Παλιοί μας γνώριμοι από το Copa Africa!

Άρθρο του Νίκου Μποζιονέλου (το οποίο δημοσιεύθηκε εδώ).

Ο Σεντρίκ Καντέ του Παναθηναϊκού, που εκπροσωπεί το Μάλι, και ο Αγκολέζος Ζουέλα του Ατρόμητου είναι οι μόνοι παίκτες από τη Σούπερ Λίγκα που θα μετάσχουν στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής (Copa Africa, όπως έγινε απλουστευμένα γνωστό).

Ωστόσο το «Πού να ‘σαι τώρα» του SoccerPlus.gr εντόπισε αρκετούς… παλιούς μας γνωστούς!

Γιάγια Τουρέ
Προφίλ: 28χρονος μέσος από την Ακτή Ελεφαντοστού.
Από πού τον ξέρουμε; Τη σεζόν 2005-06 έπαιξε στον Ολυμπιακό με 20 ματς και 3 γκολ.
Τι έκανε πριν; Ξεκίνησε από την ιβοριανή ASEC κι ακολούθησαν Μπέβερεν και Μέταλουργκ Ντόνετσκ.
Πού είναι τώρα; Αλματώδη εξέλιξη είχε η καριέρα του: Μονακό (2006-07), Μπαρτσελόνα (2007-10) και εδώ και μιάμιση σεζόν ανήκει στη Μάντσεστερ Σίτι.

Ντέρεκ Μπόατενγκ
Προφίλ: 28χρονος Γκανέζος μέσος.
Από πού τον ξέρουμε; Πρωτόπαιξε εν Ελλάδι στην Καλαμάτα (1999-01), κατόπιν πήγε για τέσσερα χρόνια στον Παναθηναϊκό και για μισή σεζόν στον ΟΦΗ ως δανεικός.
Τι έκανε πριν; Τίποτε, από της ακαδημίες ομάδας της Ακρα πήγε στην Καλαμάτα.
Πού είναι τώρα; Το 2003 πήγε στη σουηδική ΑΪΚ Στοκχόλμης όπου έμεινε τέσσερα χρόνια, το 2006 έπαιξε στην Μπεϊτάρ Ιερουσαλήμ, κατόπιν για μισή χρονιά στην Κολωνία και το 2009-11 ήταν στη Χετάφε. Από το καλοκαίρι ανήκει στην ουκρανική Ντίνπρο Ντινπροπετρόφσκ, η Φούλαμ έχει κάνει ήδη πρόταση για να τον αποκτήσει.

Νταμέ Ν’ Ντόι
Προφίλ: 26χρονος Σενεγαλέζος φορ.
Από πού τον ξέρουμε; Επαιξε σε Παναθηναϊκό (19 συμ. και 2 γκολ) και ΟΦΗ (15 συμ. και 7 γκολ) από το 2007 και για μιάμιση σεζόν.
Τι έκανε πριν; Αγωνιζόταν στην πορτογαλική Ακαδέμικα, τον είχε αποκτήσει από τη Ζαν Ντ’ Αρκ.
Πού είναι τώρα; Παίζει στη δανέζικη Κοπεγχάγη από τον χειμώνα του 2009, αριθμεί 50 γκολ σε 90 αγώνες πρωταθλήματος!

Μανούτσο
Προφίλ: 28χρονος Αγκολέζος επιθετικός.
Από πού τον ξέρουμε; Επαιξε για μισή σεζόν, το 2008, δανεικός στον Παναθηναϊκό (4 γκολ σε 10 ματς) από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Τι έκανε πριν; Από την Πέδρο Ατλέτικο της πατρίδας του πήγε στη Γιουνάιτεντ.
Πού είναι τώρα; Μετά τους «πράσινους» πήγε διαδοχικά σε Χαλ και Βαγιαδολίδ, πέρασε δανεικός από τις Μπούκασπορ και Μανίσασπορ, φέτος με τη Βαγιαδολίδ αριθμεί 3 γκολ σε 10 ματς (8 ως αλλαγή).

Ανίς Μπουσαϊντί
Προφίλ: 30χρονος Τυνήσιος μπακ χαφ.
Από πού τον ξέρουμε; Φόρεσε τη φανέλα του ΠΑΟΚ τη σεζόν 201-0-11 με 12 συμμετοχές.
Τι έκανε πριν; Από τη Σταντ Τινισιέν πήγε στη Μέταλουργκ Ντόνετσκ και στην Αρσεναλ Κιέβου, πέρασε δανεικός από τη Μαλίν και έπαιξε και στη Σάλτσμπουργκ.
Πού είναι τώρα; Αφού έπαιξε πέρυσι στη ρώσικη Ροστόφ, ανήκε εδώ και λίγες ημέρες στην ουκρανική Ταβρίγια Σιμφερόπολης.

Κρίστοφερ Κατόνγκο
Προφίλ: 29χρονος Ζαμπιανός επιθετικός.
Από πού τον ξέρουμε; Φόρεσε τη φανέλα της Ξάνθης τη σεζόν 2010-11 με 2 γκολ σε 26 ματς.
Τι έκανε πριν; Ξεκίνησε από την Γκριν Μπάφαλοους, πήγε για τρία χρόνια στη Γιόμο Κόσμος της Νοτίου Αφρικής και κατόπιν σε Μπρόντμπι και Αρμίνια Μπίλεφελντ.
Πού είναι τώρα; Στην… Κίνα! Παίζει στη Χενάν (πρώην ομάδα του Εμάνουελ Ολισαντέμπε), φέτος έχει 16 συμμετοχές και 2 γκολ.

