Τρελοποδόσφαιρο


Ρόαρ Στραντ: Ακόμα στις επάλξεις! by stokegeo
31/08/2010, 17:46
Filed under: Παίκτες

Η είδηση ότι ο Άρης κληρώθηκε με τη Ρόζενμποργκ στους ομίλους του Europa League μας έκανε να ψάξουμε το ρόστερ της νορβηγικής ομάδας. Κι ανάμεσα στα ονόματα που ξεχωρίζουν, είναι και εκείνο του Ρόαρ Στραντ.

Όχι, δεν είναι κάποιο νέο ταλέντο. Ούτε πρόσφατη μετεγγραφή από άλλη ομάδα. Ο Νορβηγός μέσος είναι… 40 ετών, και παίζει στην ομάδα από το… 1989!!!

Ο Στραντ είναι ένας παίκτης-μύθος για την Ρόζενμποργκ και τους οπαδούς της. Έχει αγωνιστεί σε πάνω από 600 ματς με τη φανέλα της, σε μια καριέρα που έχει διαρκέσει 21 σεζόν! Έχει σκοράρει σε όλες αυτές τις αγωνιστικές περιόδους, ισοφαρίζοντας έτσι το επίτευγμα δύο άλλων μεγάλων παικτών: του Πελέ και του Ράιαν Γκιγκς!

Ακόμα και όταν δέχθηκε προτάσεις από το εξωτερικό για να παίξει, εκεί όπου οι μισθοί και το επίπεδο είναι υψηλότερα, εκείνος αρνήθηκε, προτιμώντας να παραμείνει στη Ρόζενμποργκ, κάτι που γιγάντωσε βέβαια το μύθο του στις τάξεις των οπαδών.

Δε νομίζουμε πάντως ότι θα είναι βασικός κόντρα στους Θεσσαλονικείς. Τη θέση του άλλωστε στη βασική ενδεκάδα έχει πάρει πια ο Γκανέζος Άντονι Άνναν, σαφώς νεότερος και με περισσότερες αντοχές. Όσο κι αν προσπαθήσουν οι συμπαίκτες του, πάντως, τα 15 πρωταθλήματα Νορβηγίας (τα 11 από αυτά, συνεχόμενα…) που έχει κατακτήσει δύσκολα θα τα ισοφαρίσουν!

O Ρόαρ Στραντ χρίστηκε και διεθνής: 42 φορές, σκοράροντας και 4 τέρματα. Ήταν παρών στο Μουντιάλ του 1994 (!), καθώς και σ’ εκείνο του 1998, όπως και στο Euro 2000.

Έχει αντιμετωπίσει ξανά ελληνική ομάδα στο παρελθόν ο Στραντ, πάντως: τους Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, συγκεκριμένα, για το Τσάμπιονς Λιγκ.

Αν δείτε λοιπόν στους αγώνες με τον Άρη να αγωνίζεται ο παίκτης με το Νο6 στην ενδεκάδα της Ρόζενμποργκ, θα ξέρετε ότι είναι ο Ρόαρ Στραντ! Ο παίκτης-σύμβολο της σύγχρονης Ρόζενμποργκ!!!

Ο Ρόαρ Στραντ



Σκόντο Ρίγα, η ομάδα των ρεκόρ by stokegeo
29/08/2010, 21:21
Filed under: Ομάδες

Για 14 ολόκληρα χρόνια, η προσπάθεια των ομάδων της πρώτης κατηγορίας της Λετονίας να κατακτήσουν τον τίτλο έμοιαζε με… ανέκδοτο! Κι αυτό, διότι όσο έπαιζε η Σκόντο Ρίγα στο πρωτάθλημα, ουδείς είχε ελπίδα να το κατακτήσει.

Το σήμα της Σκόντο

Απ’ το 1991, όταν η Λετονία ανεξαρτητοποιήθηκε απ’ την ΕΣΣΔ, ως το 2004, ο τίτλος του πρωταθλητή κατέληξε στη Σκόντο Ρίγα: παγκοσμίως, ουδείς άλλος σύλλογος έχει τόσους πολλούς συνεχόμενους τίτλους πρωταθλήματος!

Μόνο η νορβηγική Ρόζενμποργκ τόλμησε να κοντράρει τη Σκόντο. Εκείνη, όμως, σταμάτησε στα 13 συνεχόμενα πρωταθλήματα. Τραγική ειρωνεία; Και οι δύο ομάδες έχασαν τον τίτλο και την ευκαιρία να διευρύνουν το σερί τους το 2005!

Πώς τα κατάφερε όμως τόσο καλά η Σκόντο; Πώς χτίστηκε τούτο το μοναδικό στο είδος του ρεκόρ;

Το όνομα πίσω απ’ το μύθο είναι αυτό του Γκούντις Ίντρικσονς. Πρώην πράκτορας της KGB στα χρόνια της ΕΣΣΔ, έγινε διευθυντής του ομίλου εταιρειών Σκόντο. Ίδρυσε λοιπόν την ομάδα το 1991, της έδωσε το όνομα της εταιρείας, και τη χρηματοδοτούσε.

Ο Γκούντις Ίντρικσονς

Υπό την εποπτεία του, η Σκόντο ανέπτυξε ένα θαυμαστό σύστημα υποδομών και σκάουτινγκ. Αυτή η επιμονή στο να γίνεται σωστά η δουλειά, απέφερε καρπούς. Μερικά απ’ τα μεγαλύτερα ονόματα του λετονικού ποδοσφαίρου έπαιξαν στη Σκόντο τα χρόνια που ακολούθησαν την ίδρυσή της.

O Ζεμλίνσκις (με τη φανέλα της Εθνικής)

Ποιον να πρωτοθυμηθεί κανείς. Ίγκορς Στέπανοφς (με θητεία στην Άρσεναλ), Μιχαήλ Ζεμλίνσκις (αμυντικός-σημαία της Σκόντο), Όλεγκς Μπλαγκοναντέζντινς (μέσος), Μάριανς Πάχαρς (φορ με εξαιρετική θητεία για πολλά χρόνια στην Πρέμιερ Λιγκ), Μάρις Βερπακόφσκις (νυν του… Εργοτέλη, ο καλύτερος φορ στην ιστορία της Λετονίας), Βιτάλις Αστάφιεφς (αμυντικός-κολόνα, παίζει ακόμα στη Σκόντο στα 39 του!), Γιούρις Λάιζανς (ο πνεύμονας στο κέντρο της εθνικής Λετονίας), κ.ά.

Ο κορμός της εθνικής Λετονίας που αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας σε τελική φάση Euro (το 2004) προερχόταν από τη Σκόντο. Και σ’ αυτόν ανήκαν οι παραπάνω παίκτες, μα και άλλοι (όπως π.χ. ο γκολκίπερ Κολίνκο).

