διευθυντή της ομάδας.

Δίπλα στο νέο μέλος της οικογένειας του συλλόγου, ο (νεόκοπος τότε) αντιπρόεδρος του αγγλικού σωματείου. Που με ένα κασκόλ στο λαιμό δείχνει τόσο, μα τόσο χαρούμενος. Οι φίλαθλοι, αδημονούν! Ο άνθρωπος πάνω στο πόντιουμ και κάτω από την ομπρέλα που τον προστατεύει από την αγγλική βροχή, εκφέρει τις πρώτες αράδες της ομιλίας του προς το κοινό.

«Γειά σε όλους! Γειά σε εσάς, υπέροχοι άνθρωποι του Έξετερ! Γεια σε εσάς, σπουδαίοι φίλαθλοι της Έξετερ! Καλωσήλθατε, όλοι εσείς οι υπέροχοι φίλαθλοι που ήλθατε από εδώ και από μακριά! Γειά σε όλα τα παιδιά! Είμαι τόσο, μα τόσο ευτυχισμένος που βρίσκομαι εδώ σήμερα μαζί σας!!!».

Και συνεχίζει ο νέος αθλητικός διευθυντής της ομάδας: «Θέλω όλοι σας τώρα να πιάσετε το χέρι του ανθρώπου που βρίσκεται δεξιά κι αριστερά σας! Εμπρός! Τώρα! Το εννοώ! Μη ντρέπεστε!!! Κάντε το! Τώρα αρχίζει! Του ανθρώπου που βρίσκεται δίπλα σας! Στα δεξιά και τα αριστερά σας! Τώρα, πείτε σ’ αυτούς τους ανθρώπους ότι νοιάζεστε για εκείνους! Πείτε τους ότι τους αγαπάτε! Αυτό κάνει τη διαφορά!!! Είμαστε εδώ για να σταματήσουμε το ρατσισμό και την προκατάληψη!».

Το πλήθος παραληρεί. Ρωτά «Ποιος θα κερδίσει το Σάββατο;». Ο νέος αθλητικός διευθυντής απαντά: «Η Αγγλία; Σας πιστεύω! Σας πιστεύω!!! Ξέρετε, δε γνωρίζω τίποτα γύρω από τα σπορ, αλλά σας πιστεύω. Σας ευχαριστώ, άνθρωποι του Έξετερ! Είμαι περήφανος και ευτυχισμένος που είμαι εδώ! Σε ευχαριστώ, Έξετερ! Σας ευχαριστώ, υπέροχοι φίλαθλοι!». Κι ενώ μπαλόνια αφήνονται να γεμίσουν τον ουρανό του Έξετερ, ο αθλητικός διευθυντής κλείνει την ομιλία του: «Αυτό είναι υπέροχο! Αυτό είναι σημάδι ελπίδας! Αυτό είναι για τα παιδιά του κόσμου! Σας αγαπώ!!! Και σας ευχαριστώ για όλα! Σας στέλνω όλη την αγάπη μου! Ο Θεός να σας ευλογεί!».

Ο κόσμος ξεσπά σε χειροκροτήματα και ζητωκραυγές! Κι ο Μάικλ Τζάκσον, ο «Βασιλιάς της Ποπ», που μόλις είχε ολοκληρώσει την (διάρκειας επτά λεπτών) ομιλία αυτή (αποσπάσματα της οποίας μόλις διαβάσατε), κατέβηκε από το πόντιουμ, συνοδευόμενος από τον καλό του φίλο, πασίγνωστο μένταλιστ και (νεόκοπο τότε όπως προείπαμε) αντιπρόεδρο της Έξετερ, Γιούρι Γκέλερ. Ο τελευταίος άλλωστε ήταν αυτός που είχε πείσει τον «M.J.» να αναλάβει, τιμής ένεκεν, το ρόλο του αθλητικού διευθυντή στην Έξετερ Σίτυ!!!