Γκαρά Ντεμπελέ
Προφίλ: 25χρονος φορ από το Μάλι.
Από πού τον ξέρουμε; Επαιξε στη Β’ Εθνική με τον Πιερικό τις σεζόν 2008-10 με 6 γκολ σε 32 ματς.
Τι έκανε πριν; Ξεκίνησε από την ακαδημία της Οσέρ, κατόπιν πέρασε για λίγο από Ιστρ και AGF Ααρχους.
Πού είναι τώρα; Μετά την Κατερίνη πήγε στη Βουλγαρία (Λοκομοτίβ Πλόντβιβ και Λέφσκι Σόφιας) και ανήκει, από το καλοκαίρι, στη Φράιμπουργκ (1 γκολ σε 12 ματς φέτος).

Αναγνωρίστε τον!!!

Ο εικονιζόμενος νεαρός διέγραψε μία υπέρλαμπρη πορεία στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα.

Αναγνωρίστε τον!!!

Ρεκόρ… α λα ιταλικά!

Στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ της σεζόν 1976/77 αναμετρήθηκαν οι Γιουβέντους (που, σημειωτέον, στα ημιτελικά είχε αποκλείσει την ΑΕΚ, 4-1, 1-0) και Αθλέτικ Μπιλμπάο.

Τότε, οι τελικοί της δεύτερης τη τάξει ευρωπαϊκής διοργάνωσης ήταν διπλοί. Το πρώτο ματς, λοιπόν, διεξήχθη στο «Κομουνάλε» του Τορίνο. Οι γηπεδούχοι επικράτησαν με 1-0, χάρη σε τέρμα του Μάρκο Ταρντέλλι στο 15ο λεπτό.

Γιουβέντους-Αθλέτικ Μπιλμπάο 1-0

Στη ρεβάνς του «Σαν Μαμές» η «Γηραιά Κυρία» κατόρθωσε να ανοίξει το σκορ μόλις στο 7′, με τον Μπέτεγκα. Τέσσερα λεπτά αργότερα, όμως, οι Βάσκοι ισοφάρισαν (σκόρερ ο Τσουρούκα), και ήξεραν ότι έπρεπε να βάλουν άλλα δύο γκολ και να μην δεχθούν κανένα προκειμένου να αναδειχθούν νικητές.

Εν τέλει, πέτυχαν μόνο ένα τέρμα, στο 78′, με τον Κάρλος Ρουίς Ερέρο. Το ματς έληξε 2-1, και η Γιουβέντους, χάρη στον κανονισμό των εκτός έδρας γκολ, κέρδισε το πρώτο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της ιστορίας της!

Αθλέτικ Μπιλμπάο-Γιουβέντους 2-1

http://www.youtube.com/watch?v=3WT-N-zSX5U&feature=related

Το έτερο στοιχείο, όμως, που καθιστά ιστορική αυτήν την επιτυχία των «μπιανκονέρι», είναι το ότι οι τελευταίοι εκείνη τη βραδιά του Μαΐου του 1977 έγιναν η μοναδική ιταλική ομάδα που κατέκτησε διεθνές τρόπαιο έχοντας μονάχα Ιταλούς ποδοσφαιριστές όχι μόνο στη βασική της ενδεκάδα, αλλά σε όλο το ρόστερ της!

Αντιπαραβάλλετε τώρα το παραπάνω σπουδαίο ρεκόρ με το ακόλουθο δεδομένο: η Γιουβέντους, την αγωνιστική περίοδο 2005/06, κέρδισε το τελευταίο μέχρι σήμερα πρωτάθλημά της (το οποίο βέβαια αργότερα της αφαιρέθηκε λόγω του σκανδάλου Calciopoli). Οι 16 από τους 31 παίκτες που βρίσκονταν στο ρόστερ της εκείνη τη χρονιά, ήταν ξένοι…

Τρανός ηθοποιός και ικανότατος… σέντερ μπακ!

Για την καλλιτεχνική πορεία του Μάνου Κατράκη, αλλά και την προσφορά του στον πολιτισμό της χώρας μας, είμαστε μάλλον ανάξιοι να μιλήσουμε. Γι’ αυτό στο παρόν άρθρο θα εστιάσουμε σε μία από τις λιγότερο γνωστές πτυχές της ζωής του κορυφαίου Έλληνα ηθοποιού, και συγκεκριμένα στο ότι υπήρξε ποδοσφαιριστής!

Ο Μάνος Κατράκης

Ο γεννημένος το 1908 στο Καστέλι Κισσάμου Κρήτης Κατράκης, πριν συμπληρώσει τα 10 του χρόνια, μετακόμισε οικογενειακώς στην Αθήνα. Οι ιστορικές πληροφορίες αναφέρουν ότι το ποδόσφαιρο του άρεσε πάρα πολύ. Κι έτσι, αποφασίζει να ασχοληθεί με αυτό ενεργότερα: εντάσσεται στην ομάδα του Κεραυνού!

Αγωνιζόταν σε θέση σέντερ μπακ, και κύριο προσόν του ήταν η μαχητικότητα. Ήταν, μάλιστα, πολύ καλός, και κατόρθωσε να ξεχωρίσει γρήγορα. Λίγο αργότερα, δε, άφησε την ομάδα, και μετεγγράφηκε στον σαφώς γνωστότερο και ισχυρότερο Αθηναϊκό, με τη φανέλα του οποίου επίσης διακρίθηκε σε αρκετούς αγώνες.

Δεν έμελλε, ωστόσο, να ασχοληθεί για πολλά χρόνια ακόμη με τον «βασιλιά των σπορ». Κι αυτό διότι αναγκάστηκε να γίνει προστάτης οικογένειας, καθώς ο πατέρας του έλειπε συνεχώς ενώ ο μεγαλύτερος αδερφός του, Γιάννης, είχε ήδη ξενιτευτεί στην Αμερική.