Στα πορτογαλικά γήπεδα, με τους παραπάνω παίκτες βασικότατους, οι Λετονοί έχασαν δύσκολα 1-2 από τους Τσέχους, πήραν 0-0 από τη Γερμανία (!) και έχασαν μαχόμενοι 0-3 από την Ολλανδία…

Ο Γκούντις Ίντρικσονς έγινε και πρόεδρος της λετονικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, το 1998, ισχυροποιώντας τη θέση του και τη Σκόντο. Το χρήμα όμως δεν έρεε πια τόσο άφθονο. Ακόμα και μετά την πώληση του Μάριανς Πάχαρς στη Σαουθάμπτον το 1999, αλλά και άλλων άσσων της ομάδες σε ευρωπαϊκούς συλλόγους, το «ρευστό» εξέλιπε.

Η ομάδα συνέχισε για λίγο να κατακτά τους τίτλους χάρη στην αύρα των παικτών της και τη δυσκολία των άλλων ομάδων να πιστέψουν στο σπάσιμο του σερί της. Ώσπου ήλθε η «ασεβής» Μέταλουργκς Λιεπάγια, το 2005, και με προπονητή το Λιθουανό Μπενγιαμίνας Ζελκεβίτσιους έκανε το όνειρο των καταπιεσμένων λετονικών συλλόγων πραγματικότητα.

Από το 2004 και έπειτα, η Σκόντο δεν κέρδισε ποτέ ξανά το πρωτάθλημα,

Ο Βιτάλις Αστάφιεφς, 39 ετών κι ακόμα παίζει στη Σκόντο!

με τη Μέταλουργκς και τη Βέντσπιλς να εναλλάσσονται στην κατάκτησή του. Συνάμα, όμως, ποτέ δεν έπεσε και κάτω απ’ την τέταρτη θέση του πίνακα…

Μ’ αυτό τον τρόπο τερματίστηκε η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική δυναστεία όλων των εποχών.

Όσο για τον Γκούντις Ίντρικσονς; Παραμένει πρόεδρος της Σκόντο και της λετονικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. Για τίτλο, όμως, ούτε λόγος, πια…

Υ.Γ.: Στις 8 Ιουλίου του 2010, η Σκόντο έπαιξε τον αγώνα-ρεβάνς με την Πόρτανταουν (Βορείου Ιρλανδίας), για τον πρώτο προκριματικό του Γιουρόπα Λιγκ. Με γκολ του Ρίτσαρντ Λέκι στο 29’, οι Βορειοϊρλανδοί απέδρασαν με τη νίκη (0-1) και την πρόκριση από το «Σκόντο Στάντιονς». Το πρώτο παιχνίδι είχε λήξει 1-1…



Λάτσιο η ελληνοπρεπής! by stokegeo
25/08/2010, 07:33
Filed under: Ομάδες

Ελληνίδα από τη Ρώμη – Του Νίκου Μποζιονέλου

Στις αρχές του 20ού αιώνα σε μία Ρώμη, όπου πλάι στις παλιές άμαξες κάνει την εμφάνισή του το πρώτο ηλεκτρικό τραμ. Μία παρέα εννέα φίλων του αθλητισμού (οι Τζιάκομο Μπιτζιαρέλι, Οντόακρε Αλοϊζι, Αρτούρο Μπαλεστιέρι, Αλτσέστε Γκριφόνι, Τζούλιο Λεφέβρ, Γκαλιλέο Μάσα, Αλμπέρτο Μεζόν και Ενρίκο Βενιέρ) με επικεφαλής τον Λουίτζι Μπιτζιαρέλι καθισμένοι στις όχθες του Τίβερη και μπροστά από την Piazza della Libertà (Πλατεία Ελευθερίας) σκέφτονται τη δημιουργία ενός συλλόγου που θα δραστηριοποιείται στο στίβο.

«H ονομασία του πρέπει να περιλαμβάνει ολόκληρη τη Ρώμη», υποστηρίζει ο Μπιτζιαρέλι και η πρότασή του γίνεται δεκτή με ενθουσιασμό από την παρέα. Με ανάδοχο την επαρχία, στην οποία υπάγεται γεωγραφικά η ιταλική πρωτεύουσα, ιδρύεται στις 9 Γενάρη του 1900 ο «Σύλλογος αγώνων στίβου Λάτσιο» (Società Podistica Lazio) που λίγο αργότερα θα μετονομαστεί σε «Αθλητικός σύλλογος  Λάτσιο» (Società Sportiva Lazio).

Το σήμα της Λάτσιο

Μολονότι μάλιστα τα αρχικά S.S παραπέμπουν σε «θυγατρική» των S.S των Γερμανών φασιστών, μια αναδρομή στην ιστορία του συλλόγου καταδεικνύει πως αυτός όχι μόνο δεν ταυτίστηκε με καθεστωτικές τάσεις αλλά κάποια χρόνια μετά την ίδρυσή του (1927) αντιστάθηκε στις βλέψεις του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος για ένωση όλων των ομάδων της πόλης υπό την κοινή ονομασία Α.S Ρόμα…

Η ονομασία της προέρχεται από την ευρύτερη περιφέρεια της ιταλικής πρωτεύουσας, το Λάτιο. Ο όρος Λάτιο προέρχεται πιθανότατα από το αρχαίο «Latium», δοσμένο από τους Λατίνους, πρόγονους των αρχαίων Ρωμαίων που με τη σειρά τους διατήρησαν αυτήν την ονομασία λόγω του πλάτους της περιοχής («latus» στα λατινικά), που σήμαινε επίσης και «εύφορη χώρα». Στην αρχαιότητα η περιοχή του Λάτιου οριοθετούνταν ως τους πρόποδες των Απεννίνων προς ανατολή, την αρχαία πόλη Τερατσίνα προς νότο και τα Αουσόνι όρη προς βορρά.

Σύμφωνα με άλλη πηγή, ο όρος προέρχεται από παραφθορά του ακκαδικού illatum ή ellatum (που σημαίνει «ομόσπονδος»), που πιθανόν να έδωσε την ονομασία και στην Ελλάδα. Για το Λάτιο ωστόσο, η αναφορά θα αφορούσε περισσότερο στην ομοσπονδία των λατινογενών λαών και λιγότερο στην πεδιάδα του Λάτιου.

Χρώματα και σύμβολα

Αφού επιλέχθηκε όνομα, σειρά πήραν τα χρώματα. Ο Μπιτζιαρέλι και τα υπόλοιπα ιδρυτικά μέλη ήταν μεγάλοι θαυμαστές του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και έντονα «γοητευμένοι» από το ολυμπιακό πνεύμα, το οποίο εκείνη την εποχή διαπότιζε ολόκληρο τον κόσμο λόγω της διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα και του 1900 στο Παρίσι.