 

Μάικλ Τζάκσον και Γιούρι Γκέλερ μπροστά στο κοινό της Έξετερ

Δίνοντας έτσι σάρκα και οστά σε μια από τις πιο… παράξενες στιγμές της σύγχρονης ποδοσφαιρικής ιστορίας! Τι κρίμα, που η ομάδα (το παρατσούκλι της οποίας είναι «οι Έλληνες», The Grecians), ένα χρόνο περίπου μετά την ανάμειξη τόσο του Γιούρι Γκέλερ όσο και του Μάικλ Τζάκσον στα διοικητικά της, υποβιβάστηκε στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα για πρώτη φορά μετά το 1920…

Αποδεικνύοντας ότι δεν αρκεί να είσαι… διάσημος για να οδηγήσεις μια ομάδα στην επιτυχία!!!

* Δείτε εδώ ολόκληρη την ομιλία του Μάικλ Τζάκσον ενώπιον των φιλάθλων της Έξετερ, το 2002.


Ο «Παπαδόπουλος» της Αϊτής!!! by stokegeo
21/04/2010, 16:28
Filed under: Γεγονότα, Πρόεδροι

21 Απριλίου σήμερα. Υπάρχει επέτειος και για χούντες, σ’ αυτόν τον κόσμο, σ’ όλες τις χώρες – καλό είναι. Για να θυμόμαστε τα πεπραγμένα, και να μην ξαναφτάσουμε σ’ αυτό το σημείο. Εμείς, στο Τρελοποδόσφαιρο, τιμάμε τη μέρα τη σημερινή, με το να θυμηθούμε το πώς εκμεταλλεύτηκε (μεταξύ άλλων και) το ποδόσφαιρο ένας άλλος δικτάτορας, πολύ μακριά από εμάς, σ’ ένα μέρος, που η τραγωδία του εισέβαλε στις τηλεοράσεις μας πολύ πρόσφατα: την Αϊτή.

Πώς μπορεί μια ομάδα να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο; Μα, παίζοντας όσο πιο καλά μπορεί, υπερνικώντας τους αντιπάλους της και κατακτώντας την πρόκριση. Πολύ απλά, αυτό είναι το νόημα της προκριματικής διαδικασίας του Μουντιάλ, και των άλλων μεγάλων διεθνών διοργανώσεων. Αυτό ακριβώς σκέφτηκε και ο Ζαν-Κλοντ Ντιβαλιέ, ο ανώτατος άρχων της Αϊτής, όταν η χώρα του διεκδίκησε την πρόκριση στο Π.Κ. του 1974, στη Γερμανία.

Ο Ντιβαλιέ δεν ήταν κανένας τυχαίος. Είχε διαδεχθεί τον πατέρα του, Φρανσουά Ντιβαλιέ, το 1971: έναν από τους πιο στυγνούς δυνάστες και δικτάτορες που γνώρισε ο κόσμος τον 20ό αιώνα. Ο «Πάπα Ντοκ», Μπαμπάς Γιατρός, δηλαδή, όπως ήταν γνωστός, επειδή είχε κάνει μεγάλη καριέρα γιατρεύοντας τον κόσμο, κυβέρνησε απολυταρχικά την Αϊτή απ’ το 1957 ως το 1971. Κέρδισε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα, και τέτοια ήταν και η διακυβέρνησή του: βασιζόμενη στο στρατιωτικό νόμο και την πειθαρχία.

Δημιούργησε τους Εθελοντές της Πολιτοφυλακής της Εθνικής Ασφάλειας, ρουφιάνους και βασανιστές, που λογοδοτούσαν μόνο σε εκείνον, ενώ παράλληλα χρησιμοποιούσε τα μίντια για να αυτοπροβάλλεται ως μεγάλος ηγέτης και άρχοντας. Φόβιζε παράλληλα τον απλό κόσμο και με τη χρήση βουντού (διαδεδομένη στην αφρικανικής προέλευσης κοινωνία της Αϊτής), και κρατούσε τους ανθρώπους δέσμιους του αναλφαβητισμού, της φτώχειας και της μιζέριας, ενώ ο ίδιος πλούτιζε. Όταν άφησε την εξουσία, την πήρε με μιας ο γιος του, ο Ζαν-Κλοντ, συνεχίζοντας με τον ίδιο τρόπο να κυβερνά την Αϊτή. Μέχρι σήμερα, η χώρα δεν έχει αναρρώσει από τον τυφώνα των Ντιβαλιέ.