Δεν άργησε, πάντως, να βρει τον αληθινό του προορισμό ζωής. Σε ηλικία μόλις 18 ετών πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο θέατρο, με τον θίασο «Οι νέοι», στο έργο «Για την αγάπη της». Το μπρίο και η δυναμικότητά του ενθουσίασαν τον σκηνοθέτη Κώστα Λελούδα, κι έτσι ένα χρόνο αργότερα, το 1928, έπαιξε στην πρώτη βουβή ταινία «Το λάβαρο του ’21». Τα υπόλοιπα, είναι ιστορία!

Ο Αθηναϊκός το 1926 - πρώτος από αριστερά στη σειρά των καθήμενων, ο Μάνος Κατράκης

Ουίνστον Παρκς

9 Ιουνίου 2002. Στο στάδιο «Ιντσεόν Μουνχάκ» της Νοτίου Κορέας η Τουρκία αντιμετωπίζει την Κόστα Ρίκα, για την τελική φάση του Μουντιάλ.

Οι γείτονές μας βρίσκονταν μπροστά στο σκορ (χάρη σε τέρμα του Εμρέ) ως το 85′. Σε εκείνο το χρονικό σημείο, οι «τίκος» κέρδισαν ένα φάουλ αρκετά μέτρα μακριά από την περιοχή. Πραγματοποιήθηκε «γέμισμα», έγινε μία κεφαλιά και ένα γύρισμα, και η μπάλα πέρασε από όλους και έφθασε στον Ουίνστον Παρκς (που είχε περάσει ως αλλαγή στο 77ο λεπτό του ματς).

Ο 20χρονος τότε Κοσταρικανός επιθετικός είχε ντεμπουτάρει σε ηλικία 17 ετών στην Α’ κατηγορία της χώρας του, με τα χρώματα της Λιμονένσε, της ομάδας της γενέθλιας πόλης του. Κατά τη διάρκεια της διετούς θητείας του στον σύλλογο σκόραρε 12 γκολ σε 49 εμφανίσεις. Θεωρήθηκε τότε σπουδαίο ταλέντο. Κλήθηκε στα «μικρά» αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα της πατρίδας του, και έλαμψε τόσο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παίδων του 1999 όσο και στην αντίστοιχη διοργάνωση των Νέων δύο χρόνια αργότερα. Η ιταλική Ουντινέζε έσπευσε και (καταβάλλοντας λίγα περισσότερα από 2 εκατ. δολάρια στη Λιμονένσε) τον έκανε δικό της!

Πολύ γρήγορα, όμως, τον έδωσε δανεικό στην Άσκολι, για να «ψηθεί». Ο ίδιος συμμετείχε μόνο σε τρεις αναμετρήσεις της «πίκιο», όμως συμπεριελήφθη στην αποστολή της Κόστα Ρίκα για το Μουντιάλ του 2002.

Κι όταν λοιπόν η μπάλα έφθασε στα πόδια του μετά το γύρισμα του συμπαίκτη του, στα τελευταία λεπτά του αγώνα με την Τουρκία, εκείνος με ένα δυνατό αριστερό σουτ την έστειλε στην ανυπεράσπιστη εστία, ισοφαρίζοντας (σ.σ. το 1-1 έμεινε μέχρι τέλους)!!!

Το γκολ του Ουίνστον Παρκς κόντρα στην Τουρκία:

Αυτό ήταν! Οι «μετοχές» του νεαρού άσου ανέβηκαν κατακόρυφα χάρη σε αυτό το γκολ (κι ας μην κατόρθωσε η Κόστα Ρίκα να προκριθεί στην επόμενη φάση, αφού κατετάγη τρίτη στον όμιλό της)! Η ρωσική Λοκομοτίβ Μόσχας τότε αγόρασε τα δικαιώματά του (κι ενώ, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ της εποχής, ο παίκτης προτάθηκε τόσο στον ΟΦΗ, στον οποίο εκείνο τον καιρό αγωνιζόταν ο συμπατριώτης του φορ, Ρόναλντ Γκόμεζ, όσο και στην Παναχαϊκή).

Ο διεθνής επιθετικός βρήκε θέση στο αρχικό σχήμα των «σιδηροδρομικών», όμως σταδιακά παροπλίστηκε λόγω των πολλών τραυματισμών που τον ταλαιπωρούσαν. Παραχωρήθηκε δανεικός στη Σατούρν, το 2005 (11 ματς/τρία γκολ) και το ίδιο έτος αποδεσμεύθηκε από την Λοκομοτίβ έχοντας προλάβει να πετύχει 10 τέρματα σε 53 εμφανίσεις.

Επόμενος «σταθμός» του ήταν η τσεχική Σλόβαν Λίμπερετς, στην οποία έμεινε μία σεζόν (17 αγώνες/δύο γκολ).

Κατόπιν, επαναπατρίστηκε για χάρη της Αλαχουελένσε σε μία προσπάθεια να ξαναβρεί τη χαμένη φόρμα του.

Ο Ουίνστον Παρκς

Πράγματι, σημειώνει εννέα τέρματα σε 28 ματς και ξαναφεύγει για την Ευρώπη: γίνεται παίκτης της ρουμανικής Πολιτέκνικα Τιμισοάρα. Πήρε αρκετό χρόνο συμμετοχής (59 παιχνίδια), και έστειλε τη μπάλα επτά φορές στα αντίπαλα δίχτυα. Το καλοκαίρι του 2010 παραχωρήθηκε δανεικός στην Καζάρ Λενκοράν του… Αζερμπαϊτζάν. Κατόρθωσε πάντως να αναδειχθεί σε τοπ-σκόρερ της ομάδας εκείνη την αγωνιστική περίοδο, πανηγυρίζοντας παράλληλα κατά τη διάρκειά της την κατάκτηση του εγχώριου Κυπέλλου!