Η επιλογή του λευκού και του γαλάζιου, χρωμάτων της ελληνικής σημαίας, μόνο τυχαία δεν ήταν -όπως δεν είναι, άλλωστε, και η δημοφιλία της Λάτσιο στην Ελλάδα. Για οικόσημο του νέου συλλόγου αναζητήθηκε ένα σύμβολο δύναμης και υπεροχής. Βρέθηκε στον αετό, το έμβλημα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των λεγεώνων της. Από τα πλέον γνωστά συνθήματα των «λατσιάλι» είναι το «Ένας αετός για κάθε λεγεώνα / καμία λεγεώνα χωρίς αετό!» (Un aquila per ogni legione, nessuna legione senz’aquila!), ενώ από τα χρώματα και το σήμα της ομάδας προέκυψαν και τα δύο πιο γνωστά παρατσούκλια της: biancocelesti (οι κυανόλευκοι) και aquilotti (νεαροί αετοί).

Το πρώτο ρεκόρ

Δύο χρόνια μετά την ίδρυση του συλλόγου, ο Μπρούτο Σεγκετίνι, μέλος της  παρισινής Ρασίνγκ, μεταδίδει στους υπόλοιπους «biancocelesti» το μικρόβιο του ποδοσφαίρου. Το 1902 πραγματοποιούνται οι πρώτοι επίσημοι αγώνες. Η φήμη της Λάτσιο εξαπλώνεται γρήγορα πέρα από τα σύνορα της Ρώμης, με αποτέλεσμα να προσκληθεί στην Πίζα για τα τελικά του πρώτου πρωταθλήματος ομάδων της κεντρικής και νότιας Ιταλίας. Τον Ιούνιο του 1907 οι «αετοί» καλούνται να παίξουν τρία ματς σε μια μέρα. Το «κοντέρ» γράφει 3-0 κόντρα στη Λούκα, 4-0 απέναντι στην Πίζα και 1-0 τη Λιβόρνο. Οι «γαλάζιοι» της Ρώμης μόλις είχαν γράψει μια χρυσή σελίδα ιστορίας.

Στα χρόνια που ακολουθούν ο παλαιότερος από τους ενεργούς, ποδοσφαιρικούς συλλόγους της Ρώμης βιώνει πολλές διακυμάνσεις ανά δεκαετίες, κατακτά τίτλους, αντιμετωπίζει υποβιβασμούς και οικονομικά σκάνδαλα και αναδεικνύει μεγάλους παίκτες, όπως ο Σίλβιο Πιόλα, ένας από τους καλύτερους Ιταλούς επιθετικούς όλων των εποχών. Στις μέρες μας η Λάτσιο αποτελεί ένα από τα πιο δραστήρια αθλητικά κλαμπ με 37 τμήματα σε λειτουργία (από μπάσκετ μέχρι… κρίκετ!) γεμίζοντας περηφάνια τους ανά τον κόσμο οπαδούς της και δικαιώνοντας το όραμα του Λουίτζι Μπιτζιαρέλι, 109 χρόνια πριν…



Όταν συγκρούονται οι θρησκείες… by The_Stranger
22/08/2010, 09:32
Filed under: Διάφορα

Είδαμε πρόσφατα τι συνέβη όταν οι πλέον συντηρητικοί κύκλοι του Ισλάμ «επιτέθηκαν» στο ποδόσφαιρο. Όμως, αυτή δεν ήταν η μόνη περίπτωση που υα θρησκευτικά πιστεύω ενός ή περισσοτέρων ανθρώπων έρχονται σε σύγκρουση με τα διδάγματα της θρησκείας (χωρίς εισαγωγικά, βεβαίως) του ποδοσφαίρου, και σήμερα θα εξετάσουμε κάποιες ακόμα τέτοιες περιπτώσεις.

Η πιο γνωστή περίπτωση σύγκρουσης του ποδοσφαίρου με κάποια άλλη θρησκεία είναι αυτή του Αργεντινού τερματοφύλακα Κάρλος Ρόα. Πολλοί από μας θυμόμαστε τον Ρόα στο Μουντιάλ του 1998 να κλέβει την παράσταση με τη φανέλα της Αργεντινής, με αποκορύφωμα την εμφάνισή του κόντρα στην Αγγλία. Ωστόσο, ο Ρόα εξαφανίστηκε ξαφνικά από τον χώρο του ποδοσφαίρου. Και η αιτία ήταν τα θρησκευτικά πιστεύω του.

Βλέπετε, ο Ρόα ανήκε στην «Εκκλησία των Χιλιαστών της Έβδομης Ημέρας», μια χριστιανική αίρεση, τα μέλη της οποίας πίστευαν ότι το τέλος του κόσμου θα ερχόταν το 2000. Επίσης, οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις του απαγόρευαν να αγωνίζεται τα Σάββατα, ενώ του επέβαλλαν την χορτοφαγία, μια διατροφική συνήθεια που οι συμπαίκτες του έβρισκαν αστεία (ειδικά οι Αργεντίνοι, που έχουν μια τρέλα με το κρέας) και η οποία του απέφερε το παρατσούκλι lechuga, δηλαδή…»μαρούλι»!

Έτσι, το 1999, στην τρυφερή (ποδοσφαιρικά) ηλικία των 29 ετών και ενώ οι εμφανίσεις του κάτω από τα γκολπόστ της Μαγιόρκα είχαν αποσπάσει την προσοχή συλλόγων όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και η Άρσεναλ, ο Κάρλος Ρόα αποφάσισε να αποσυρθεί από το ποδόσφαιρο και να απομονωθεί σε μία φάρμα στην Αργεντινή, περιμένοντας το μοιραίο.

Φυσικά, όπως ξέρουμε όλοι, το «μοιραίο» δεν ήρθε ποτέ. Η Αποκάλυψη δε συνέβη, ο κόσμος δεν καταστράφηκε (αν και είναι σε πολύ καλό δρόμο) και ο Ρόα διαψεύστηκε. Έτσι, ο ίδιος άνθρωπος που το 1999 είχε δηλώσει «αν επιστρέψω στο ποδόσφαιρο, θα είναι σαν να εξαπατώ τον Θεό», τελικά…τον εξαπάτησε, επιστρέφοντας κάτω από τα δοκάρια της Μαγιόρκα το φθινόπωρο του 2000. Ωστόσο, το δεύτερο πέρασμά του από την ισπανική ομάδα δεν ήταν καθόλου πετυχημένο, και το 2002 πήγε στην Αλμπαθέτε, όπου έμεινε για δύο χρόνια, πριν επιστρέψει στην πατρίδα του και στην Ολίμπο, όπου και έκλεισε την πολυτάραχη καριέρα του, άνευ βαΐων ή κλάδων.

Ο Κάρλος Ρόα σε παλιές, ευτυχισμένες στιγμές με την εθνική Αργεντινής

Κι αν ο Κάρλος Ρόα τουλάχιστον επέστρεψε στην ενεργό δράση κάποια στιγμή, στην περίπτωση του Πίτερ Νόουλς η απόφαση ήταν μη αναστρέψιμη.