Αριστερά, ο "Πάπα-Ντοκ", και δεξιά, ο "Μπέημπυ Ντοκ": πατέρας και γιος Ντιβαλιέ.

Ο Ζαν-Κλοντ, λοιπόν, είδε τη χρυσή ευκαιρία να προβάλει το μεγαλείο της χώρας του, μέσω των σπορ (όπως όλοι οι δικτάτορες που σέβονται τον εαυτό τους), και ειδικότερα μέσω του σπουδαιότερου σπορ, του ποδοσφαίρου. Γι’ αυτό και ο τελικός γύρος των προκριματικών του Π.Κ. 1974, για τη ζώνη της Κεντρικής, Βόρειας Αμερικής και Καραϊβικής, διεξήχθη στο εθνικό στάδιο της Αϊτής, το Σίλβιο Κατόρ! Ο Ντιβαλιέ ήταν έτοιμος να κάνει τα πάντα για να προκριθεί η Αϊτή.

Με έξι ομάδες να διαγωνίζονται για μία μόνο θέση, ο τελικός γύρος ξεκίνησε. Η επιρροή του καθεστώτος Ντιβαλιέ ξεκίνησε με την «ανάθεση», όπως είδαμε, στην Αϊτή της διοργάνωσης του τελικού αυτού γύρου. Δε σταμάτησε όμως εκεί. Από τους πρώτους αγώνες είχε φανεί ότι το Τρινιντάντ και Τομπάγκο με την Αϊτή θα πάλευαν για την πρόκριση. Στις 4 Δεκέμβρη του ’73, η Αϊτή αντιμετώπισε, στο αποφασιστικό ντέρμπυ, τους παίκτες του Τρινιντάντ: ο νικητής, θα ‘ταν με το… ενάμισι πόδι στη Γερμανία!

Το παιχνίδι διεξήχθη στο κατάμεστο Σίλβιο Κατόρ, με τον «Μπέημπυ Ντοκ» Ντιβαλιέ (όπως ήταν το παρατσούκλι του) και τους «φουσκωτούς» του να βρίσκονται στην εξέδρα των επισήμων. Υπό το βλέμμα του ανώτατου άρχοντα, οι παίκτες του Τρινιντάντ είδαν να τους ακυρώνονται, ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά… τέσσερα γκολ, προτού χάσουν τελικά το παιχνίδι με 2-1, μαζί και ένα μεγάλο κομμάτι των ελπίδων τους για πρόκριση στα τελικά.

Η Αϊτή τερμάτισε πρώτη, με 8 πόντους, και πήρε την πρόκριση. Ο Ντιβαλιέ είχε κάνει το καθήκον του.

Στη Γερμανία, οι Αϊτινοί έπαιξαν με Αργεντινή (1-4), Πολωνία (0-7) και Ιταλία (1-3). Λέγεται ότι, πριν από τον αγώνα με τους Ιταλούς, που ήταν χρονικά ο πρώτος τους στο τουρνουά, έκαναν βουντού εναντίον των «ατζούρι»! Περιέργως, το ημίχρονο έληξε 0-0. Και, στο 46’, ο Εμανουέλ Σανόν άφησε άφωνη την ποδοσφαιρόφιλη υφήλιο, όταν νίκησε το Ντίνο Τζοφ, γράφοντας το 1-0! Ο σπουδαίος Ιταλός πορτιέρο είχε κρατήσει ανέπαφη την εθνική εστία για 1,142 λεπτά, κάτι που αποτελεί ρεκόρ, αλλά ο Σανόν του το χάλασε. Ο Αϊτινός φορ σκόραρε και το άλλο γκολ της χώρας στο Μουντιάλ, απέναντι στην Αργεντινή.