Λίγους μήνες αργότερα, μετεγγράφηκε στην FC Μπακού (επίσης αζερικός σύλλογος), στην οποία ανήκει μέχρι σήμερα (μάλιστα συμπαίκτες του είναι δύο… «δικοί μας»: ο άλλοτε φορ του Εργοτέλη, Μάρις Βερπακόφσκις, και ο τέως μεσοεπιθετικός των Εργοτέλη και Άρη, Ντεηβίντας Τσεσνάουσκις!).

Ο Ουίνστον Παρκς, τέλος, χρίστηκε 28 φορές διεθνής, και σημείωσε έξι τέρματα.

Η επιστροφή στον ποδοσφαιρικό «χάρτη»!

Σήμερα, Παρασκευή (11 Νοεμβρίου 2011), η εθνική ομάδα του Σάο Τομέ ε Πρινσίπε (ελληνιστί, Άγιος Θωμάς και Πρίγκιπας) θα φιλοξενήσει το Κονγκό, στο πλαίσιο των προκριματικών της αφρικανικής ζώνης για το Μουντιάλ του 2014.

Τέσσερις ημέρες αργότερα, οι δύο ομάδες θα αναμετρηθούν στην έδρα των «κόκκινων διαβόλων». Ο νικητής του ζευγαριού θα τοποθετηθεί στον 5ο όμιλο του δεύτερου γύρου της προκριματικής φάσης, μαζί με Μπουρκίνα Φάσο, Γκαμπόν, και Νίγηρα.

Στο Σάο Τομέ ε Πρινσίπε δεν ξέρουν αν θα φθάσουν τόσο… μακριά! Το μόνο βέβαιο, είναι ότι τα δύο ματς που θα δώσουν με τους Κονγκολέζους αποτελούν ορόσημο για εκείνους, διότι σηματοδοτούν την επανεμφάνισή τους… στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα!

Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, η FIFA είχε διαγράψει τους «κιτρινοπράσινους» από την επίσημη κατάταξή της, επειδή δεν έδωσαν ούτε ένα παιχνίδι (επίσημο ή φιλικό) από τον Νοέμβριο του 2003, όταν και αντιμετώπισαν (για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2006) την Λιβύη! Η Παγκόσμια Ομοσπονδία, πάντως, τους έδωσε άδεια να διεκδικήσουν την πρόκρισή τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας, και σύμφωνα με πληροφορίες είναι πολύ πιθανό (μετά το πέρας των αγώνων τους με το Κονγκό) να τους επαναφέρει στις λίστες της.

Η εθνική ομάδα του Σάο Τομέ ε Πρινσίπε προπονείται, τον Ιούλιο του 2011

Δεν θα πρέπει, βέβαια, να προξενεί έκπληξη το ότι η εθνική ομάδα του Σάο Τομέ ε Πρινσίπε παρέμεινε για τόσα χρόνια αγωνιστικά ανενεργή. Γεγονός είναι, εξάλλου, ότι έχει συμμετάσχει μόλις δύο φορές σε προκριματικούς Μουντιάλ, και τρεις σε προκριματικά Κυπέλλου Εθνών Αφρικής! Πρόκειται για ένα πράγματι πολύ αδύναμο συγκρότημα, το οποίο είναι και σχετικά… «νέο»: έδωσε το πρώτο του παιχνίδι το 1975.

Άργησε τόσο να εμφανιστεί στον ποδοσφαιρικό χάρτη διότι (από τον 15ο αιώνα!) η μικρή χώρα που εκπροσωπεί βρισκόταν υπό πορτογαλική κατοχή. Απέκτησε την ανεξαρτησία της την 12η Ιουλίου 1975, ημερομηνία που μνημονεύεται στο όνομα του γηπέδου-έδρας της εθνικής ομάδας: Εθνικό Στάδιο 12ης Ιουλίου (Estadio Nacional 12 de Julho).

Οι παίκτες του Σάο Τομέ ε Πρινσίπε προπονούνται στο εθνικό στάδιο 12ης Ιουλίου

Κι αξίζει, τέλος, να σημειωθεί, ότι το Σάο Τομέ ε Πρινσίπε δεν έχει στο πλευρό του την… προϊστορία, στις προσεχείς αναμετρήσεις του με το Κονγκό. Βλέπετε, εναντίον των «κόκκινων διαβόλων» υπέστη την βαρύτερη ήττα της ιστορίας του, με 0-11 (7 Ιουλίου 1976)!!!

Μία νίκη… μα τι νίκη!

Κάποιες φορές χρειάζεται να περιμένεις πολλά χρόνια μέχρι να γευθείς την επιτυχία. Στην εθνική ομάδα του Γκουάμ, το γνωρίζουν αυτό από πρώτο χέρι.

Το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα αυτού του μικρού νησιού (το οποίο αποτελεί έδαφος των ΗΠΑ, βρίσκεται λίγο πιο πάνω από την Αυστραλία, και εποικίστηκε στο παρελθόν από Ισπανούς, Ιάπωνες, και βέβαια Αμερικανούς) σχηματίστηκε το 1975, κι έδωσε το πρώτο του παιχνίδι τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς (στο πλαίσιο των Αγώνων Νοτίου Ειρηνικού). Η εμπειρία, ήταν τραυματική: Νησιά Φίτζι – Γκουάμ 11-0…