Ο Νόουλς ήταν μόλις 17 ετών το 1962, όταν υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την αγγλική Γουλβς. Ήταν ένας πολλά υποσχόμενος μεσοεπιθετικός, ο οποίος στα επόμενα 8 χρόνια θα σημείωνε περισσότερα από 100 γκολ με τη φανέλα των «Λύκων»,τους οποίους βοήθησε να ανέβουν στην δεύτερη τη τάξει κατηγορία της Αγγλίας, ενώ θα αγωνιζόταν και με την εθνική ομάδα Under-23 της Αγγλίας.

Σε ένα ταξίδι της Γουλβς στις ΗΠΑ το 1969, στα πλαίσια ενός τουρνουά με σκοπό την προώθηση του ποδοσφαίρου στη χώρα, ο Νόουλς είχε προσηλυτιστεί στους Μάρτυρες του Ιεχωβά, ένα γεγονός που σημάδεψε την ποδοσφαιρική του καριέρα. Έτσι, σε ηλικία 24 ετών, ο Πίτερ Νόουλς άφησε άναυδους τους πάντες, όταν ανακοίνωσε ότι σκόπευε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. Μεταξύ άλλων, δήλωσε: «Θα συνεχίσω να παίζω ποδόσφαιρο για την ώρα, αλλά έχω χάσει τη φιλοδοξία μου. Αν και δίνω τον καλύτερό μου εαυτό στο γήπεδο, χρειάζομαι περισσότερο χρόνο για να μάθω για τη Βίβλο, και ίσως παρατήσω το ποδόσφαιρο». Πράγματι, αγωνίστηκε σε 8 παιχνίδια της Γουλβς τη χρονιά 1969-70, και μετά αποσύρθηκε.

Ωστόσο, ήταν τέτοιο το ταλέντο του Νόουλς, ώστε ο προπονητής του δεν τον αποδέσμευσε από την ομάδα, ελπίζοντας ότι αυτός θα άλλαζε γνώμη και θα επέστρεφε στα γήπεδα. Το ίδιο έπραξαν και οι επόμενοι προπονητές της Γουλβς για τα επόμενα 12 χρόνια (!), μέχρι που το 1982 ο Γκρέιαμ Χόκινς το πήρε απόφαση ότι ο 36χρονος πια Πίτερ Νόουλς δεν θα επέστρεφε ποτέ στην Γουλβς, και έλυσε το συμβόλαιό του.

Ο Πίτερ Νόουλς, όταν αγωνιζόταν ακόμα στην Γουλβς

Ένας άλλος γνωστός ποδοσφαιριστής που προκάλεσε αντιδράσεις με τα θρησκευτικά του πιστεύω ήταν ο Νιγηριανός αμυντικός Ταρίμπο Γουεστ, τον οποίο οι περισσότεροι θυμόμαστε μάλλον για τα εκκεντρικά χτενίσματά του, παρά για την ποδοσφαιρική του καριέρα. Ο Γουεστ βαφτίστηκε Χριστιανός στα τέλη της δεκαετίας του ’90, κι ενώ αγωνιζόταν στην Ίντερ. Μάλιστα, ίδρυσε μια εκκλησία στο Μιλάνο (την οποία ονόμασε «Καταφύγιο από την Καταιγίδα»), στην οποία ασχολείτο κυρίως με μετανάστες από χώρες της Δυτικής Αφρικής.

Ο Νιγηριανός αμυντικός έφυγε από το Μιλάνο το 2000, με προορισμό την Ντέρμπι Κάουντι, όμως δεν άφησε «ακέφαλη» την εκκλησία του: Κάθε τόσο «πεταγόταν» στο Μιλάνο, χωρίς να ειδοποιήσει κανέναν από την ομάδα, με αποτέλεσμα να εξοργίσει τον προπονητή του και τη διοίκηση της Ντέρμπι, η οποία πολύ ευχαρίστως τον «ξεφορτώθηκε» το καλοκαίρι του 2001, στέλνοντάς τον στην Καϊζερσλάουτερν, όπου ο Γουεστ δεν άλλαξε συνήθειες, με αποτέλεσμα η γερμανική ομάδα να του δείξει σύντομα την πόρτα της εξόδου. Η αντίδραση του Νιγηριανού; «Ο Κύριος είναι πιο σημαντικός για μένα από μια ποδοσφαιρική ομάδα».

O Ταρίμπο Γουεστ, με μαλλί που θυμίζει...Σρεκ!

Στη συνέχεια της καριέρας του, ο Γουεστ αγωνίστηκε σε Σερβία, Κατάρ, Αγγλία και Ιράν, χωρίς να καταφέρει να πετύχει κάτι αξιοσημείωτο. Προφανώς, όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων στη ζωή.

Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Όταν η θρησκεία σου προστάζει να κάνεις κάτι, και η ομάδα σου σού ζητάει να κάνεις το ακριβώς αντίθετο, τι πρέπει να κάνεις; Αυτό ήταν το δίλημμα στο οποίο έπρεπε να απαντήσει ο Ισραηλινός τερματοφύλακας Ντούντου Αουάτε τον Οκτώβριο του 2006.

Η ομάδα του Αουάτε, Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, αντιμετώπιζε την Ρεάλ Σοσιεδάδ τη μέρα του Γιομ Κιπούρ, μιας εβραϊκής γιορτής, κατά τη διάρκεια της οποίας οι Εβραίοι απέχουν από κάθε δραστηριότητα, προκειμένου να νηστέψουν και να προσευχηθούν. Αν τηρούσε το έθιμο της θρησκείας του, ο Αουάτε κινδύνευε να χάσει τη θέση του στην ομάδα, ενώ αν αγωνιζόταν στο παιχνίδι, θα ήταν σαν να πρόδιδε τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις.

Δεν ξέρω τι θα κάνατε εσείς στη θέση του, αλλά ο Αουάτε βρήκε μια συμβιβαστική λύση: Αγωνίστηκε κανονικά στο παιχνίδι με την Σοσιεδάδ, διακόπτοντας το έθιμο του Γιομ Κιπούρ, όμως το συνέχισε μετά το παιχνίδι και για δύο ώρες ακόμα μετά τα μεσάνυχτα, ώστε να αναπληρώσει τον χαμένο χρόνο. Έξυπνο, ε;

Ωστόσο, οι φανατικοί Εβραίοι δεν ενθουσιάστηκαν καθόλου με την ιδέα του Αουάτε. Μάλιστα, πολλοί απαίτησαν να μην αγωνιστεί ποτέ ξανά ο Ισραηλινός τερματοφύλακας με τη φανέλα της εθνικής ομάδας, ενώ ένας συντηρητικός Ισραηλινός βουλευτής δήλωσε: «Κάποιος που αγωνίζεται τη μέρα του Γιομ Κιπούρ καταπατά βάναυσα τις αξίες του εβραϊκού λαού και δεν είναι άξιος να εκπροσωπεί τη χώρα».

