Τρελοποδόσφαιρο


Μπεν Θόρνλι by stokegeo

Με τον όρο «τάξη του ’92» αναφερόμαστε σε μερικούς συγκεκριμένους παίκτες που, ερχόμενοι από τις ακαδημίες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, «έλαμψαν» με την πρώτη ομάδα της τελευταίας οδηγώντας τη σε άφθονες επιτυχίες από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και μετά.

Τα δύο σπουδαιότερα, ίσως, μέλη εκείνης της σούπερ ταλαντούχας παρέας ήταν ο Ντέιβιντ Μπέκαμ και ο Ράιαν Γκιγκς. Μαζί τους, δίχως να υστερούν φυσικά σε αξία και προσφορά, οι Πολ Σκόουλς, Γκάρι και Φιλ Νέβιλ και Νίκι Μπατ.

Οι έξι αυτοί ποδοσφαιριστές, όμως, δεν ήταν οι μόνοι «μαθητές» της «τάξης του ’92». Αρκετοί ακόμη άσοι που ανήκαν στην ίδια «φουρνιά» βρέθηκαν ή ήταν έτοιμοι να βρεθούν πλάι στους επαγγελματίες των «κόκκινων διαβόλων» αλλά δεν κατάφεραν να αφήσουν το στίγμα τους, ενώ τα επόμενα χρόνια, που οι προαναφερθέντες πρώην συμπαίκτες τους γίνονταν σταρ παγκοσμίου βεληνεκούς και πανηγύριζαν το ένα τρόπαιο πίσω από τον άλλο, εκείνοι απομακρύνονταν από το προσκήνιο, στο οποίο δυστυχώς ποτέ δεν επέστρεψαν, κερδίζοντας τον (διόλου επίζηλο) τίτλο του «χαμένου ταλέντου».

Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα παίκτη που βρίσκεται σε αυτήν την κατηγορία είναι ο Μπεν Θόρνλι (Ben Thornley).

Ben Thornley is not the most famous of Fergie's fledglings but he was a youth team star

Ο Μπεν Θόρνλι

Ας δούμε πώς περιγράφει τον εν λόγω Άγγλο άσο (μιλώντας στο SkySports) ο Γκάρι Νέβιλ: «Ήταν ένας πολύ γρήγορος ακραίος επιθετικός (εξτρέμ), που ήξερε να χρησιμοποιεί και τα δύο πόδια, με έφεση στο σκοράρισμα και ιδιαίτερα ευφυής. Για να είμαι ειλικρινής, μάλλον αυτός ήταν ο καλύτερος παίκτης μας (σ.σ. εννοεί της «φουρνιάς του ’92»). Το επίπεδο του παιχνιδιού του ήταν καλύτερο από εκείνο του Ντέιβιντ Μπέκαμ και του Πολ Σκόουλς!».

Ο Θόρνλι έγινε επαγγελματίας με τους «μπέμπηδες» το 1992, στα 17 του, και ο προπονητής της ομάδας, Άλεξ Φέργκιουσον, τον είχε, δεδομένα, περί πολλού. Το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα το έκανε στις 26/2/94, μπαίνοντας ως αλλαγή σε ένα εκτός έδρας ματς με τη Γουέστ Χαμ για την Πρέμιερ Λιγκ. Οι πληροφορίες έλεγαν ότι ο «Φέργκι» ήθελε να τον καθιερώσει στην ενδεκάδα και τον έβαλε να παίξει εννέα φορές.

Και… αυτό ήταν όλο!

Ο Θόρνλι ποτέ δεν κατάφερε να γίνει βασικός, κυρίως διότι «χτυπήθηκε» από αρκετούς και σοβαρούς τραυματισμούς. Ο χειρότερος όλων ήλθε την άνοιξη του ’94. Αγωνιζόμενος με τη β’ ομάδα της Γιουνάιτεντ κόντρα στην αντίστοιχη της Μπλάκμπερν δέχθηκε απρόσεκτο και δυνατό μαρκάρισμα από τον Νίκι Μάρκερ: οι χιαστοί του γονάτου του καταστράφηκαν! Μάλιστα, ο ίδιος, παρότι είχε καταλάβει τη ζημιά, συνέχισε να παίζει και δεν ζήτησε αλλαγή. Βλέπετε, ο Άλεξ Φέργκιουσον παρακολουθούσε το παιχνίδι από τις κερκίδες και ο νεαρός άσος ήθελε να του δείξει την αξία του… «Αυτή ήταν μία από τις πιο κακές αποφάσεις που πήρα ποτέ. Αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω πολλά ίσως να είχαν αλλάξει», τονίζει ο ίδιος ο άτυχος ποδοσφαιριστής.

Εκείνους τους καιρούς η αθλητιατρική δεν μπορούσε, ακόμη, να περιορίσει τέτοιου είδους ζημιά, η αποθεραπεία για την οποία ήταν, μίνιμουμ, δώδεκα μήνες. Πράγματι, ο Θόρνλι έμεινε εκτός μάχης για περισσότερο από έναν χρόνο, όταν επέστρεψε όμως δεν ήταν ο ίδιος.

Το 1995 δόθηκε δανεικός στη Στόκπορτ και την περίοδο 1996-98 στη Χάντερσφιλντ, ώστε να πάρει ματς στα πόδια του. Τα πήγε σχετικά καλά και στις δύο, ωστόσο θέση για εκείνον στη Γιουνάιτεντ δεν υπήρχε πια (σ.σ. μεταξύ άλλων είχε χάσει την ταχύτητά του, που ήταν ένα από τα μεγάλα του «όπλα»). Το όνειρό του για καθιέρωση στους «κόκκινους διαβόλους» έλαβε οριστικά τέλος το 1998, όταν και αποδεσμεύθηκε από τον σύλλογο…

Στις σεζόν που ακολούθησαν ο Θόρνλι φόρεσε, διαδοχικά, τις φανέλες των Χάντερσφιλντ, Αμπερντίν, Μπλάκπουλ, Μπέρι, Χάλιφαξ, Μπάκαπ Μπόρο και Ουίλμσλοου Άλμπιον, ενώ κρέμασε τα παπούτσια του στην Ουίτον Άλμπιον, το 2010. Χρίσθηκε τρεις φορές διεθνής με την Εθνική Ελπίδων της Αγγλίας.

Σήμερα, πάντως, ο Μπεν Θόρνλι παραμένει στους κόλπους της Γιουνάιτεντ, εκτελώντας χρέη σχολιαστή για τον επίσημο ραδιοφωνικό σταθμό της. Τι κρίμα, που, αν και το ταλέντο του ήταν σπουδαίο, δεν κατόρθωσε να διαπρέψει με τα χρώματά της…

Advertisements