Έκτοτε, η ομάδα συμμετείχε άλλες δύο φορές (το 1979 και το 1991) στους Αγώνες Νοτίου Ειρηνικού στην προσπάθειά της να κερδίσει εμπειρίες (βαθμό ή βαθμούς, πάντως, δεν κατόρθωσε να αποσπάσει, καθώς σε αμφότερες της διοργανώσεις ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις της άποντη και με… πολλά γκολ παθητικό!). Οι κόποι της… ανταμείφθηκαν το 1996, όταν έγινε κι επίσημα μέλος της FIFA. Εξάλλου, το 2000 έλαβε μέρος, για πρώτη φορά στην ιστορία της, στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου (για τη διοργάνωση του 2002) – κληρώθηκε στον Β’ όμιλο της πρώτης φάσης, με αντιπάλους το Ιράν και το Τατζικιστάν. Ηττήθηκε από το πρώτο με 0-19, και από το δεύτερο με 0-16… Τέλος, έπαιξε και στο AFC Challenge Cup του 2006 (μία διοργάνωση αποκλειστικά για τις πιο αδύναμες εθνικές ομάδες της Ασίας), όμως κι εκεί τερμάτισε τελευταία στον όμιλο, «καταϊδρωμένη», και δίχως βαθμό.

Όλο αυτό το διάστημα, πάντως, το Γκουάμ κέρδιζε ορισμένα φιλικά παιχνίδια, αντίπαλοί του όμως ήταν εθνικά συγκροτήματα μη αναγνωρισμένα από την Παγκόσμια Ομοσπονδία (όπως λ.χ. οι… «γείτονες», Νήσοι Μαριάνας, ή η Μικρονησία). Το μεγάλο «στοίχημα» για την ομάδα ήταν να κερδίσει μία εθνική που να ανήκει στα μητρώα της FIFA.

Και το κατάφερε, σχεδόν 35 χρόνια μετά το πρώτο της παιχνίδι!

Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο του προκριματικού γύρου των Αγώνων Ανατολικής Ασίας του 2010 (East Asian Games), το Γκουάμ επικράτησε εντός έδρας, με 1-0, της Μογγολίας!!! Ο αγώνας διεξήχθη στις 11 Μαρτίου 2009 στη Γιόνα, ένα μικρό χωριό στην ανατολική ακτή του νησιού. Σκόρερ του μοναδικού τέρματος της αναμέτρησης, ήταν ο Κρίστοφερ Τζόζεφ Τόρες Μενδιόλα, στο 9ο λεπτό!

Προπονητής της ομάδας στο ιστορικό εκείνο παιχνίδι με τους Μογγόλους, ήταν ο Ιάπωνας Νόριο Τσουκιτάτε. Ο οποίος χρησιμοποίησε τους εξής ποδοσφαιριστές (σύστημα: 5-4-1): Μπρετ Σάιμον Μαλουγουελμένγκ, Μάθιου Πρέστο Κρουζ, Σκοτ Ντόμινικ Λίον Γκερέρο, Τζόσουα Άντριου Μπόρχα (73’ Μάικα Φρανθίσκο Παουλίνο), Ντόμινικ Τακαντίνα Γκάντια (αρχηγός – 11’ Τζουντ Μπρένταν Μπίσοφ), Τζόζεφ Μάικλ Κρισόστομο, Ίαν Άντονι Λουχάν Μαριάνο (68’ Ντέηβιντ Κρίστοφερ Μανιμπουσάν), Μάρκ Άντονυ Τόρες Τσαργκουάλαφ, Τζέησον Ράιαν Κάνλιφ, Γιν Σουκ Ο, Κρίστοφερ Τζόζεφ Τόρες Μενδιόλα.

Την επόμενη αγωνιστική, το Γκουάμ επιβλήθηκε με 2-1 των Νήσων Μαριάνας, και την τρίτη και τελευταία ημέρα των προκριματικών απέσπασε ισοπαλία, 2-2, από το Μακάου, τερματίζοντας έτσι στην κορυφή του ομίλου και κερδίζοντας την πρόκριση για την ενδιάμεση φάση του τουρνουά! Κατά τη διάρκεια της οποίας, όμως, υπέστη «βαριές» ήττες (από Βόρειο Κορέα, 2-9, Χονγκ Κονγκ, 0-12, ενώ έσωσε κάπως τα προσχήματα κόντρα στην Κινεζική Ταϊπέι, χάνοντας μόνο με 2-4) και αποκλείστηκε.

Η εθνική ομάδα του Γκουάμ

Και βέβαια, αξίζει να αναφερθεί πόση δουλειά έγινε ώστε να έλθει αυτή η πρώτη διεθνής επιτυχία του Γκουάμ. Το 2003 τα ηνία της εθνικής ομάδας ανέλαβε ο Ιάπωνας τεχνικός Σουγκάο Κάμπε, σταλμένος από την ομοσπονδία της πατρίδας του με σκοπό να αναβαθμίσει το ποδόσφαιρο του μικρού κράτους. Τον Κάμπε διαδέχθηκε, το 2005, ο Νόριο Τσουκιτάτε.

Αμφότεροι έδωσαν βάση στη συνεχή προπόνηση των νέων παικτών, ενώ έκαναν ορισμένες μετατροπές στην ποδοσφαιρική πυραμίδα του Γκουάμ, βελτιώνοντας με αυτόν τον τρόπο κάπως τη δυναμική του εγχώριου πρωταθλήματος. Πριν την έναρξη των προκριματικών των Αγώνων Ανατολικής Ασίας 2010, επίσης, οι δύο προπονητές δοκίμασαν εντατικά, για αρκετό καιρό, πολλούς ποδοσφαιριστές, προτού καταλήξουν στο τελικό ρόστερ, το οποίο βέβαια τους δικαίωσε.

Αποτέλεσμα όλων αυτών των κόπων, τέλος, δεν ήταν μόνο το ότι το Γκουάμ επιτέλους κέρδισε μία αναγνωρισμένη από τη FIFA εθνική ομάδα, αλλά και το ότι κατόρθωσε να «ξεκολλήσει» από τις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας! Από την 205η θέση, βρέθηκε ως και στην 182η.