Ευτυχώς, τίποτα απ’όλα αυτά δεν επηρέασε την καριέρα του Αουάτε, ο οποίος σήμερα είναι ο βασικός τερματοφύλακας της εθνικής ομάδας του Ισραήλ, ενώ έχει θέση βασικού και στη Μαγιόρκα, στην οποία αγωνίζεται σε επίπεδο συλλόγου.

Ο Ντούντου Αουάτε εν δράσει, με τη φανέλα της Ντεπορτίβο

Ποια από τις μεγάλες θρησκείες αφήσαμε έξω; Ναι, το Ισλάμ, το οποίο φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει από ένα τέτοιο αφιέρωμα.

Στις 14 Ιανουαρίου του 2010, ο προπονητής της εθνικής ομάδας της Αιγύπτου, Χασάν Σεχάτα, προκάλεσε αντιδράσεις με τις δηλώσεις του, στις οποίες τόνιζε κατηγορηματικά ότι δεν θα καλούσε στην εθνική ομάδα κανέναν παίκτη ο οποίος δεν ασπάζεται το Ισλάμ. Μεταξύ άλλων, ο Σεχάτα είπε: «»Χωρίς την ισλαμική πίστη, δεν θα επιλέξουμε ποτέ κανέναν παίκτη, ανεξάρτητα από την ικανότητά του. Πάντα προσπαθώ να βεβαιώνομαι ότι αυτοί που φορούν τη φανέλα της Αιγύπτου έχουν καλές σχέσεις με τον Θεό».

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Σεχάτα «ξαναχτύπησε» έναν μήνα αργότερα, μετά από ένα άρθρο ισραηλινής εφημερίδας, το οποίο τον πρότεινε ως ιδανικό τεχνικό για την εθνική ομάδα του Ισραήλ: «Κατανοώ τη ζήλεια των Ισραηλινών για τα επιτεύγματα της Αιγύπτου, αλλά δε θα σκεφτόμουν ούτε καν να επισκεφθώ μια χώρα που σκοτώνει παιδιά. Καλύτερα να πέθαινα από την πείνα μαζί με την οικογένειά μου, παρά να το κάνω αυτό. Ακόμα κι αν το Ισραήλ ήταν η τελευταία ομάδα στον κόσμο, θα προτιμούσα να αποσυρθώ παρά να τους προπονήσω. Ακούω σε όλη μου τη ζωή ότι το Ισραήλ σκοτώνει Άραβες, εξαπολύει πυραύλους και καταστρέφει χωριά και πόλεις. Αλλά πρώτη φορά ακούω ότι το Ισραήλ παίζει ποδόσφαιρο», ήταν οι εμπρηστικές δηλώσεις του Σεχάτα.

Πάντως, η καριέρα του Σεχάτα δεν κινδύνευσε ποτέ από τέτοιου είδους δηλώσεις – κάτι που πιθανότατα δεν θα ισχυε αν ο Σεχάτα δούλευε σε κάποια ευρωπαϊκή ομάδα…

Ο..."εμπρηστής" Χασάν Σεχάτα

Τι συμβαίνει, λοιπόν, όταν δύο θρησκείες συγκρούονται, ειδικά αν μία από αυτές είναι το ποδόσφαιρο; Πανικός. Αυτό συμβαίνει.



Το Βαλκανικό Κύπελλο by stokegeo
20/08/2010, 08:09
Filed under: Γεγονότα

Έχουμε μιλήσει μέχρι στιγμής για αρκετές διοργανώσεις που διεξάγονται ή διεξήχθησαν σε διάφορες «γειτονιές» του πλανήτη μας: το Κύπελλο Ινδικού Ωκεανού, το Mitropa Cup και το Anglo-Scottish Cup είναι κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Ώρα όμως να έρθουμε λίγο και στη δική μας γειτονιά. Τα Βαλκάνια. Και να αφηγηθούμε την ιστορία ενός θεσμού που πολλοί αναφέρουν, αλλά λίγοι έχουν εμβαθύνει στις λεπτομέρειες της ιστορίας του. Κι ο θεσμός αυτός είναι το Βαλκανικό Κύπελλο.

Το τουρνουά αυτό ξεκίνησε την περίοδο 1960/61. Οι συμμετέχουσες ομάδες προέρχονταν από την Αλβανία, την Τουρκία, τη Γιουγκοσλαβία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Ελλάδα. Ο τρόπος διεξαγωγής του, και άρα η ανάδειξη του νικητή, διέφερε ανάμεσα στα χρόνια.

Έτσι, απ’ το 1960 που ξεκίνησε, έως το 1994 που σταμάτησε, το σύστημα διεξαγωγής συμπεριέλαβε και ματς νοκ-άουτ, αλλά και μικρό όμιλο με εντός-εκτός έδρας παιχνίδια, κλπ.

Το πρώτο τουρνουά της ιστορίας κατέκτησε η ρουμανική Στεαγκούλ Ρόσου, που τερμάτισε πρώτη με 13 βαθμούς σε ένα όμιλο ομάδων.

Από όλες τις ομάδες, όμως, οι βουλγαρικές φαίνεται ότι πήραν πιο σοβαρά τη διοργάνωση, αφού την κατέκτησαν εννέα φορές. Πίσω απ’ τους Βούλγαρους σε κατακτήσεις βρίσκουμε την… Ελλάδα! Έξι φορές ελληνικός σύλλογος ύψωσε το Βαλκανικό Κύπελλο (σχεδόν όλες, σε διπλό τελικό, όπως θα δείτε)!

Για την ακρίβεια, ο Ολυμπιακός (1-0, 0-1 και 1-0 σε τρίτο ματς τη Λέφσκι Σόφιας, 1963), ο Πανιώνιος (2-1 και 1-0 την αλβανική Μπέσα Καβάγιε, 1971), ο Παναθηναϊκός (0-0 και 2-1 την Σλάβια Σόφιας, 1978), ο Ηρακλής (4-1 και 1-3 με τη ρουμανική Άρτζες Πιτέστι), ο ΟΦΗ (3-1 τη Ραντνίτσκι Σερβίας σε μονό τελικό, 1989), και ο Εδεσσαϊκός (0-1 και 3-1 την βουλγαρική Ετάρ Βέλικο Τάρνοβο, 1993), ήταν οι ελληνικές ομάδες που κέρδισαν το Βαλκανικό Κύπελλο.

Επίσης, το 1967 η ΑΕΚ έχασε στον διπλό τελικό από την τουρκική Φενέρμπαχτσε (2-1, 0-1, 1-3 σε τρίτο ματς), ο Πανιώνιος το 1986 υστέρησε έναντι της Σλάβια Σόφιας (0-3, 3-2), και το 1994, στο τελευταίο τουρνουά της ιστορίας, ο ΠΑΣ Γιάννενα αποδείχθηκε «λίγος» για να εμποδίσει την τουρκική Σαμσουνσπόρ (0-3, 0-2) να υψώσει το τρόπαιο.