Το 1986, ο Ζαν-Κλοντ Ντιβαλιέ εγκατέλειψε την Αϊτή, κυνηγημένος από το μανιασμένο πλήθος που είχε επαναστατήσει εναντίον του, κατακλέβοντας τα πάντα πριν επιβιβαστεί σε αμερικανικό αεροπλάνο και διαφύγει στη Γαλλία, όπου και ζει ως σήμερα… 12 χρόνια πριν, όμως, είχε καταφέρει να στείλει την άσημη εθνική της χώρας του στο Παγκόσμιο Κύπελλο, κάνοντάς τη την πρώτη ομάδα από την Καραϊβική, που προκρίνεται στον κορυφαίο ποδοσφαιρικό θεσμό του πλανήτη μας.



Έθρεψαν στον κόρφο τους τον πατέρα του εχθρού by stokegeo
09/03/2010, 17:30
Filed under: Πρόεδροι

Το πόσο μισεί η Μπαρτσελόνα τη Ρεάλ, όλοι το ξέρουμε. Το el clasico είναι το μεγαλύτερο ντέρμπυ ομάδων του πλανήτη: οι Καταλανοί της Μπαρτσελόνα, εναντίον των Καστιγιάνων της Ρεάλ. Καταλονία εναντίον Ισπανίας, κάποιοι λένε. Η απέχθεια, το μίσος, η αντιπάθεια, αμοιβαία.

O Kάρλος Παδρός Ρούμπιο

Ο Κάρλος Παδρός Ρούμπιο γεννήθηκε το 1870, και μαζί με τον αδελφό του, Χουάν, είχαν ένα κατάστημα με ρούχα, στην καρδιά της Μαδρίτης. Στην οδό Αλκαλά, συγκεκριμένα. Άλλοι λένε ότι το κατάστημά τους πουλούσε γυναικεία φορέματα της μόδας της εποχής, υπό την ονομασία El Capricho. Διαφορετικές πηγές αναφέρουν ότι πουλούσαν απλώς ρούχα, με το όνομα El Encanto. Όπως και να ‘χει, το μαγαζί τους έμεινε στην ιστορία, διότι στις αποθήκες του, ιδρύθηκε η Ρεάλ Μαδρίτης, από τους ίδιους, το 1902.

Ο Παδρός όμως έμεινε και για άλλα στην ιστορία. Ήταν ο εμπνευστής και δημιουργός του Κόπα ντελ Ρέυ, του Κυπέλλου Ισπανίας δηλαδή. Το ονόμασε έτσι (σ.σ. Copa del Rey = Κύπελλο του Βασιλέως) γιατί το πρώτο κύπελλο Ισπανίας όλων των εποχών (1902) παίχτηκε για να γιορταστεί η στέψη του βασιλιά Αλφόνσο του 13ου! Έπαιξαν οι Ρεάλ, Μπαρτσελόνα, Εσπανιόλ και Ατλέτικο Μπιλμπάο. Ο Κάρλος Παδρός διαιτήτευσε τον τελικό, όπου η Μπιλμπάο κέρδισε με 3-1 τη Μπάρτσα.

Παράλληλα, ο Παδρός διαδέχθηκε τον αδελφό του Χουάν στην προεδρία του κλαμπ που οι ίδιοι είχαν ιδρύσει, της Ρεάλ δηλαδή. Ως πρόεδρος, κέρδισε πολλά κύπελλα, κανόνισε τον πρώτο αγώνα της ιστορίας της Ρεάλ με μη ισπανική ομάδα (Γκαλιά Παρί, προς τιμήν της επίσκεψης του Γάλλου προέδρου, Εμίλ Λουμπέ, στην Ισπανία), και άφησε τη θέση του το 1908 στον Αδόλφο Μελέντες, έχοντας όμως προηγουμένως ψηφιστεί επίτιμος πρόεδρος της Ρεάλ ισοβίως.

Η ιστορία έχει πολλές φορές όρεξη για μεγάλες πλάκες.

Το πραγματικό όνομα του ιδρυτή του μεγαλύτερου εχθρού της Μπαρτσελόνα, ήταν Κάρλες Παδρός Ρουιμπιό, και είχε γεννηθεί στη Βαρκελώνη. Ήταν Καταλανός, μπίζνεσμαν, και ιδρυτής της Ρεάλ Μαδρίτης.

Πώς τα φέρνει η ζωή…