Ολόμπι: Η…Λάρισα της Λιβύης!

Σίγουρα αυτές τις μέρες στη Λιβύη έχουν άλλα, πολύ πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθούν, όμως εμείς ως τρελοποδοσφαιρόφιλοι έχουμε σήμερα μία ποδοσφαιρική ιστορία να διηγηθούμε από την πολύπαθη αυτή χώρα.

Όπως συμβαίνει και στα περισσότερα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα του κόσμου, έτσι και στη Λιβύη υπάρχουν δύο ομάδες που κυριαρχούν, αφήνοντας πίσω τους με διαφορά τις άλλες ομάδες. Στη Λιβύη οι ομάδες αυτές είναι η Αλ Ιτιχάντ, με 16 πρωταθλήματα, και η Αλ Άχλι, με 10. Οι δύο αυτές ομάδες μαζί έχουν κατακτήσει 26 πρωταθλήματα, όταν όλες οι υπόλοιπες μαζί έχουν 16. Αυτές οι “όλες οι υπόλοιπες” έχουν ένα κοινό στοιχείο: Είναι όλες ομάδες που έχουν την έδρα τους στις δύο μεγάλες πόλεις της Λιβύης, την Τρίπολη και την Βεγγάζη. Όλες, εκτός από μία…

Το 2004, κάποια…Ολόμπι (ή Ολίμπικ Ζαουίγια) από την πόλη Ζαουίγια πανηγύρισε την κατάκτηση του πρωταθλήματος, για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία της, αφήνοντας πέντε βαθμούς πίσω της την Αλ Ιτιχάντ και έξι βαθμούς πίσω την Αλ Άχλι. Φανταστείτε την Ολόμπι σαν τη Λάρισα της Λιβύης: Μία επαρχιακή ομάδα που ήρθε από το πουθενά και εκτόπισε από την κορυφή τις μεγάλες ομάδες της χώρας, κατακτώντας το μοναδικό πρωτάθλημα της ιστορίας της!

Το έμβλημα της Ολόμπι

Φυσικά, η Ολόμπι χάρη στον τίτλο της συμμετείχε και στο αφρικανικό Champions League της επόμενης χρονιάς, αποκλείοντας στον προκριματικό γύρο την Ρενεσάνς από το Τσαντ, αλλά πέφτοντας πάνω στην αλγερινή USM στον πρώτο γύρο, από την οποία και αποκλείστηκε με συνολικά τέρματα 0-7.

Περιττό να πούμε ότι από τότε μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί άλλη επαρχιακή ομάδα που να κάνει τέτοιο ξεπέταγμα, όπως άλλωστε το ίδιο συμβαίνει και στην Ελλάδα. Η Αλ Ιτιχάντ είναι τα τελευταία χρόνια η απόλυτη κυρίαρχος στο πρωτάθλημα της χώρας, αφού έχει κερδίσει όλα τα πρωταθλήματα των τελευταίων 10 ετών, με εξαίρεση βέβαια τον θρίαμβο της Ολόμπι.

Όσο για την ίδια την Ολόμπι; Από το 2004 κι έπειτα η πορεία της είναι πτωτική. Το 2005 τερμάτισε τρίτη, το 2006 πέμπτη, τις δύο επόμενες χρονιές όγδοη, ενώ πέρσι κέρδισε την παραμονή της σε αγώνα μπαράζ, αφού τερμάτισε ενδέκατη. Σαφώς αποδυναμωμένη, φαίνεται απίθανο να επαναλάβει κάποτε το κατόρθωμά της.

Η ενδεκάδα της Ολόμπι ποζάρει στον φακό

Βέβαια, αυτό που κάνει ξεχωριστό το κατόρθωμα της Ολόμπι (και της Λάρισας, και της κάθε Ολόμπι και Λάρισας στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα) είναι η σπανιότητά του. Γιατί μπορεί το ποδόσφαιρο να είναι το κατ’εξοχήν δημοκρατικό άθλημα, όμως το κάθε πρωτάθλημα έχει τις “δικτατορίες” του, και είναι ωραίο πού και πού να γίνεται ένα “πραξικόπημα” για να σπάει η μονοτονία…

Άρτουρ Φρίντενραϊχ: Ο “Τίγρης”

Ακούγοντας το όνομα «Άρτουρ Φρίντενραϊχ», το μυαλό κάποιου μάλλον πηγαίνει σε κάποιον γαλαζοαίματο Πρώσο βασιλιά του 18ου αιώνα, ή ίσως σε έναν σύγχρονο Γερμανό διπλωμάτη. Κι όμως, η αλήθεια βρίσκεται πολύ μακριά από αυτές τις μαντεψιές: Ο Άρτουρ Φρίντενραϊχ ήταν ο πρώτος μεγάλος μαύρος ποδοσφαιριστής της ιστορίας!

Ο "Τίγρης" Άρτουρ Φρίντενραϊχ

Γεννημένος το 1892 στο Σάο Πάουλο της Βραζιλίας, από πατέρα Γερμανό επιχειρηματία που μετανάστευσε μόνιμα στη Βραζιλία και μητέρα μαύρη καθαρίστρια, ο Άρτουρ Φρίντενραϊχ  δεν βρήκε καθόλου πρόσφορο έδαφος για να γίνει ποδοσφαιριστής, καθώς εκείνη την εποχή το ποδόσφαιρο παιζόταν μόνο από λευκούς και οι μαύροι δεν γίνονταν αποδεκτοί στις ομάδες. Ωστόσο, με την ενθάρρυνση του πατέρα του, ο Άρτουρ Φρίντενραϊχ ξεκίνησε την καριέρα του το 1909 στην Γκερμάνια, μία ποδοσφαιρική ομάδα που αποτελείτο από Γερμανούς μετανάστες.