Ακόμα, στον πίνακα των κατακτήσεων, μετά την Ελλάδα ακολουθούν οι ρουμανικές ομάδες με 5 Κύπελλα, οι τουρκικές με 3, οι κροατικές με 2, και οι αλβανικές, σερβικές και βοσνιακές με 1. Υπ’ όψιν, βέβαια, ότι διαχωρισμοί μεταξύ Σέρβων, Κροατών, κλπ, δεν υπήρχαν σχεδόν καθ’ όλη την ιστορία της διοργάνωσης, αφού οι ομάδες των κρατών αυτών έπαιζαν ακόμα υπό τη σημαία της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας.

Η πολυνίκης του θεσμού είναι η βουλγαρική Μπερόε Στάρα Ζαγόρα, με τέσσερις τίτλους (1968, 1969, 1983, 1984).

Αξίζει να σημειωθεί, πάντως, ότι η διοργάνωση δεν απέκτησε ποτέ κάποια ιδιαίτερη αίγλη. Όπως και να ‘χει, είναι το τουρνουά της «γειτονιάς μας». Και αξίζει τον κόπο να μάθουμε τις μικρές του λεπτομέρειες!!!



Ισλάμ εναντίον ποδοσφαίρου by The_Stranger
15/08/2010, 12:49
Filed under: Διάφορα

Για κάποιους, το ποδόσφαιρο είναι μια θρησκεία από μόνο του. Τι γίνεται, όμως, όταν το ποδόσφαιρο συγκρούεται με τις άλλες, παραδοσιακές θρησκείες; Η απάντηση είναι: «Ό,τι γίνεται κάθε φορά που μια θρησκεία συγκρούεται με μία άλλη: ΧΑΜΟΣ».

Το πιο χαρακτηριστικό, ίσως, παράδειγμα είναι ένας φετφάς (fatwa, επίσημη γνωμοδότηση από ισλαμικό θρησκευτικό ηγέτη) που εκδόθηκε τον Αύγουστο του 2005 στην καθημερινή εφημερίδα Αλ Ουατάν της Σαουδικής Αραβίας από ανώνυμους εξτρεμιστές Ισλαμιστές, και σύμφωνα με τον οποίο το ποδόσφαιρο απαγορευόταν στη χώρα, εκτός κι αν παιζόταν με συγκεκριμένους κανονισμούς, οι οποίοι περιγράφονταν αναλυτικά ως εξής:

Στο όνομα του φιλεύσπλαχνου και καλοκάγαθου Θεού:

1. Μην παίζετε ποδόσφαιρο με τέσσερις γραμμές (σ.σ. γύρω από τον αγωνιστικό χώρο), αφού αυτός είναι ο τρόπος των άπιστων, και οι διεθνείς ποδοσφαιρικοί κανόνες απαιτούν τη χάραξη αυτών των γραμμών πριν την έναρξη του αγώνα.

2. Δεν πρέπει κανείς να χρησιμοποιεί την ορολογία που έχουν θεσπίσει οι άπιστοι και οι πολυθεϊστές, όπως «φάουλ», «πέναλτι», «κόρνερ», «γκολ» και «άουτ». Οποιοσδήποτε προφέρει αυτούς τους όρους πρέπει να τιμωρείται, να επιπλήττεται, να αποβάλλεται από το παιχνίδι, και ακόμα να του λένε δημοσίως: «Έμοιασες στους άπιστους και τους πολυθεϊστές, και αυτό απαγορεύεται».

3. Αν ένας από σας πέσει κατά τη διάρκεια του αγώνα και σπάσει το χέρι ή το πόδι του, ή αν η μπάλα χτυπήσει στο χέρι του, δεν πρέπει να πει «φάουλ» και δεν πρέπει να σταματήσει να παίζει εξαιτίας του τραυματισμού του. Αυτός που προκάλεσε τον τραυματισμό δεν πρέπει να δεχτεί κίτρινη ή κόκκινη κάρτα, αλλά η υπόθεση θα πρέπει να κριθεί σε αντιστοιχία με τον μουσουλμανικό νόμο, σε περίπτωση σπασμένου κοκκάλου ή τραυματισμού. Ο τραυματίας πρέπει να εξασκήσει τα δικαιώματά του σύμφωνα με τη Σαρία (σ.σ. τον μουσουλμανικό νόμο), όπως αναφέρονται στο Κοράνι, και πρέπει να καταθέσετε μαζί του ότι ο τάδε τον χτύπησε επίτηδες.

4. Μην θέτετε τον αριθμό των παικτών αντίστοιχα με τον αριθμό των παικτών που χρησιμοποιούν οι άπιστοι, οι Εβραίοι, οι Χριστιανοί, και ειδικά η πρόστυχη Αμερική. Με άλλα λόγια, δεν πρέπει να παίζουν 11 παίκτες μαζί. Κάντε τον μεγαλύτερο ή μικρότερο αριθμό.

5. Πάιξτε με τα κανονικά σας ρούχα, ή με ντισντάσα (σ.σ. παραδοσιακή αραβική ενδυμασία), ή με κάτι παρόμοιο, αλλά όχι με χρωματιστά παντελόνια και αριθμημένες μπλούζες. Τα παντελόνια και οι μπλούζες δεν είναι κατάλληλα ρούχα για Μουσουλμάνους. Είναι τα ρούχα των άπιστων και της Δύσης, και επομένως πρέπει να προσέχετε να μην τα φοράτε.

6. Όταν έχετε εκπληρώσει τους παραπάνω όρους και κανόνες, πρέπει να παίξετε σε όλο το παιχνίδι με την πρόθεση να βελτιώσετε τη φυσική σας κατάσταση, ώστε να πολεμήσετε την Τζιχάντ (σ.σ. ιερός πόλεμος) για χάρη του Αλλάχ και να προετοιμαστείτε για τη στιγμή που θα είναι απαραίτητη η Τζιχάντ. Δεν θα έπρεπε κανείς να σπαταλά χρόνο πανηγυρίζοντας μια ψεύτικη νίκη.

7. Μην παίζετε για 45 λεπτά, όπως συνηθίζουν οι Εβραίοι, οι Χριστιανοί και όλες οι χώρες της απιστίας και του αθεϊσμού. Αυτό είναι επίσης το χρονικό διάστημα που είναι αποδεκτό από τα ποδοσφαιρικά σωματεία που έχουν ξεφύγει από το σωστό μονοπάτι. Πρέπει να είστε διαφορετικοί από τους άπιστους, να αποχωρήσετε από το μονοπάτι τους και να μην τους μιμείστε σε τίποτα.