Παρά τον ρατσισμό της εποχής, το ταλέντο του Φρίντενραϊχ τον βοήθησε να ανελιχθεί, κι έτσι αγωνίστηκε σε αρκετές ομάδες του Σάο Πάουλο, ενώ το 1914 κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Βραζιλίας, με την οποία κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε 22 φορές και κατέκτησε δύο φορές το πρώιμο Κόπα Αμέρικα, το 1919 και το 1922.

Το 1925 ο «Τίγρης», όπως ήταν το προσωνύμιό του στη Βραζιλία, έφτασε στο αποκορύφωμα της δόξας του, καθώς εκείνη τη χρονιά η ποδοσφαιρική ομάδα της Βραζιλίας έκανε μία περιοδεία στην Ευρώπη, κατά τη διάρκεια της οποία ο Φρίντενραϊχ χαρακτηρίστηκε «βασιλιάς του ποδοσφαίρου» για τις εντυπωσιακές του εμφανίσεις.

Ωστόσο, αυτός ο μεγάλος ποδοσφαιριστής δεν ευτύχησε ποτέ να αγωνιστεί σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο. Όχι λόγω ηλικίας, αν και ήταν ήδη 38 χρονών όταν διεξήχθη το Μουντιάλ της Ουρουγουάης το 1930, αλλά λόγω μίας…παρεξήγησης μεταξύ των τοπικών πρωταθλημάτων του Ρίο ντε Τζανέιρο και του Σάο Πάουλο, που είχε σαν αποτέλεσμα να συμπεριληφθούν στην αποστολή της Βραζιλίας για το Μουντιάλ μόνο παίκτες από το Ρίο ντε Τζανέιρο!

Ο «Τίγρης» έκλεισε την καριέρα του το 1935 στην Φλαμένγκο, σε ηλικία 43 ετών, έχοντας στο μεταξύ παίξει και στις Σάο Πάουλο, Ατλέτικο Μινέιρο, Παουλιστάνο και Ιπιράνγκα.

Τι έχει μείνει σήμερα από τον «Τίγρη»; Ένα αμφιλεγόμενο ρεκόρ. Υπολογίζεται ότι ο Φρίντενραϊχ αγωνίστηκε συνολικά σε περισσότερους από 1200 αγώνες, σημειώνοντας περισσότερα από 1200 τέρματα. Είναι βέβαια πρακτικά αδύνατο να ξέρουμε πόσα ακριβώς γκολ σημείωσε, καθώς τα αρχεία της εποχής δε βοηθούν και πολύ, όμως λέγεται ότι ο συνολικός απολογισμός είναι 1329 τέρματα σε 1239 αγώνες. Βέβαια, αυτό θα σήμαινε ότι ο Φρίντενραϊχ σημείωσε περισσότερα γκολ από τον Πελέ, ο οποίος σταμάτησε στα 1281 γκολ! Γι’αυτό και οι οπαδοί του Πελέ υποστηρίζουν ότι στην πραγματικότητα ο «Τίγρης» πέτυχε «μόνο» 1239 τέρματα σε 1329 αγώνες. Η αλήθεια μάλλον δε θα αποκαλυφθεί ποτέ, αλλά θα δίνει πάντα τροφή για ατέρμονες ποδοσφαιρικές συζητήσεις…

Ο Φρίντενραϊχ έφυγε από τη ζωή στις 6 Σεπτεμβρίου του 1969, σε ηλικία 77 ετών, ξέροντας ότι μπορεί κανείς να του αμφισβητήσει όσα γκολ θέλει, αλλά δεν μπορεί να του αμφισβητήσει ότι ήταν ο πρώτος μεγάλος μαύρος ποδοσφαιριστής στην ιστορία…

Κόπα Άφρικα, ερχόμαστε!

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011. Η εθνική ομάδα του Νίγηρα ηττάται εκτός έδρας με 0-3 από την Αίγυπτο, στο πλαίσιο της τελευταίας αγωνιστικής του 7ου προκριματικού ομίλου του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2012.

Μετά τη λήξη του αγώνα, όμως, οι παίκτες των ηττημένων ήταν αυτοί που αποχώρησαν… πανηγυρίζοντας έξαλλα από τον αγωνιστικό χώρο!!! Κι αυτό διότι την ίδια ώρα, στο άλλο ματς του γκρουπ, Νότιος Αφρική και Σιέρρα Λεόνε αναδεικνύονταν ισόπαλες, 0-0. Αποτέλεσμα, που έδωσε στο Νίγηρα την πρωτιά στον όμιλο, και μαζί την πρόκριση, για πρώτη φορά στην ιστορία του, στα τελικά μίας μεγάλης διεθνούς διοργάνωσης!!!

Η «Μένα», όπως είναι το προσωνύμιο του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος του μεγαλύτερου σε έκταση κράτους της Δυτικής «Μαύρης Ηπείρου» (το 80% του εδάφους του οποίου είναι η ίδια η… έρημος Σαχάρα!), μάζεψε 9 βαθμούς, όσους συγκέντρωσαν Νοτιοαφρικανοί και Σιέρρα Λεόνε, είχε όμως καλύτερα αποτελέσματα στα παιχνίδια της με τις δύο αυτές ομάδες και έτσι τις υπερκέρασε.* Τελευταία και… καταϊδρωμένη κατετάγη η (κάτοχος του τίτλου!) Αίγυπτος (5 πόντοι).