8. Μην παίζετε σε δύο ημίχρονα, αλλά σε ένα ή τρία μέρη, ώστε να διαφοροποιηθείτε από τους αμαρτωλούς και τους ανυπότακτους, από τους άπιστους και τους πολυθεϊστές.

9. Αν καμία ομάδα δεν έχει κερδίσει την άλλη και καμία δεν έχει στείλει την μπάλα ανάμεσα στα δοκάρια, μην σπαταλάτε επιπλέον χρόνο σε παράταση ή σε «πέναλτι» μέχρι κάποιος να κερδίσει, αλλά αντίθετα εγκαταλείψτε το γήπεδο αμέσως, αφού αυτό το είδος νίκης αποτελεί ακριβή μίμηση των άπιστων και υιοθέτηση των διεθνών ποδοσφαιρικών κανόνων.

10. Μην τοποθετείτε κάποιον που ακολουθεί παντού τους παίκτες και αποκαλείται «διαιτητής», γιατί, κατόπιν της ακύρωσης των διεθνών κανονισμών, όπως «φάουλ», «πέναλτι», «κόρνερ» κλπ, δεν είναι αναγκαία η παρουσία του. Επιπλέον, η παρουσία του αποτελεί μίμηση των άπιστων, Εβραίων και Χριστιανών και συνιστά υιοθέτηση των διεθνών κανόνων.

11. Κατά τη διάρκεια του αγώνα απαγορεύεται σε ομάδες νεαρών να συγκεντρώνονται και να τον παρακολουθούν, γιατί, αν συγκεντρώνεστε για χάρη της αθλητικής δραστηριότητας και της φυσικής σας κατάστασης, όπως ισχυρίζεστε, ποιος ο λόγος να σας κοιτάζουν; Πρέπει να τους κάνετε να συμμετάσχουν, ώστε να βελτιώσουν τη φυσική τους κατάσταση και να προετοιμαστούν για την Τζιχάντ – αλλιώς, πείτε τους «πηγαίνετε να διαδώσετε το Ισλάμ και να αναζητήσετε την ηθική διαφθορά στα παζάρια και στον Τύπο, ώστε να την εξαλείψετε, και αφήστε μας να βελτιώσουμε τη φυσική μας κατάσταση».

12. Μετά το τέλος του αγώνα, προσέξτε να μη μιλάτε για το παιχνίδι, και να μην πείτε «παίξαμε καλύτερα από τον αντίπαλο, ή «ο τάδε είναι καλός παίκτης» κλπ. Επιπλέον, θα πρέπει να μιλάτε για το σώμα σας, τη δύναμη και τους μύες του, και για το ότι παίζετε για προπόνηση στο τρέξιμο, την επίθεση και την άμυνα, προετοιμαζόμενοι για την Τζιχάντ για χάρη του Αλλάχ.

13. Αν κάποιος από σας βάλει την μπάλα ανάμεσα στα δοκάρια και μετά αρχίσει να τρέχει, ώστε οι συμπαίκτες του να τρέξουν πίσω του και να τον αγκαλιάσουν, όπως κάνουν οι παίκτες στην Αμερική και τη Γαλλία, πρέπει να τον φτύσετε στο πρόσωπο, να τον τιμωρήσετε και να τον επιπλήξετε, γιατί τι σχέση έχουν η χαρά, οι αγκαλιές και τα φιλιά με τον αθλητισμό;

14.Πρέπει να πάρετε τα τρία δοκάρια ή σιδερένιες ράβδους που χρησιμοποιείτε για να κατασκευάσετε το τέρμα, μέσα στο οποίο κλωτσάτε την μπάλα, και να τα αντικαταστήσετε με δύο αντί για τρία. Με άλλα λόγια, αφαιρέστε το οριζόντιο δοκάρι ή ράβδο, ώστε το τέρμα να μην μοιάζει με το συνηθισμένο μεταξύ των άπιστων, και ούτως ώστε να παραβιαστούν οι αυταρχικοί διεθνείς ποδοσφαιρικοί κανόνες.

15. Μην κάνετε αυτό που είναι γνωστό σαν «αλλαγή» – δηλαδή, να βάζεις έναν παίκτη στη θέση ενός άλλου που έχει αποβληθεί – αφού αυτή είναι η συνήθεια των άπιστων στην Αμερική και αλλού.

Η επίδραση του φετφά δεν ήταν ιδιαίτερα σημαντική, αν και, αμέσως μετά την έκδοσή του, τρεις παίκτες της εθνικής ομάδας της Σαουδικής Αραβίας «κρέμασαν τα παπούτσια τους». Ο φετφάς αποδοκιμάστηκε από αρκετούς θρησκευτικούς ηγέτες της Σαουδικής Αραβίας, οι οποίοι υποστήριζαν ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι κατάλληλο θέμα για ένα θρησκευτικό διάταγμα, αφού δεν αναφέρεται στο Κοράνι (!), ενώ ο μουφτής της Σαουδικής Αραβίας απαίτησε να συλληφθούν αυτοί που δημοσίευσαν τον συγκεκριμένο φετφά και να δικαστούν. Φυσικά, τίποτα απ’όλα όσα αναφέρονταν στον φετφά δεν εφαρμόστηκε ποτέ, ευτυχώς για το ποδόσφαιρο.

Στη σύγκρουση, λοιπόν, του Ισλάμ με το ποδόσφαιρο, η «στρογγυλή θεά» αναδείχθηκε πανηγυρικά νικήτρια. Και χαιρόμαστε όλοι γι’αυτό.



Ομάδες με… δύο υπηκοότητες! by stokegeo
12/08/2010, 13:02
Filed under: Ομάδες

Πώς θα σας φαινόταν αν ο Ολυμπιακός, ο ΠΑΟ, η ΑΕΚ, κλπ, έπαιζαν σε… άλλη χώρα απ’ τη δική μας, κι ας παρέμεναν ελληνικές; Σίγουρα περίεργο. Όχι όμως και… ανύπαρκτο, γενικά, σαν γεγονός!

Στο σημερινό μας αφιέρωμα, λοιπόν, θα σας παρουσιάσουμε τις ομάδες εκείνες που, παρότι προέρχονται από την τάδε χώρα, εντούτοις παίζουν στο ποδοσφαιρικό σύστημα της… δείνα!

ΕΥΡΩΠΗ

ΕΛΛΑΔΑ

Ξεκινάμε από τα… δικά μας. Την περίοδο της επταετίας (1967-74), εδώ στην Ελλάδα εκτός από Χούντα, είχαμε και… εθνικιστικές πινελιές στο πρωτάθλημά μας! Είχε αποφασιστεί, εξηγούμε, ο εκάστοτε πρωταθλητής Κύπρου να συμμετέχει στο ελληνικό πρωτάθλημα της επόμενης περιόδου!!!