Οι παίκτες του Νίγηρα πανηγυρίζουν

Ο Νίγηρας, μάλιστα, ξεκίνησε… με το αριστερό τις υποχρεώσεις του στα προκριματικά του Κόπα Άφρικα 2012, χάνοντας εκτός έδρας με 0-2 από τη Νότιο Αφρική. Τη 2η αγωνιστική, όμως, σόκαρε τους πάντες επικρατώντας στη Νιαμέι της Αιγύπτου, με 1-0 (σκόρερ ο Μούσσα Μααζού, στο 34′). Κατόπιν, νίκησε εντός τη Σιέρρα Λεόνε (3-1), η οποία… τον πλήρωσε με το ίδιο νόμισμα στην έδρα της την 4η ημέρα (σ.σ. νίκησε 1-0). Την 5η αγωνιστική, η «Μένα» πήρε τους τρεις βαθμούς κόντρα στη  Νότιο Αφρική (2-1), για να έλθει ο 6ος αγώνας της στα προκριματικά και να «σφραγίσει» στο Κάιρο (παρά το ατυχές αποτέλεσμα στο ματς με τους «Φαραώ») το εισιτήριο για τα γήπεδα της Γκαμπόν και της Ισημερινής Γουινέας (οι οποίες θα συνδιοργανώσουν την τελική φάση του τουρνουά).

Σε αυτή την «τρελή» πορεία του, ο Νίγηρας σημείωσε έξι τέρματα και δέχθηκε οκτώ. Πρώτος σκόρερ της ομάδας (με δύο γκολ) αναδείχθηκε ο Ούβο Μούσσα Μααζού, ο οποίος παίζει στη βελγική Ζούλτε Βάρεγκεμ (ως δανεικός από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας).

Εξάλλου, ο ομοσπονδιακός τεχνικός, Αρούνα Ντουλά Γκαμπντέ, στηρίχθηκε κυρίως σε «λεγεωνάριους» για να φθάσει στην επιτυχία. Χρόνο συμμετοχής πήραν και ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στο εγχώριο πρωτάθλημα, με τους περισσότερους εξ αυτών πάντως να ανήκουν στην Σαχέλ (σ.σ. την ομάδα με τους περισσότερους τίτλους πρωταθλητή από κάθε άλλη στη χώρα).

Εμπειρότερος από όλους τους παίκτες που χρησιμοποιήθηκαν, βάσει διεθνών συμμετοχών, ήταν ο (αρχηγός) Ιντρίσα Λαουαλί, ο οποίος βρίσκεται στο δυναμικό της ASFAN (σ.σ. συλλόγου που ελέγχεται από τις Ένοπλες Δυνάμεις του αφρικανικού κράτους).

Στο παρελθόν, η εθνική της γαλλόφωνης αυτής χώρας έχει σημειώσει κάποιες μεμονωμένες επιτυχίες. Στο προκριματικό τουρνουά του Μουντιάλ 1982, έθεσε εκτός συνέχειας Σομαλία και Τόγκο, όμως στα προημιτελικά αποκλείστηκε από την Αλγερία. Το 1990, διέλυσε τη Μαυριτανία με 7-1 – αυτή είναι, μέχρι σήμερα, η μεγαλύτερη (σε έκταση) νίκη στην ιστορία της ομάδας! Τέλος, στα προκριματικά του Κόπα Άφρικα 2004, ο Νίγηρας κέρδισε και τα τρία εντός έδρας παιχνίδια του στον όμιλο (με αντιπάλους Γουινέα, Λιβερία και Αιθιοπία), όμως κατετάγη εν τέλει δεύτερος τρεις μόλις βαθμούς μακριά από την κορυφή.

Τα προηγούμενα χρόνια, εξάλλου, η μεγάλη «βεντέτα» της ομάδας δεν ήταν άλλη από τον αμυντικό Καρίμ Ελ Κεμπίρ (γενν. 1973), που έπαιξε επαγγελματικά στις γαλλικές Βαλανσιέν, Μπρεστ, Σατορού, Βαλάνς, στη σκοτσέζικη Ρέιθ Ρόβερς και στην ιρλανδική Σεντ Πάτρικς Αθλέτικ. Σήμερα, πλην του Μααζού, στην Ευρώπη αγωνίζονται ο αριστερός αμυντικός Ντελί Αού (Εξελσιόρ Βιρτόν Βελγίου), ο αριστερός εξτρέμ Ουιλιάμ Ν’ Γκουνού (Λίμχαμν Μπούνκεφλο Σουηδίας), και ο αμυντικός μέσος Ολιβιέ Αρούνα Μπον (Ναντ). Αρκετοί παίκτες, δε, ανήκουν σε συλλόγους άλλων αφρικανικών κρατών (κυρίως του γειτονικού Καμερούν).

Η εθνική ομάδα του Νίγηρα

Η τελική φάση του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής (από την οποία, αξίζει να σημειωθεί, αποκλείστηκαν πλην των Αιγυπτίων και των Νοτιοαφρικανών, και οι Νιγηρία, Αλγερία, Καμερούν!) θα ξεκινήσει την 21η Ιανουαρίου.

* Πρέπει, βέβαια, να αναφερθεί, ότι οι Νοτιοαφρικανοί αγνοούσαν ότι σε περίπτωση ισοβαθμίας θα προκρινόταν η ομάδα που είχε καλύτερα αποτελέσματα στους αγώνες της με τις λοιπές ισόβαθμες αντιπάλους της. Και πίστευαν ότι και η ισοπαλία έφθανε για να τους χαρίσει το εισιτήριο για τα τελικά! Μετά τη λήξη του αγώνα με τη Σιέρρα Λεόνε, λοιπόν, παίκτες, προπονητής και φίλαθλοι της Νοτίου Αφρικής ξέσπασαν σε έξαλλους πανηγυρισμούς! 24 ώρες αργότερα, όμως, όταν έμαθαν ότι ο Νίγηρας εν τέλει προκρίθηκε, έπεσαν από τα σύννεφα!