Κι έτσι, είδαμε να αγωνίζονται στα γήπεδά μας η ΑΕ Λεμεσού, ο Ολυμπιακός Λευκωσίας, ο ΑΠΟΕΛ, η ΕΠΑ Λάρνακας, και η Ομόνοια Λευκωσίας. Κατά κανόνα, αδύναμες ομάδες, δεν πέτυχαν ποτέ κάποια διάκριση, και επέστρεφαν στο πρωτάθλημα Κύπρου μιας και «υποβιβάζονταν» κατ’ εξακολούθηση!

Σημειωτέον, πάντως, το ότι το 1974 ο ΑΠΟΕΛ κατάφερε και έμεινε στην Α’ Εθνική! Συνεπώς, στη σεζόν 1974/75 θα είχαμε δύο κυπριακές ομάδες στην κατηγορία. Κάτι που δε συνέβη ποτέ, όμως, λόγω της εισβολής του Αττίλα στη μαρτυρική Μεγαλόνησο, γεγονός που έπαψε τη συμμετοχή των κυπριακών ομάδων στο πρωτάθλημά μας.

ΜΕΓ. ΒΡΕΤΑΝΙΑ

Μικρούς, μας έλεγαν ότι η Αγία Τριάδα είναι τρεις Θεοί, μα και ένας ταυτόχρονα! Έτσι και η Μεγάλη Βρετανία: είναι ένα κράτος αλλά και… τέσσερα (Αγγλία, Βορ. Ιρλανδία, Ουαλία, Σκοτία)!

Με ένα τέτοιο δεδομένο, πώς να μην υπάρχουν ομάδες που ανήκουν στη μια απ’ τις χώρες αυτές αλλά παίζουν στη λίγκα κάποιας απ’ τις άλλες;

Η Μπέργουικ Ρέιντζερς, λοιπόν, που βρίσκεται ακριβώς στα σύνορα Σκοτίας-Αγγλίας, είναι μεν αγγλική, αλλά παίζει στη Γ’ κατηγορία της Σκοτίας. Το αντίστροφο στάτους είχε για κάποια χρόνια η Γκρέτνα, που, αν και σκοτσέζικη, έπαιξε στα αγγλικά πρωταθλήματα.

Η αγγλική Δε Νιου Σεντς παίζει στο πρωτάθλημα της Ουαλίας, ούσα μάλιστα η μια απ’ τις δύο μοναδικές επαγγελματικές ομάδες της λίγκας!!! Γι’ αυτό και κατακτά μπόλικους τίτλους, άλλωστε… Αντιθέτως, οι ουαλικές Κάρντιφ, Σουόνσι και Ρέξαμ παίζουν εδώ και πολλές δεκαετίες στα αγγλικά πρωταθλήματα με καλή απόδοση. Επίσης, οι Νιούπορτ Κάουντι, Μέρθυρ Τίντφιλ και Κόλγουιν Μπέι, όλες ουαλικές, παίζουν στα αγγλικά πρωταθλήματα.

Επίσης, ακόμα και στην Ιρλανδία, που δεν ανήκει στο Ηνωμένο Βασίλειο, είχαμε μια περίπτωση ομάδας σαν αυτές που περιγράφουμε: η ιστορική Ντέρυ Σίτυ, αν και Βορειοϊρλανδική, για πολλά χρόνια έπαιζε στο πρωτάθλημα της Ιρλανδίας (ΕΪΡΕ).

ΕΛΒΕΤΙΑ

Η γερμανική Μπίσινγκεν (που βρίσκεται στο ομώνυμο κομμάτι γης που ανήκει στη Γερμανία, μα περιβάλλεται από την Ελβετία), η ιταλική Καμπιονέζε (που, όπως η Μπίσινγκεν, ανήκει σε ιταλικό έδαφος που περιβάλλεται από την ελβετική επικράτεια), και οι Βαντούζ, Μπάλζερς, Έσεν-Μάουρεν, Ρούγκελ, Σάαν, Τρίζεν και Τρίζενμπεργκ, όλες από το κρατίδιο του Λιχτενστάιν, παίζουν στα ελβετικά πρωταθλήματα.

ΙΣΠΑΝΙΑ-ΑΝΔΟΡΡΑ

Η ομάδα FC Ανδόρρα, παρόλο που κατάγεται από το χωμένο στα Πυρηναία κρατίδιο, παίζει εντούτοις στα τοπικά πρωταθλήματα της Καταλωνίας, που ανήκει βέβαια στην Ισπανία.

ΓΑΛΛΙΑ-ΜΟΝΑΚΟ

Η πασίγνωστη Μονακό ανήκει τυπικά στο αυτόνομο ομώνυμο κρατίδιο, παίζει όμως στη Ligue 1 εδώ και πολλά χρόνια με επιτυχία.

ΙΤΑΛΙΑ-ΣΑΝ ΜΑΡΙΝΟ

Το μικρό, ειρηνικό κράτος του Σαν Μαρίνο τροφοδοτεί τα ιταλικά πρωταθλήματα με τη… Σαν Μαρίνο Κάλτσιο.

ΑΣΙΑ

Η ομάδα Duli Pengiran Muda Mahkota Football Club (DPMM FC) είναι από το Μπρουνέι. Κι όμως, έχει καταφέρει να παίξει σε πρωταθλήματα… δύο διαφορετικών χωρών!!! Πρώτα σ’ εκείνο της Μαλαισίας (2006-09) κι έπειτα σ’ εκείνο της Σιγκαπούρης (2009)!!!

Ακόμα, οι Λανουά FC, Σέφιλντ Γιουνάιτεντ και Ξιανγκχούε Εϊσίτι, αν και κινεζικές, έπαιξαν ή παίζουν στο ποδοσφαιρικό σύστημα του Χονγκ Κονγκ.

Τέλος, για πολύ καιρό σιγκαπουριανές ομάδες και σύλλογοι απ’ το Μπρουνέι συμμετείχαν στο πρωτάθλημα της Μαλαισίας, κάτι που πλέον δεν κάνουν.

ΩΚΕΑΝΙΑ

Η Ουέλλινγκτον Φίνιξ, η πολύ δυνατή αυτή νεοζηλανδική ομάδα, δεν παίζει στο πρωτάθλημα της «χώρας των προβάτων», αλλά αγωνίζεται στην αυστραλιανή πρώτη κατηγορία!!!

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΒΟΡΕΙΟΣ ΑΜΕΡΙΚΗ

Τα πρωταθλήματα (επαγγελματικά ή μη) των Ηνωμένων Πολιτειών περιλαμβάνουν και ομάδες που δεν είναι αμερικανικές.

Έτσι, οι Μπερμούντα Χότζις (από το κράτος της Βερμούδα), Τορόντο FC, Βανκούβερ Γουάιτκαπς, Μόντρεαλ Ίμπακτ (μαζί με άλλες, από τον Καναδά), και οι Πουέρτο Ρίκο Άιλαντερς (από το Πουέρτο Ρίκο), δίνουν ένα χρώμα… διαφορετικότητας στις λίγκες των ΗΠΑ!!!